یادداشت‌های هجرت

مسیح پیامبر عشق بود

2010-12-25T07:13:00.000-08:00

تبریک تولد مسیح به همه مسیحیان و غیر مسیحیان به لحاظ اینکه او پیامبر عشق بود و امید و صلح؛ متاسفانه در شب تولد مسیح ما در وطنمان می باید از خشونت های رژیمی سخن بگوییم که در اشکال غیر قابل توصیفی این خشونت ها را انجام می دهد. من سه مورد را به هموطنان خودم یادآور می شوم که هر کدام به جهتی گویاست و جامعه ای که سکوت کند بر این جنایت ها البته میرود بر او آنچه می رود. یکی اعدام 13 تن در بلوچستان به جرم اینکه یک گروهی عمل انتحاری انجام داده و عده ای کشته و زخمی گشته اند. با اینکه صریح قرآن است که کردار زشت گروهی باعث نشود که همان را شما انجام دهید و با اینکه این رژیم خود را مجری اسلام قلمداد می کند و عده ای را بیاورد که ارتباطی با قضیه ندارند و آنها را اعدام کنید این یک جنایتی است... مورد دوم دستگیری یک استاد اقتصاد جز هشدار در مورد وضعیت کشور برای مردم نیست - آقای رییس دانا - نیمه شب رفته اند به خانه اش و او را دستگیر کرده اند به جرمی که معلوم نیست و به کجا برده اند آنهم معلوم نیست، با او چه خواهند کرد؟ این یکی معلوم است... مورد سوم مورد یک دانشجوی کرد است که قرار است به جرم محاربه اعدام گردد، جرم او هم معلوم نیست، از دید من جرم او این است که جوان است و دانشجو و این رژیم هم ضد دانش است و هم ضد رشد است و هم ضد حقوق انسان است و با این اعمال رشته پیوند اقوام ایرانی را سست می کند و این خطری است برای ایران ...

فایل صوتی

سازمان مجاهدین خلق درایران پایگاه مردمی ندارد

2010-12-24T06:22:00.000-08:00

سازمان مجاهدین فعالیت خودش رو با ترور امریکاییها در ایران شروع کرد، حالا کار این سازمان به اینجا رسیده که از سران کشورها دعوت می کند و هزینه هایی می کند با منبع نا معلوم و از اینها می خواهد که حمایتشان کنند.
در نظر بگیرید جامعه ایرانی رو که یک طرف این گروه با حمایت آشکار آدمهایی مثل میش که در ایرانگیت وزیر دادگستری بود و در ماجرای ایرانگیت شرکت داشت یا محافظه کاران جدید که از آنها هم در جلسه دیگری دعوت کرده بودند جهت حمایت، بگویند به مردم که شما این رژیم را بردارید و این گروه وابسته را جانشین آنها کنید، این باعث تثبیت رژیم می شود و راه مبارزه با دیکتاتوری حمایت علنی از گروهی مثل گروه رجوی نیست.
گرایش حزب آقای بوش جنگ افروزی است که جنگ افغانستان و عراق را بوجود آورد و بانی وضعیت موجود در ایران شدند به ترتیبی که تحقیقی می گوید که این جنگها برای نفت و گاز و تسلط بر خلیج فارس بوده است. اینها اینگونه هستند و آدمهای ساده ای نیستند که برای حمایت از روح آقای رجوی آمده باشند به عراق، و همچنین نیک می دانند که بغض و نفرت مردم از این گروه بسا از جمهوری اسلامی هم بیشتر است. دلیل این حمایت این است که نیروهای جانب دار استقلال و آزادی حاضر نمی شوند سراغ قدرت خارجی بروند و با تمام توان هم مانع از این شدند که طی این سالها برای ایران آلترناتیو بسازند و از این پس هم نخواهند گذاشت که قدرت خارجی برای رژیم آلترناتیو بسازد ... من تصور نمی کنم که در سیاست خارجی امریکا چرخشی بوجود آمده باشد برای اینکه اینها عراق را گرفتند چنانچه در ادعایشان در مبارزه با تروریست صادق بودند باید پایگاه اشرف را جمع می کردند که نکردند و جتی از اینها تا به امروز حفاظت هم کرده اند. آقای بوش رفته و آقای اوباما آمده و سیاست اینها همان حفاظت از این گروه است ...

فایل صوتی

مردم اختیار دینشان را در دست خودشان بگیرند

2010-12-23T00:40:00.000-08:00

آیا انتخابات آزاد امکانپذیر است؟

انتخابات وسیله است. بسیاری در ایران تمیز نمی دهند بین حق و وسیله، حق، حاکمیتی است که انسان و جامعه دارد. روش دیگر اعمال حاکمیت رفراندوم است. حال سوال این است که آیا مردم ایران با این قانون اساسی این حق را دارند؟ خیر ندارند. بنابراین اگر هم در عمل مردم آزادانه رای بدهند و شرایط نامزد شدن هم آزاد باشد (نظارت استصوابی نباشد) باز هم حق حاکمیت مردم ادا نمی شود برای اینکه کسی که انتخاب شد باید مطیع امر ولایت مطلقه باشد؛ رهبر فصل الخطاب است. چنانچه آقای خاتمی در شرایط نسبتا آزاد انتخاب شد و مجلس هم متشکل طرفداران ایشان شد و دوتا لایحه به مجلس برد که رییس جمهور بتواند قانون اساسی را اجرا کند که شورای نگهبان نپذیرفت و ایشان هم لایحه را پس گرفت و حتی در همان مجلس حکم حکومتی آقای خامنه ای به اجرا گذاشته شد و تا آخر آن مجلس هم هر نماینده ای خواست کم و زیاد صحبت کند پرونده ای در دستگاه قضایی برایش ساختند و بعد هم آن مجلسیان محروم شدند از شرکت در انتخابات های آینده.

این به شما می گوید که آزموده را آزمودن خطاست. بنابراین برای احقاق حق حاکمیت مردم باید شعارمان این باشد: نه به ولایت فقیه؛ آری به ولایت جمهور مردم.

پس شما به تغییر قانون اساسی رای میدهید؟

بله

برای انتخابات آزاد چه تحولاتی در جامعه ضروریست؟

چنانچه بر اساس ولایت جمهور مردم قانون اساسی تنظیم شد از لحاظ قانونی اسباب انتخابات آزاد فراهم است. اما این معنایش این نیست که ار لحاظ عملی هم همینطور است. باید ترتیباتی داد که مردم بتوانند رای خودشان را اظهار کنند. در غرب تدابیری در این مورد اندیشیده شده است. نمی شود گفت در آنجا تقلب نمی شود اما نقش تعیین کننده ندارد. می شود مقدار تقلب را به حداقل رساند. در شهر های کوچک و روستا ها مشکل تر است ولی غیر ممکن نیست. برای اینکه مردم یک قرن تجربه انتخابات دارند و با این مساله آشنا هستند.

هر گاه انتخابات آزاد بوده مردم درست رای دادند. یعنی کسانی را انتخاب نکردند که خائن از آب در آیند. از لحاظ عملی اول قانون انتخابات است که من فکر می کنم که اگر اصلی را در قانون اساسی می گذاشتیم جلوی خیلی از این تقلب ها را می گیرد. در هر حوضه ای چنانچه نصف بعلاوه یک شرکت نکردند انتخابات تجدید شود. برای اینکه جامعه وقتی دید انتخابات آزاد نیست شرکت نمی کند و این حاکمیت را مجبور می کند که آزادی را برقرار کند. همچنین نظارت انتخابات را باید به خود مردم سپرد... هر جا که استقلال قوه قضاییه بیشتر است انتخابات آزاد تر است. اگر انتخابات آلمان با فرانسه را مقایسه کنید در آلمان آزاد تر است به این علت که قوه قضاییه مستقل تری دارد.

آیا در توان اپوزسیون هست که قانون اساسی جدید را تدوین کند؟

اگر اپوزسیون را کسانی بدانیم که خود را پایبند به اصل ولایت جمهور مردم می دانند بله می توانند...

آقای بنی صدر شاه را رد می کند، خمینی را رد می کند، با مجاهد اختلاف پیدا می کند، در مقابل چپ سکوت می کند، با ملیون در گیر است، ایشان در جذب اکثریت جامعه چه تفکری دارد با این اندیشه و خط کشی ها؟

اتحادی که من توانستم در ایران بوجود آورم (76 درصد آرا) کس دیگری موفق نشده است. پس حرف شما صحیح نیست. ضمن اینکه من نه از آقای خمینی جدا شدم نه از مجاهدین جدا شدم نه با چپ سر دعوا داشتم. آقای خمینی به قول خودش مرا عزل کرد. آقای رجوی بنی صدر را به قول خودش بیرون کردند. موازنه عدمی یک اصل راهنما در بین ایرانیهاست که من آن را بسط دادم، تاریخ ما می گوید قدیمی ترین مردم سالاریها در یک خطی بوده که از قسمت پایینی شمال هند شروع می شود و از ایران عبور می کند و دموکراسی اینها بر اصل مشارکت است. آن ایرانیها موازنه عدمی را به عنوان خطی مشی یافتند به دلیل اینکه ایران مرکز برخوردها بود و از هر سو به ایران حمله میشد. موازنه عدمی یعنی طوری زندگی کنی که عامل بیرونی نتواند زندگی را از شما بگیرد. در موازنه عدمی اصل بر اتحاد است و مشارکت. بر همین اصل هم تا به حال من زندگی کرده ام. هر کدام از این گروه ها که این را می گویند با دلیل و مدرک ثابت کنند که یک همکاری را با من شروع کرده اند و من در نیمه راه کار را رها کرده ام. یک مورد پیدا نمی شود. من با هر گروهی که کار کردم تا آخر مانده ام سر آنچه که با هم توافق کردیم. شما از آقای رجوی بپرسید که چرا میثاق را نقض کردی؟ من که نقض نکردم. استقلال را تعریف کردیم، اینکه در امور داخلی کشور مستقیم و غیر مستقیم قدرت خارجی را مداخله ندهیم. شما رفتی در وضعیت جنگ در خدمت رژیم صدام! چرا رفتی؟ فرض کنید که روزنامه انقلاب اسلامی نوشته دروغ های طارق عزیز، خوب روزنامه آزاد است. شما این را چرا مجوز قرار دادی برای پایان دادن به همکاری خود با بنی صدر؟ این بهانه بود، ایشان میخواست برود به عراق و من مخالف بودم چون نقض میثاقی بود که امضا شده بود. بعد هژمونی خودش را نیز تحمیل کرد...
آقای خمینی در روزهای قبل از کودتا صورتی از سازمانها را داده بود که اینها را محکوم کنم. (گروههای چپ و ملی و نهضتی ها و ...) منم نپذیرفتم و رسید به کودتا، حالا این چپ بگوید که در آن موقع و در کودتای شصت چه موضعی گرفت؟ از رییس جمهوری که نماینده حق مردم بود دفاع کرد یا جانب آقای خمینی را گرفت؟ خمینی ای که با امریکا زدو بند داشت و کودتا کرد شد ضد
امپریالیست و من شدم نوکر امپریالیست! یادشان رفته؟ آدمی هیچگاه خطای خودش رو به طلب مبدل نمی کند.

در مورد آقای احسان نراقی که چهره شناخته شده است شما تا امروز در مورد ایشان سکوت کرده اید؟
آقای احسان نراقی مقاله ای نوشت که بنی صدر به جرم اینکه با رجوی همکاری کرده خائن است! به فاصله کمی از آن کسی در فرانسه او را متهم کرد که مامور ساواک بوده و بعد از انقلاب و بررسی مدارک مشخص شده که عضو ساواک نبوده، به من مراجعه کرد که شما شهادت بدهید که من عضو ساواک نبوده ام، کسی به او گفته بود تو با این کار ها رویت می شود به آقای بنی صدر مراجعه کنی!؟ بواسطه همسرم به من پیام داد که من محتاج این شهادت هستم، از آنجایی که حقوق انسان بر اعمالش مقدم است پذیرفتم.
...

فایل صوتی مصاحبه

‫در سالروز آیت الله منتظری ...

2010-12-22T02:39:00.000-08:00

فایل صوتی

... در اواخر عمر از طریق دوستی نامه ای از ایشان به دست من رسید. نوشته بود که ما چه می خواستیم و چه شد! تحول ایشان ادامه داشت تا اینکه جزوه حقوق بشر را درآورد که بعنوان مرجع تقلید کاری ماندگار از اوست. تکلیف مندی را که به هرحال پذیرفته بود، حقوق مندی انسان در آن پذیرفته شد. به کشتارها اعتراض کرد. به ماجرای ایرانگیت و سازش پنهانی اعتراض کرد و این اعتراض ها موجب حصر خانگی اش شد و ... پیام زندگی ایشان به مردم و خصوصا روحانیون این است که : شما که پیرو اباعبدالله الحسین هستید، برای بر حق ایستادن هیچ عذر و بهانه ای وجود ندارد، هرگاه قرار گرفتید در برابر قدرتی که هیچ حقی برای انسان قایل نیست باید برخیزید و برحق بایستید. وقتی هم که ایستادید این ایستادگی شما را آزاد می کند، به شما امکان می دهد که پیام آور آزادی و انسانیت و حقوق شوید. بنگرید که آقای منتظری از زمانیکه قائم مقام رهبری شد در ذهنیت جامعه چگونه تحول کرد تا زمان مرگ و از آن زمان تا امروز و آینده، او قرار گرفت در شمار کسانی که به معنای درست کلمه «حر» شدند... امیدوارم که روحانیت از خط مشی ایشان درس بگیرد و سکوت نگزیند.

همه جنایات از دوره آقای خمینی شروع شد

2010-12-13T07:46:00.000-08:00

امروز دانشگاه در برابر مدعیان ولایت مطلقه فقیه قرار گرفته است

2010-12-06T08:29:00.000-08:00

از نسل ۱۶ آذر به نسل ۱۶ آذر: در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ من دانشجو شدم. آن زمان آقای نیکسون معاون رئیس جمهور آمریکا که در ایران کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ را کارگردانی کرده بود به ایران آمد و به مناسبت ورود او به ایران، دانشجویان اعتراض کردند و نیروهای نظامی به دانشگاه ریختند و در کلاس درس سه دانشجو را کشتند. روز ۱۶ آذر روز دانشجو شد بدین خاطر که دانشگاه تهران جبهه خویش را یعنی " جبهه استقلال و آزادی" به طور قطع تعیین کرد و دانشجو در خدمت مردم ایران قرار گرفت برای اینکه این ملت استقلال و آزادی خود را باز یابد و در کشور خود بر خویشتن ولایت کامل بیابد. دانشگاه را تاسیس کرده بودند برای اینکه برای دولت استبدادی، کارمند تربیت کند و برای رشته های فنی که دولت نیاز داشت هم فن سالار بار بیاورد. اما این دانشگاه، به اینکه انسان دانشجو در نیروی کار در خدمت استبداد ناچیز بگردد تن نداد. تصمیم گرفت انسانی در خدمت استقلال و آزادی انسان و جامعۀ ایرانی بگردد. روز ۱۶ آذر روز رسمیت بخشیدن به این تصمیم بود. پیش از آن و پس از آن دانشگاه همچنان و همیشه در خدمت هدفی بود که استقلال ایران است، که آزادی مردم ایران است، که استقلال انسان است، که آزادی انسان است و امروز همچنان دانشگاه در خدمت این هدف است. امروز دانشگاه در برابر مدعیان ولایت مطلقه فقیه که از راه ستیز و سازش با قدرتهای خارجی بر کشور ما حکومت می کنند قرار گرفته است. این رژیم تک پایه است، دیر یا زود از پا در می آید. پس این دانشگاهها هستند که به مثابه نیروی محرکه تغییر، می باید مردم ایران را برای زندگی در مردم سالاری، برای زندگی در استقلال و آزادی، برای زندگی با برخورداری حقوق انسان و حقوق ملی، همراهی و با این مردم هم دلی کند و نیروی محرکه این تحول عظیم باشند. دانشگاهها می باید فراهم آورندگان فرهنگ آزادی باشند. باید مبشران و مبلغان بیان آزادی بگردند و باید به دوران سیاه و تاریک استبداد در ایران پایان بدهند. ایران همۀ شرایط را برای زیست در استقلال و آزادی و رشد بر میزان عدالت اجتماعی دارد. پس بر دانشجوی امروز است که با شعار روشن و شفافی که هدف جنبش مردم ایران هست، نقش خود را به مثابه نیروی محرکه به عمل درآورد. هدف این جنبش می باید نه به ولایت مطلقه فقیه و آری به ولایت جمهور مردم باشد و هست. امیدوارم که آن نسل، نسل شانزده آذر ۳۲ که اینک تجربه خود را به این نسل، نسل شانزده آذر ۱۳۸۹ منتقل می کند در کنار هم و با هم جنبش همگانی را برای رهائی ایران هم از سلطه بیگانه و هم از استبداد در خدمت سلطه بیگانه با موفقیت تمام به انجام رساند. شاد و پیروز باشید.

مدار جهانی بسته ؟

2010-12-06T08:17:00.000-08:00

در خبر بود که 160 کشور جهان را از لحاظ « ﺁزادی بیان » بررسی کرده اند و ایران مقام صد و پنجاه و هشتم شده است . و « دبیر» شورای امنیت ملی رژیمی که در میان تاریک اندیش ترین دشمنان ﺁزادی انسان مقام سوم را پیدا کرده است، در انتخابات ریاست جمهوری امریکا، به یاری ﺁقای بوش می رود. طولانی کردن بحران اتم و سیاست نفتی و... اقدامهای عملی در حمایت از انتخاب شدن ﺁقای بوش هستند. اما رهبری سازمان ترور تنها حامی ﺁقای بوش مدعی مبارزه با تروریسم نیست : ﺁقایان علاوی که به امریکا برده شده است و کرزی که رئیس جمهوری افغانستان شده است و شارون و حکومت او که در روزهای پیش از انتخابات ، پیشنهاد تخلیه کلونیهای نوار غزه را به مجلس می برد و رژیم سعودی که پرچمدار شکستن قیمت نفت شده است و شیخهای خلیج فارس « در خاور میانه» ،آقایان پوتین و برلوس کنی و بلر ، در اروپا ، در قول و فعل ، از تجدید انتخاب ﺁقای بوش حمایت می کنند. بدین قرار، امریکائیان با پدیده تازه ای رویارویند : سران رژیمهائی که یا به سرکوبگری و خون ریزی شهره اند و یا همدست امریکا در جنگ عراق هستند ، در مبارزات انتخاباتی امریکا ، بسود ﺁقای بوش ، وارد شده اند. جای ﺁقای بن لادن خالی بود که او نیز ، بسود ﺁقای بوش ، وارد شد.

خواننده ای که از سابقه کار کمک مالی کردن مستبدهائی چون شاه سابق و دیکتاتور سابق فیلی پین به ستاد مبارزات انتخاباتی جمهوریخواه ها ﺁگاه است ، می تواند بگوید با پدیده جدیدی روبرو نیستیم. حق با او است الا این که، میان ﺁن کمک های مالی پنهانی و این حمایت دو تفاوت عمده وجود دارد : یکی شرکت علنی به سود یک نامزد در انتخابات ریاست جمهوری و دیگری پیدایش یک مدار بسته در مقیاس جهان :

مدار بسته خشونت طلبی در مقیاس جهان :

1- حضور مغزها و سرمایه های بقیت جهان در امریکا، اینک حضور سیاسی را به دنبال می ﺁورد. بنا بر این معنی از استقلال که دخالت ندادن عامل خارجی در سیاست داخلی است ، ﺁقای بوش استقلال امریکا را قربانی تجدید انتخاب خود به ریاست جمهوری می کند. اما مداخله کننده ها ، برخی چون خود ﺁقای بوش ، بنیادگرا هستند و بعضی مستبد و بعضی اقتدارگرا و بعضی بلحاظ همدستی با حکومت بوش در افغانستان و عراق و... بنا بر این ، او استقلال امریکا را در معنائی هم که حقوق اساسی بدست می دهد، به خطر انداخته است. در حقیقت، اینک غیر امریکائیان در حاکمیت بر امریکا ، با امریکائیان شریک می شوند.

2 - بدیهی است هیچ سلطه گری مستقل نیست. از موضع سلطه گر ، به زیر سلطه ها و کشورهای پدید ﺁورنده مدار بسته ، وابسته است. با این تفاوت که ، تا زمانی، این امریکا بود که به کشورهای زیر سلطه جهت سیاسی و اقتصادی می بخشید و حالا، کشورهائی که با امریکا مدار بسته تشکیل می دهند نیز ، در جهت یابی سیاست داخلی و خارجی امریکا شرکت می کنند.

بدین قرار، امریکا ، بیش از پیش ، از استقلال در معنائی از معانی اصلی خویش که ﺁزادی از روابط سلطه گر - زیر سلطه و رهائی از روابط قوا است، محروم می شود.

باز خواننده حق دارد بگوید : دست کم از ﺁن زمان که ﺁقای نیکسون عامل عقب انداختن گفتگوهای صلح با ویتنام شد و سپس معامله پنهانی که ﺁقایان ریگان و بوش بر سر گروگانها با ﺁقای خمینی و دستیاران او کردند، دولتهای خارجی در انتخابات امریکا نقش بازی می کرده اند. با وجود این، ریگانیسم به بینادگرائی و محافظه کاری جدید انجامیده است و مدار بسته ای که تشکیل می شود صاحب « ایده » یا اندیشه راهنما است و حضور در صحنه سیاسی نیز نه مخفیانه که علنی است :

3 - معروف بود که در انتخابات امریکا مسائل خارجی ، اگر نقش بازی کند، نقش اول نیست . اما در این انتخابات، ﺁقای بوش ، تروریسم را مسئله اول و بلکه تنها مسئله انتخابات کرده است. افزون بر این ، جمهوریخواه ها دم از « جنگ ایده » می زنند. به سخن دیگر، جمهوریخواهی سنتی میدان را به دو تمایلی سپرده است که خود را صاحب اندیشه راهنما می خوانند. از این رو است که ، در روزهای پیش از انتخابات ریاست جمهوری امریکا ، روشنفکران به مردم امریکا، هشدار می دهند : الف - در صورت انتخاب مجدد بوش ، جمهوریخواهها وارد جنگ با یکدیگر می شوند : سنت گرایان از یک سو و بنیادگرایان و محافظه کاران جدید از سوی دیگر. ب - « جنگ ایده » ای که از ﺁن دم می زنند هیچ جز خشونت را روش اصلی کردن و توجیه جنگ و خشونت نیست. هیچ امریکائی نباید بپندارد که جامعه امریکائی از خشونتی مصون می ماند که بنیادگراها و محافظه کاران جدید مرام کرده و مردم عراق از قربانیان امروز ﺁنند : از زمان تجاوز امریکا به عراق، 100 هزار تن کشته شده اند و بیشتر زنان و کودکان. اینان تنها قربانیان بمبارانها و موشک بارانهای شهرها وروستاها نیستند. قربانیان رادیو ﺁکتیو سلاح اتمی سبک نیز هستند. بدین قرار ، امریکا رفته بود اسلحه کشتار جمعی کشف کند خود این اسلحه را بر ضد مردم عراق بکار برد. مردم سالاری ارمغان بنیادگراهای امریکائی همین است.

اما این خشونت امریکا را نیز در لهیب خود می سوزاند. مجله نیشین (20 اکتبر 2004 ) صد عمل ﺁقای بوش و حکومت او را ، زیر عنوان « صد امر واقع و یک نظر» فهرست کرده است تا امریکائیان بزرگی خطر خشونت گرائی را که تهدیدشان می کند دریابند: « اگر گذشته ما را از ﺁینده ﺁگاه می کند ، این گذشته می گوید: چهار سال دیگر حکومت بوش ، دوران فاجعه باری برای امریکا و جهان است » . این هشدار سبب شد که در 26 اکتبر، ﺁقای بوش بگوید اشتباه کرده است که دم از جنگ صلیبی زده است.

با وجود این ، این دو پرسش اساسی محل پیدا می کنند : مرام زور چگونه می تواند دم از « جنگ ایده » بزند اگر امریکا گرفتار توقف جریان اندیشه ها و اطلاع ها نشده باشد ؟ در صورتی که اندیشه ها و اطلاع ها جریان بایسته را پیدا نکنند، مرام زور نه تنها دیر خواهد پائید بلکه خطر ﺁن وجود دارد که از مردم سالاری جز نما و صورت باقی نگذارد. در حقیقت، مدار بسته ای که ملتهای جهان به خفه و خاموش شدن در ﺁن تهدید می شوند، توسط دولتهائی دارد بوجود می ﺁید که مرام زور را « ایده راهنمای» خود کرده اند :

4 - در حقیقت، هر انسان ﺁزادیهایی دارد که درونی او هستند . هر ملتی نیز دارای ﺁزادیهای درونی است. اما یکچند از ﺁزادیهای فرد، بدون استقلال از قدرت ( دولت ، سرمایه سالاری ، دین سالاری و دیگر سالاریها ) ، واقعیت پیدا نمی کنند. چنانکه یک ملت نیز بدون استقلال از روابطه سلطه گر - زیر سلطه ، نمی تواند ﺁزادیهای خویش را بکار برد. برای مثال، دو ﺁزادی که مهمترین ﺁزادیهای هر جامعه هستند ، یکی ﺁزادی تولید نیروهای محرکه و بکار بردن ﺁنها در رشد است و دیگری ، ولایت و مدیریت بر خویش. بدون استقلال از قدرت خارجی ، ممکن نیست ملتی بتواند اینگونه ﺁزادیهای خویش را بکار برد.

از این دیدگاه که در عملکرد حکومت بوش بنگریم، می بینیم این دو ﺁزادی را دارد از جامعه امریکائی می گیرد: حضور دولتهای خارجی در انتخابات امریکا و مداربسته ای که جامعه امریکائی نیز در ﺁن قرار می گیرد، ﺁزادی انتخاب و اداره کشور را و « جنگ پیشگیرانه » و نقش امریکا بمثابه مادر شهر ماوراء ملیها ، ﺁزادی تولید نیروهای محرکه و بکار بردنشان در رشد انسان امریکائی را از ﺁنها گرفته است. دلیل ورود امریکا بمثابه قدرت جهانی به مرحله انحطاط نیز همین است.

با وجود این ، پرسیدنی است : امریکائیان چه اندازه از خطری ﺁگاهند که ﺁزادیهاشان را بمنزلهِ یک ملت و ﺁزادیهاشان بمثابه فرد را تهدید می کند؟ فراوان می شنویم امریکائیان مردمی ساده اندیش هستند و دستگاههای تبلیغاتی قوی که در اختیار بنیادگراها و محافظه کاران جدید است ، « ایده » که در صورت فکر اما از هر معنائی خشونت گرائی خالی است، عقلهای جمعی و فردی بخش بزرگ از امریکائیان را ﺁلت فعل یک رهبری می کند که « اگر چهار سال دیگر هم حکومت کند، خطر ﺁن وجود دارد که خود را دائمی کند » . چه این هشدار راست باشد و خواه راست نباشد، گویائی تمام دارد : مرام زور جز با کشیدن حصار سانسور و هرچه سنگین تر کردن جو ترس و ابهام ، اکثریت رأی دهندگان را جذب نمی کند. ﺁقای بوش تا می تواند می ترساند. دو گرایشی که در حکومت او حضور دارند، تا می توانند جو ابهام را سنگین می کنند . با وجود این ، چنان سانسوری برقرار نیست که نتوان جامعه امریکائی را از میان تهی بودن مرام زور ﺁگاه کرد. روشنفکران و دانشگاهیان و هنرمندان و روزنامه نگاران و نیز رهبران دینی که از خطر بنیادگرائی ﺁگاهند، چگونه در برابر محافظه کاران جدید و بنیادگراها ، ناتوان گشته اند ؟ ﺁیا بدین خاطر نیست که الف - به قول گراهام فولر غرب از تولید اندیشه راهنمائی برای عصر جدید ناتوان است ؟ و ب - بخصوص بدین خاطر نیست که دو حزب بزرگ که قدرت سیاسی را در انحصار دارند، مبارزه شان ، مبارزه بر سر اداره امریکا بمثابه تنها ابر قدرت است ؟ بدین خاطر نیست که امریکا توان می بازد و مهار خویش را بر جهان از دست می دهد و قطبهای جدید سر بر می ﺁورند و این دو حزب یارای گفتن واقعیت را به جامعه امریکائی ندارند؟ بدین خاطر نیست که امریکا دارد زمان انتخاب را از دست می دهد ؟ زمان انتخاب میان پذیرفتن واقعیت یعنی تن دادن به اصل شناختن استقلال در روابط خود با کشورهای جهان یا خشونت گرائی که افزایش نیاز به خشونت و بنا بر این فراگیر شدن مرام زور را جبری می کند.

5 - بدین قرار، نه از راه اتفاق است که در انتخابات سال 2000 ، ﺁقای بوش با شعار « جنگ ستاره ها » و در انتخابات 2004، با شعار « جنگ با تروریسم » وارد مبارزه انتخاباتی شده است. خشونت گرائی تقدم بخشیدن به جنگ و این تقدم ، تقدم بخشیدن به بودجه جنگی بطور خاص و هزینه های قدرت بطور عام ،است که حکومت بوش بدانها تقدم مطلق بخشید و برای بر ﺁوردن نیازهای « مقدم ها » ، در ایجاد بزرگ ترین کسر بودجه نیز به خود تردید نداد. در بیرون از مرزهای امریکا، پس از ﺁنکه دم از جنگ صلیبی زد و « جنگ پیشگیرانه » را روش کرد، زود دانست که نیاز به مشروعیت و پوشش دارد. پس « استقرار مردم سالاری در خاورمیانه بزرگ » را شعار کرد. با وجود این ، حمایت کنندگان از او ، یا دیکتاتور ها و دست نشانده ها هستند و یا ﺁنها که هوس بازسازی امپراطوریهای از دست رفته بکله شان زده است. اگر از ﺁقای بوش بپرسی این چگونه هدف کردن استقرار مردم سالاری است که دارندگان مرام زور حامی انتخاب شدن شما هستند، بلادرنگ ، تقدم مطلق مبارزه با تروریسم را دلیل می ﺁورد. چنانکه در 25 اکتبر، در برنامه تلویزیونی ( کانال سوم ) فرانسه، سخنگوی محافظه کاران جدید می گفت : امریکا پاکستان را متحد غرب در مبارزه با تروریسم گردانده است ! ادعایش این بود که اگر سیاست حکومت بوش نبود، پاکستان بدست مستبدهای هوادار تروریسم ( طالبان و القاعده و...) می افتاد. عقل زورمدار او غافل بود که دروغ ﺁقای بوش را فاش می کند. در حقیقت، اگر بدین خاطر که پدید ﺁورنده تروریسم استبدادهای حاکم بر کشورهای خاورمیانه بزرگ هستند و از این رو، ﺁقای بوش قصد دارد در این کشورها مردم سالاری برقرار کند، دیگر حمایت از کودتای نظامی ﺁقای مشرف و حمایت از این رژیم ، از چه رو است ؟

6 - اما تنها صاحبان مرام زور و امثال بلر و پوتین نیستند که در انتخابات امریکا حضور دارند : بنا بر سنجش ها، افکار عمومی جهانی نیز از راه ابراز بیزاری از سیاست حکومت بوش و نیز روشنفکران و شخصیتهای جهان که خطر گرایش روز افزون یک ابر قدرت در حال انحطاط به خشونت و خطر پیدایش مدار بسته زورمداری را می بینند ، با هشدار به مردم امریکا در باره خطرات تجدید انتخاب ﺁقای بوش ، در انتخابات ریاست جمهوری امریکا شرکت کرده اند.

بدین قرار، در برابر مدار بسته ای که بندگان قدرت ایجاد می کنند ، وجدان و خرد جهانی در پی گشودن مدار بسته است. اگر بنیادگراها با کشیدن پای زورمدارها به انتخابات امریکا ، در پی طولانی کردن حاکمیت بنیادگرائی بر امریکا هستند و هیچ نگران ﺁن نیستند که استقلال امریکا را از میان می برند، وجدان و خرد جهانی به امریکائیان هشدار می دهند نگذارند با به خطر افتادن استقلالشان در انتخاب، زورمدارها مدار بسته ای پدید ﺁورند و مردم امریکا و مردم کشورهای بسیاری را در ﺁن ، از زندگی ﺁزاد بازدارند. و این نیز ﺁغاز تحول جهانی بزرگی است. هر بار که حق حاکمیت ملتی نقض می شود ، خواه توسط رژیمهای استبدادی و خواه بدست قدرت خارجی، وجدان و خرد جهانی وارد عمل بشود، ولو مستبدها بی اعتناء بمانند و یا مردمی حضور این وجدان و خرد را ارج ننهند، سرانجام مدارهای بسته در سطح ملی و جهانی گشوده می شود.

7 - ﺁقای بوش فراوان تکرار می کند که وقتی خطر امریکا را تهدید می کند، او برای اقدام ، منتظر اجازه این و ﺁن دولت خارجی نمی ماند. اما عقل قدرتمدار نمی تواند ادعای خویش را نقض نکند : پس چرا او برای رأی گرفتن از مردم امریکا ، به سراغ گرفتن تأییدیه از سران دولتهائی خارجی رفته است ؟ و اهل خرد می دانند که نسبت میان عمل کردن از راه سازمان ملل متحد ، بخصوص وقتی قصد اقدام به جنگ است با حمایت سران دولتهای استبدادی یا اقتدار طلب و در جستجوی بازسازی امپراطوری ، نسبت تضاد است. اولی، حداقل رعایت حق حاکمیت ملتها است و هیچ صدمه ای به حق حاکمیت مردم امریکا وارد نمی کند و دومی نقض استقلال مردم امریکا و قدرت امریکا را مأمور حمایت از دولتهای حمایت کننده از انتخاب بوش ، کردن است.

امید که جنگ طلبی ﺁقای بوش و حکومت او ، ملتهای جهان را از اهمیت استقلال در هر پنج معنای ﺁن ﺁگاه کند :

* استقلال تنها در رابطه با قدرت های خارجی نیست که معنی و تعریف پیدا می کند، نخست در رابطه با خویشتن است که معنی پیدا می کند :استقلال قائم به خود بودن ، سر پای خود ایستادن ، توانائی است.بدون این توانائی ، هیچ انسانی ﺁزاد نیست و بدون این استقلال هیچ ملتی توانائی ملی ندارد و بنا بر این ﺁزاد نیست. فرهنگ ندارد ، هویت ندارد و رشد نمی کند.

* استقلال، داشتن محیط زیست اجتماعی و طبیعی یا امکان برای زیست در رشد و ﺁزادی است. هراندازه میزان عدالت اجتماعی کارﺁتر، استقلال جامعه در این معنی بیشتر. هر اندازه استقلالش بیشتر، توان تولید نیروهای محرکه اش بیشتر. هر اندازه توان تولید نیروهای محرکه اش بیشتر، نظام اجتماعیش باز تر . هر اندازه نظام اجتماعی جامعه بازتر، نابرابریهای خشونت زا کمتر و ﺁزادی انسان ها بیشتر و رشدشان شتاب گیر تر.

* کشور مستقل کشوری است که جمهور مردمش بر چند و چون اداره امور خویش، حاکمیت داشته باشند و این حاکمیت را هیچ قدرت خارجی تهدید و تحدید نکند. استقلال در این معنی نیز از ﺁزادی جدائی ناپذیر است. ﺁزادی در این معنی که در درون مرزهای وطن، ولایت و حاکمیت از ﺁن جمهور مردم است و هیچ شخص و گروه و مقامی محدود کننده این ولایت نیست.

* استقلال در سه معنی بالا ربط مستقیم پیدا می کند با استقلال در این معنی : مراجعه مستقیم یا غیر مستقیم به قدرت خارجی در امور داخلی ، خواه از سوی دولت و چه از سوی گروههای سیاسی یا افراد، ناقض استقلال کشور در هر پنج معنای ﺁن و مانع برخورداری اعضای جامعه از ﺁزادیهای فردی و جمعی خویش است. محور کردن قدرت خارجی در سیاست داخلی رایج ترین شیوه نقض استقلال در جهان امروز و بیشتر از هر جای دیگر ، در کشور ما است : هر گفتار و کردار مخالف استبداد مافیاهای نظامی - مالی، القا، تحریک ، دستور و... امریکا است. مافیاهای نظامی - مالی ، با محور کردن قدرت خارجی در سیاست داخلی، توان ملی ، حاکمیت ملی انسان ایرانی را از او ستانده و محیط اجتماعی و طبیعی زندگی او را تنگنائی تاریک و خفقان ﺁور کرده است.

* استقلال بیرون رفتن از روابط مسلط - زیر سلطه با کشورهای دیگر و بنا گذاشتن رابطه با جامعه دیگر بر میزان حقوق انسان و حقوق ملی است. در نوبتی دیگر توضیح خواهم داد که ملتی که در روابط مسلط - زیر سلطه نمی زید و حقوق ملی خویش را پاس می دارد، دولتش نسبت به او ، بطور روز افزون بیگانه و خارجی و زورگو و بحران و مسئله ساز و ترس گستر و فاسد و فساد پرور و... نمی شود. و دولتی که حقوق مدار و نماینده جامعه مستقل و ﺁزاد در معانی پنجگانه است ، بجای مسابقه با کشورهائی که جو خشونت را در جهان سنگین می کنند ، که محیط زیست را ﺁلوده می کنند، که تجاوز به حقوق ملتهای دیگر را روش می کنند و بدین جنایت عنوان دفاع از « منافع ملی » می دهند، می باید وقتی پای تسلیحات اتمی بمیان می ﺁید، وقتی پای تولید و عرضه بی حساب نفت بمیان می ﺁید، وقتی پای ﺁلودن محیط زیست بمیان می ﺁید، این امور را نقض حقوق ملی خویش بشمارد و برای مبارزه با تسلیحات اتمی ، برای اقتصاد جهانی سالم در خدمت انسان، برای محیط زیست سالم ، برای ... در مقایس جهان، قیام کند.

حکومت ﺁقای بوش ، استقلال جامعه امریکائی را بیش از پیش، از میان برده است. امید که انتخابات امریکا ﺁغاز تحولی در مقیاس جهان از مدارهای بسته به مدارهای باز در سطح ملتها و در سطح جهان بگردد و مردم امریکا و مردم کشورهای دیگر جهان استقلال و ﺁزادی بجویند :

8 - امید که ملتهای جهان دریابند که ﺁزادی و استقلال از یکدیگر جدائی ناپذیرند، از توانائی فردی و جمعی خویش ( استقلال در معنای اول ) هیچگاه غافل نشوند و بدانند غفلت از این توانائی ابر قدرت روسی را از پا درﺁورد و اینک در کار از پا در ﺁوردن ابر قدرت امریکائی است. در حقیقت، سرمایه داری حاکم بر دولت و بسا جامعه امریکائی ، توانائی ملتی را با قدرت پول و اسلحه جانشین کرده است. کار به جائی رسیده است که محققان امریکائی هشدار می دهند : زمانی امریکا در نزدیک به تمامی قلمرو علم و فن پیشرو و سرﺁمد بود. با جامعه های دیگر فاصله بسیار داشت . اما برغم ﺁنکه « واردات مغزها و استعدادها » در شمار مهمترین اقلام واردات امریکا است، در این قلمرو، جامعه های دیگر در حال جلو افتادن و بیشتر شدن فاصله امریکا با ﺁنها است.

این واقعیت که در مبارزات انتخاباتی جنگ با تروریسم و جنگ عراق و رفتار با ایران و کره و... محلی برای مسائل دیگر جامعه امریکائی باقی نگذاشته اند ، نه تنها گزارش می کند امریکا توانائی خشونت زدائی و استقرار صلح در جهان و در جامعه خویش را از دست داده و به بیان رساتر، توانائی ملیش ( استقلال در معنای اول ) در انحطاط است ، بلکه گزارش می کند در سطح جامعه امریکائی ، خشونت دارد روش اصلی زندگی می شود. از جمله به این دلیل روشن که این مبارزات انتخاباتی خشن ترین مبارزه ایست که امریکا به خود دیده است. می توان تصور کرد چه بر سر امریکا خواهد ﺁمد هرگاه به دنبال از دست رفتن انسجام اقتصادی، انسجام سیاسی و فرهنگی و اجتماعی خویش را از دست بدهد :

9 - در حقیقت، در این انتخابات ، تکلیف انسجام جامعه امریکائی نیز معین می شود. در صورتی که بنیادگرایان و محافظه کاران جدید شکست خورند - ﺁنطور که جمهوریخواهان سنتی انتظار دارند - جامعه امریکائی می تواند شکافها را پر کند و انسجام خویش را باز بسازد. بشرط ﺁنکه سلطه گری را رها کند و استقلال خویش را باز یابد. وگرنه از دست رفتن انسجام دیرتر ، واقعیت پیداخواهد کرد.

در نوبتی دیگر ، مطالعه ای را در اختیار هموطنان عزیز خود قرار می دهم پیرامون رابطه میزان انسجام یک ملت و استقلال و ﺁزادیش. در این جا، یادﺁور می شود که سلطه گر بسیار بیشتر در معرض از دست دادن انسجام جامعه خویش است. به تاریخ که رجوع می کنیم می بینیم جریان انحلال امپراطوریهای ایران و عرب و ترک و ... و روسیه و فرانسه و انگلستان ، همان جریان کاهش میزان انسجام ملتهای ﺁنها بوده است.

در جامعه زیر سلطه نیز مجموعه عواملی که سبب اغتشاش در هویت و از میان رفتن انسجام جامعه می شود، در دولت زورمدار زیر سلطه است که پدید می ﺁیند و بکار می افتند. بدین قرار، هرکس نگران سرنوشت ایران و انسجام جامعه ملی است ، نه تنها نباید به خطر افتادن انسجام مردم ایران را دست ﺁویز ترساندن مردم از مبارزه با استبداد مافیاهای نظامی - مالی کند بلکه می باید ، این مبارزه را حیاتی ترین فعالیت هر ایرانی بشناسد و دائم به مردم ایران هشدار دهد : در این رژیم، زمان ﺁبستن خطرها است. منتظر ﺁخرین فرصت ننشینید، توانائی خویش را به یاد ﺁورید و برای استقرار ولایت جمهور مردم ، برای بازیافتن استقلال در همه معانی کلمه و بازجستن ﺁزادیهای خویش، بر خیزید.

10 - ﺁقای کری، گفته است : فضا نوردان که از فضا به زمین می نگرند، دو چیز را می بینند : قله اورست و کسر بودجه امریکا را. در « دانشجو و پیروزی بیان ﺁزادی » توضیح دادم که عقل قدرت مدار معتاد به خشونت کمبود و ندرت ایجاد می کند تا هم بکار بردن زور را موجه بگرداند و هم بر میزان ﺁن بیفزاید. در جهان امروز، امریکا تنها نیست که اگر ﺁلودگی فضا بگذارد ، فضا نوردان کسر بودجه اش را می بینند. همه جامعه ها، بیشتر از ﺁنچه تولید می کنند، مصرف می کنند. به سخن دیگر، جریان از دست دادن توانائی ملی (استقلال در معنای اول ) ، جریانی جهانی است. اقتصاد نیست که جهانی شده است پیشخور کردن است که جهانی شده است ، پیشخور کردنی که جهانی شده است ، مصرف کردن فرﺁورده هائی که مساعد حیات و رشد انسان هستند، نیست که بر تولید زیادت روز افزون گرفته است. مرگ و میر روزمره انسانها از گرسنگی، گزارشگر کمبود مصنوعی ( توزیع سخت نابرابر مواد غذائی و ﺁب و انرژی در مقیاس جهان ) این محصولها است. در عوض، فرﺁورده های ویرانگر حیات انسان و طبیعت هستند که پیشخور می شوند.

بدین قرار، میزان استقلال هر جامعه را ( در هر پنج معنی ) ، چند و چون تولید و مصرف بدست می دهند.هرچه جامعه ای میزان پیشخورکردنش بیشتر ، میزان ﺁلودن محیط زیستش نیز فزونترو شتاب از دست دادن استقلالش نیز بیشتر.

بدیهی است بخشی از پیشخور کردنهای امریکا بمثابه « تنها ابر قدرت » متعلق به جهانیان است . با وجود این، همین پیشخور کردن قدرت امریکا را ناگزیر می کند بر هزینه های نظامی خویش بیفزاید و عامل اول تشدید جو خشونت در جهان بگردد. اگر ﺁقای بوش حاضر نشد قرارداد ریو ( کاستن از شدت ﺁلودگی محیط زیست ) را امضاء کند و جنگ با تروریسمی که خود می گوید می تواند بسیار دراز مدت بشود و پیروزی قطعی ببار نیاورد ، راه حلی است که او برای پیشخور کردن امریکا از منابع و حاصل کار ملتهای دیگر یافته است. نباید پنداشت که اگر ﺁقای کری انتخاب شود، تغییر اساسی در روش امریکا بمثابه قدرت پدید خواهد ﺁمد. تا وقتی کشورهای در موقعیت زیر سلطه با یکدیگر در فروش منابع نفت و گاز و... به قیمت ناچیز و بازگرداندن درﺁمدها به اقتصاد مسلط ، مسابقه می دهند، چه دلیل دارد که سلطه گر، از جیب این ملتها پیشخور نکند؟ یکبار دیگر تأکید کنم رهاندن جامعه جهانی از اقتصاد قدرت که به ویرانگری بی سابقه در تاریخ زندگی انسان بر روی زمین مشغول است ، در عهده ملتهای در موقعیت زیر سلطه است. مستقل شدن ﺁنها از روابط مسلط - زیر سلطه ، ﺁن امکان یا استقلال را به جامعه جهانی می بخشد که بر کاستن از پیشخور کردن توانا شود.

11 - از صد اقدام خشونت ﺁمیزی که ﺁقای بوش و حکومت او بعمل ﺁورده است ، همه ناقض استقلال جامعه امریکائی ، در معانی پنجگانه اش ، نیستند. بخش بزرگی از این اقدامها تجاوز به حقوق انسان ( در عراق و افغانستان و امریکا ) و نیز محدود کردن ﺁزادیهای مردم امریکا ببهانه « تقدم امنیت بر ﺁزادی » و مبارزه با تروریسم هستند :

* حکومت بوش 140 میلیارد دلار خرج جنگ عراق کرده است. در برابر، از 4/18 میلیارد دلار بودجه مصوب برای باز سازی عراق، تنها 1/1 میلیارد دلار خرج شده است : نسبت ساختن به نسبت ویران کردن 1 به 140 است. ویرانیها و مرگهایی که صرف 140 میلیارد دلار ببار ﺁورده است ، گویای وسعت و شدت تجاوز به حقوق انسان و حقوق ملی مردم عراق است. بمباران شهرها و کشتار مردم غیر نظامی ، بخشی از این تجاوز به حقوق فردی و ملی ، بنام مبارزه با تروریسم است : سنجش افکاری که خود در عراق انجام داده اند ، فقدان محبوبیت دست نشاندگان امریکا و محبوبیت شخصیتهای مذهبی را گزارش می کند. واشنگتن پست ( 22 اکتبر ) که نتایج این سنجش افکار را انتشار داده ، نگرانی شدید حکومت بوش را از ﺁینده عراق گزارش کرده است . امری که واقعیت جسته اینست که انسان عراقی، حقوق خویشتن را بعنوان انسان و بمنزله شهروند از دست داده است. مرگ و ویرانی روزانه چه وقتی پایان خواهد یافت ؟ ﺁیا انسان عراقی حقوق انسانی و شهروندی خویش را باز خواهد یافت ؟ ﺁیا ...

* بنام همان تقدم مبارزه با تروریسم ، دست ﺁقای شارون را در خشن ترین تجاوزها به فلسطینیان در حقوق انسانی و شهروندیشان باز گذاشته است.

* و بنام همان تقدم ، همزمان با توسعه تروریسم، ﺁزادیهای انسان امریکائی را محدود کرده است. غیر از این واقعیت که بنا بر گزارش مؤسسه استراتژیک لندن، القاعده در 60 کشور جهان مستقر شده است ، انسان امریکائی ، در هیچ کجای جهان امنیت ندارد . طرفه این که ﺁقای بوش مردم امریکا را می ترساند که اگر به من رأی ندهید، در خود امریکا نیز از دست تروریستها امنیت نخواهید داشت.

با اینهمه ، دولتهای دیگری هم که از قاعده غلطی پیروی کرده اند که حکومت بوش، هدف خویش را قربانی و خصم ادعایی را تقویت کرده اند :

رژیم ملاتاریا بنام اسلام مقدم است ، خیانت به کشور ، نقض استقلال ایران در همه معانی ﺁن و نقض حقوق انسان ایرانی و حقوق شهروندی او و جنایت و فساد را واجب گرداند . نه تنها اسلام را از محتوی خالی و از « ﺁئین حرکت قسری » پر کرد، بلکه دارد جای خود را به مافیاهای نظامی - مالی می سپرد.

در کشورهای غرب ، بنام مبارزه با تروریسم و « اسلام انتگریست » ، باز به قول همان مؤسسه عامل قوت کار اسلامی شده اند که در ﺁئین خشونت ناچیز شده است.

مردم ایران اگر بخواهند از تجربه خود و تجربه های امریکا و اروپا و... درس بگیرند، می ﺁموزند که الف - هرکس گفت حقی بر حقی تقدم دارد، قدرت طلب است و فریب می دهد. زیرا که هر حقی حق دیگر را ایجاب می کند. ب - هر کس گفت : مصلحتی وجود دارد بیرون از حق و مقدم بر حق، زور پرست است و فریب می دهد تا برای بکار بردن زور مجوز بتراشد و مقاومت و مخالفتی را بر نیانگیزد.

12 - در تاریخ امریکا، هیچ زمان این اندازه « لابی » ( گروههای فشار ) فراوان و فعال نبوده اند. تا بدانجا که حکومت بوش را بازوی اجرائی لابی ها خوانده اند. کارها از جاسوسی ( رابطه محافظه کاران جدید با اسرائیل ) تا فسادهای بزرگ (قراردادها با هالیبرتون و... ) تا تصمیمهای سیاسی (بوش پیش از ﺁنکه وزیر خارجه خود را از قصد اعلان جنگ به عراق ﺁگاه کند، « پرنس » بندر ، سفیر عربستان در امریکا را ﺁگاه کرده است ) ، در دست لابی ها است.

این پدیده نیز خاص امریکا و موقعیتش بمثابه « تنها ابر قدرت » نیست. به مرام قدرت و عمل به این مرام مربوط است. حاکمیت بنیادگراها و محافظه کاران جدید از روش کردن « جنگ پیشگیرانه » و بی حساب خرج کردن ها ( مازاد بودجه امریکا که خرج شد و کسر بودجه که پیدا شد، در جمع، افزون بر 658 میلیارد دلار است ) شرائط را برای زاد و ولد کردن لابی ها و پردامنه شدن فعالیتهای ﺁنها فراهم می کند.

در ایران دوران ملاتاریا ، مافیاهای نظامی مالی شکل گرفتند و اینک در حال تصرف دولت هستند. وارثان دولت شوروی ، مافیاها شدند . در اروپا، بستگی به نوع حکومت ، لابیها بیشتر یا کمتر و فعالیتهاشان بیشتر یا کمتر گسترده است. ایتالیا که از لحاظ مافیاهایش شهره بود، با حکومت برلوس کنی، لابی های حوزه فعالیت گسترده تری پیدا کرده اند.

این تجربه ها ایرانیان، خاصه جوانان را از قاعده ای ﺁگاه می کند که اگر همه روز در ذهن تکرار کنند تا هیچگاه از یاد نرود، استقلال و ﺁزادی خویش را قدر خواهند شناخت و باز خواهند شد :

هراندازه مشارکت ولایت یا مدیریت جامعه بر خود و اداره کشور کمتر و هر اندازه ولایت از دوستی و براداری و برابری تهی تر و قدرت پرتر، اندازه استقلال جامعه در هر پنج معنی کمتر و غفلت ﺁن جامعه و اعضایش از ﺁزادیهای جمعی و فردی بیشتر. هر اندازه استقلال و ﺁزادی کمتر، دولت بیشتر در اختیار مافیاها و لابی ها .

اختاپوسی که با ایجاد مدار بسته بر هستی جامعه جهانی افتاده است ، تنها وقتی از کشیدن شیره هستی انسانها باز می ایستد و جان می سپارد که انسانها توانائی خویش ( استقلال در معنای اول ) و ﺁزادی خویش را به یاد ﺁورند . مستقل و ﺁزاد ، خویشتن را صاحب حقوق بدانند و حقوق خویش را به عمل در ﺁورند.

ایرانیان توانائی خویش را به یاد ﺁورید. فرهنگ قدیم و قویم خویش را که فراوان سلطه گران را هضم کرد، بیاد ﺁوریدو استقلال و ﺁزادی را هدف کنید و برخیزید. استقلال و ﺁزادی بجوئید و در جنبش جهانی برای استقلال و ﺁزادی پیشگام بگردید.

سرنوشت این جنبش به کجا ختم میشود؟

2010-02-02T02:03:00.000-08:00

جناب آقای بنی صدر

با درود فراوان و سلامتی برای شما،

چند روزی است بفکر فرو رفته ام که سرنوشت این جنبش به کجا ختم میشود. شاید ترس سئوال کنندگان از آینده باعث شده است که من بدنبال یک پاسخ درستی باشم. وقتی دوستان از ایران زنگ می زنند می پرسند ما که در مبارزه هستیم ولی آینده چه میشود؟. البته شما به صور مختلف تلاش نموده اید از نظر تئوری به این مسئله پاسخ دهید. اما سئوال کنندگان پاسخ ملموس می خواهند. تا آنجائی که در توان فکریم است به دوستان و خود پاسخ می دهم و حتی قصد داشتم در این زمینه مقاله ای بنویسم. ولی باز قانع نمی شدم و به شما استاد خود رجوع کرده ام تا با کمک شما بتوانم پاسخ شایسته ای پیدا نمایم.

قبل از وارد شدن به سئوال، شرایط جنبش را من به دوحالت تقسیم می کنم.

1- احتمال اول اینست که سازشی در بگیرد. مثلاً با کنار گذاشتن احمدی نژاد یا هر کار دیگری. واقعیت اینست که حتی رادیکالترین بخش اصلاح طلبی که گنجی نمونه اش است، در عمق تفکرشان با این نظام چندان اختلافی ندارند. اینان در نهایت با خامنه ای ( سلطان حاکم ) مخالف هستند و درک نا چیزی از حاکمیت مردم و حق و آزادی دارند. آقای کدیور علاوه بر اینکه با جدائی دین از حکومت موافق نیست، هنوز معتقد است در جامعه دینی مثل ایران، بالاخره عالمان دینی باید بر سیاست نظارت داشته باشند. و یا برای نمونه، آقای گنجی بطور زیرکانه ای وقتی می خواهد روشنفکران را تقسیم کند از کلماتی مثل با دین و بی دین استفاده می کند و بی دین در فرهنگ عمومی ایرانیان، برابر با کافر است و کافر هم در فقه ارسطوئی تکلیف اش مشخص است. بیانیه اخیر موسوی و حتی بیانیه 5 تن در خارج کشور، قدری بوی سازشی را می دهند که می تواند انجام پذیرد. چگونه میشود آقای گنجی که قصد دارد آقای خامنه ای را به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت به دادگاه بین المللی بکشاند، یکمرتبه طرفدار مذاکره با این جنایت کار میشود و در برنامه تفسیر خبر شنبه شب صدای آمریکا می گوید بله میر حسین می تواند با حاکمین به مذاکره ( مصالحه، از من است) بپردازد. خدا عالم است الان پشت پرده چه می گذرد. استعفای حسینیان و متهم کردن مرتضوی و نامه محسن رضائی به خامنه ای شاید نشانه هائی باشند از سازشی در حال وقوع. این سازش، شاید مردم را بطور موقت آرام کند، ولی مشکل رهائی از استبداد مافیاها را حل نمی کند.

2 – احتمال دوم، احتمالی است که بنظر من، وقوعش دارد قطعی می شود. مردم مصمم به مبارزه خود ادامه می دهند همانطورکه در این 7 ماه با رادیکالتر و جدی تر کردن مبارزه خود به جهان پیام داده اند ما قصد استقامت را تا پایان دادن به این رژیم و برقرار کردن دموکراسی را داریم. این احتمال همان است که دوستانم در ایران هم وقوع آن را قطعی تر می دانند.

حال سئوال را بر حالت دوم قرار می دهیم.

1- جنبش در روز عاشورا را مبنا قرار دهیم: در این روز، قریب به دو میلیون تهرانی در جنبش شرکت کرده اند. حال اگر این دو میلیون، سه میلیون بشود و مردم بروند رادیو و تلویزیون و چند تا پادگان را تصرف کنند و بخشی از ارتش و پاسداران به مردم ملحق شوند، در صورت تحقق این فرض، چه افرادی و چه ارگان و سازمانی می خواهد مدیریت مردم را در دست بگیرد و تکلیف چیست؟

2 - اکنون جنبش با دو چالش روبرو است که عبارتند از:

الف) ضعف مدیریت و سازماندهی جنبش.

ب) نا روشن بودن استراتژی جنبش.

باور بفرمائید یکی از علل سراسری نشدن جنبش در ایران این است که مردم بدرستی ایمان چندانی به این رهبری یا سمبل ها ندارند و بسیاری در شهرستانها فکر می کنند این جنبش به سازش کشیده میشود. برای نمونه دوستان شهرستانی ام نسبت به تهرانی ها بیشتر بر این باورند که رژیم سرنگون نمی شود. و یکسری بدرستی وحشت دارند که دوباره این جناح بیاید و آنان را به دوران طلائی امام ببرند یعنی هیچ.

سئوال دوم من اینست چگونه عملاً می توانیم به این دو چالش پاسخ دهیم؟

بهرحال سئوال درستی امروز مطرح است که آینده چه میشود و واقعاً برخی وحشت دارند که نکند این بار امام دیگری از این جناح بر آنان مستولی شود؟. نظر بر این مبنا است که افراد این جناح هم در قدرت بوده اند و بخشی از سپاه و وزارت خانه ها را دارند و هم سرانشان سابقه حکومت کردن را دارند و هم بخشی از مردم و روشنفکران ( جمهوری اسلامی خواهان) را با خود بهمراه دارند. پس اگر باند خامنه ای و احمدی نژاد سرنگون شدند، چه اطمینانی می توان داشت که دموکراسی بر قرار کنند و وقتی صریح می گویند 200 سال دیگر هم دموکراسی در ایران برقرار نمی شود؟

پیروز و پایدار باشید

فرید راستگو

پنجشنبه 17/دی/ 1388

* سازش یا تغییر؟:

هرگاه مراد از سازش، ناچیز شدن حاصل جنبش در جابجائی مهره ها در درون رژیم باشد، بسیار زود نسبت به احتمال وقوع آن، هشدار داده ام. چنین سازشی البته رژیم را از سقوط نجات نمی دهد زیرا رژیمی تک پایه که شکسته نیز هست، نمی تواند با اقتصاد مصرف محوری بر جا بماند که، بطور مداوم، اقتصاد تولید محور را از میان می برد و با افزودن بر میزان بیکاری و فقر، جامعه جوان را به نیروی محرکه ای بر ضد خود بدل می کند. چنین رژیمی سیاست امتیاز دادن به قدرتهای روسیه و چین و... را نیز نمی تواند طولانی کند زیرا: همانطور که مشاهده می کنیم، جامعه را بر ضد خود بر می انگیزد بدون این که بتواند بر یک پایه شکسته داخلی و یک پایه نیم بند خارجی، استواری بجوید. تنها میزان خشونت و ویرانگری را افزایش می دهد. بدین قرار، نجات ایران ایجاب می کند ملتی که در هشتمین ماه جنبش خود است، به جنبش تا تحقق ولایت جمهور مردم ادامه دهد.

با این حال، سازش نیز قطعی نیست. زیرا بر فرض که «سران اصلاح طلب» بدان راغب باشند، هرگاه سازشی ناچیز انجام شود که آقای شریعتمداری در کیهان ( 29 دی 88) حدودش را ترسیم کرده است، اینان نمی توانند بدان تن دهند زیرا چنین تن دادنی تسلیم شدن به مرگ سیاسی است. و اگر موضوع سازش، دست کم، کنار گذاشتن آقای احمدی نژاد و تجدید انتخابات باشد، تن دادن آقای خامنه ای و مافیاهای نظامی – مالی بدان، تن دادن به تبدیل شدن ولایت مطلقه فقیه، به مقامی است که اختیار دارد اما نمی تواند بکار برد. مافیاهای نظامی – مالی نیز ناگزیر می باید منحل شوند. هرگاه آقای خامنه ای تقلب بزرگ را تصدی نکرده بود، با انتخاب آقای موسوی، به احتمال قوی، دوران آقای خاتمی تجدید می شد و آقای خامنه ای می توانست آن را «مدیریت» کند. یعنی از کار بازش دارد و فرسوده اش کند. اما تجدید انتخابات، بعد از تقلب بزرگ و جنبش همگانی مردم، نه تنها بمعنای تصدیق تقلب بزرگ و سلب صلاحیت از «رهبر» است، بلکه رابطه ای را میان مردم با رژیم برقرار می کند که آقای خامنه ای و مافیاهای نظامی – مالی را از «مدیریت» دولت باز می دارد. از این رو است که آقای خامنه ای نه می تواند به راه حل پیشنهادی مافیاهای نظامی – مالی – که دلخواه خود او نیز هست – تن بدهد و بنا را بر حذف از صدر تا ذیل بگذارد و در سرکوب خونین «تا آخر برود» و نه می تواند به راه حلی تن بدهد که عبارت باشد از دادن اختیار به کسی چون آقای هاشمی رفسنجانی برای «عادی کردن» وضعیت کشور. زیرا اعتراف صریح است بر عدم کفایت و تقلب و دروغ و خشونت گستری خود او، بمثابه «رهبر». گفتار و کردار او و مبلغان مافیاهای نظامی – مالی، حاکی از آنندکه می خواهد اعمال خشونت را با اندکی سازش در آمیزد. اما تن دادن به آمیزه ای از سازش و سرکوب، خامنه ای و رژیم او را نجات نمی دهد اما تن دهندگان را نیز گرفتار سرنوشت او می کند.

در باره مذاکره و سازش، در پاسخ به پرسش یک استاد دانشگاه (انقلاب اسلامی شماره 741)، توضیح دادنی را داده ام. با این وجود ، بجاست که ماجرای «غرانیق» را به یادها آورم:

سران قریش به پیامبر (ص) پیشنهاد کردند خدای او را بپذیرند و در عوض، او نیز بتهای آنها را دست کم، بعنوان شفیع، قبول کند و اختلاف از میان برخیزد. بنا بر قرآن، از خاطر پیامبر (ص) گذشت که با پیشنهاد موافقت کند. اما، در جا، هدایت خداوندی جست و پیشنهاد را رد کرد. خداوند خطاب به او فرمود: اگر می پذیرفتی عذاب دو جهان را به تو می چشاندیم (قرآن، سوره اسراء، آیه های 73 تا 75).

اگر می پذیرفت گرفتار عذاب دو جهان نیز می گشت. زیرا تسلیم استبداد قریش گشته و فاتحه پیام توحید و دین و پیامبری را خوانده بود. چرا که بنا بر پیشنهاد، سازشی بر اساس توازن قوا و نه تقابل حق با ناحق، انجام می گرفت. اما ورود در توازن قوا، اعتراف بر بی حقی پیامبر و بر قدرتمندی سران قریش بود. بدین اعتراف، پیامبر (ص) بازنده و سران قریش برنده می گشتند.

هرگاه بنا برگرفتن درس از ماجرای غرانیق و عمل به رهنمود همواره بحق قرآن بشود، ترتیب کار همان می شود که در پاسخ پیشین توضیح داده ام: ایستادن بر سر حق تا که قدرت ستمگر به حق تسلیم شود. در آن زمان، او خود، برای گفتگو بر سر استقرار حق، پیشقدم می شود. شگفتا! اینک با گذشت افزون بر 14 قرن، هنوز می باید ماجرای غرانیق را به یاد کسانی آورد که مدعیند مروج آئین محمد (ص ) هستند!

پاسخها به پرسشها:

1 – پاسخ به پرسش اول: وضعیتی را که می بینیم، «وضعیت ممکن» است. در این وضعیت، رژیم برجا است و قوای سرکوب و در آمد نفت را در اختیار دارد. اما عامل ترس را، دست کم چون گذشته، در اختیار ندارد. هدف سرکوبگری و فشار به «خواص» برای اتخاذ موضع شفاف (خطاب آقای خامنه ای به سران اصلاح طلبان)، در اختیار گرفتن عامل ترس است. بدین قرار، هرگاه جنبش ادامه بیابد و وسعت بجوید، وضعیتی ممکن و جانشین وضعیت کنونی می شود که در حال حاضر، نا ممکن تصور می شود. از آنجا که جنبش همکانی کودتا نیست و در جریان ادامه و گسترش، هدف و بدیل و دیگر بایسته ها را پدید می آورد، پس اگر وضعیت همان شود که پرسش کننده گرامی توصیف می کند، واقعیتهای زیر رخ خواهند نمود:

● مشکل اولی که ادامه جنبش می باید حل کند، مشکل ولایت جمهور مردم است. تا این زمان، در درون مرزها، اعترافی به این حق شنیده و خوانده نشده است. همانطور که در پاسخ به آقای مهندس سحابی توضیح داده ام، مشکل ایران، نبودن حزب نیست. مشکل برخوردار نبودن جامعه از حق حاکمیت است. تا وقتی این حاکمیت استقرار نجوید، حزب سازمانی می شود وسیله ارضای حرص قدرت طلبی. هرگاه جنبش راه و روشی را در پیش بگیرد که ولایت جمهور مردم، در جریان جنبش، برقرار شود و ضد فرهنگ خصومت و ستیز، جای خود را به فرهنگ آشتی و همیاری در کار استقرار ولایت جمهور مردم را بدهد، مشکل حل می شود. نمی باید از یاد برد که در کشورهای برخوردار از دموکراسی، اصل حاکمیت ملت پذیرفته شده است. بر این اصل است که حزب ها سازمان و سامان جسته اند. ولو امروز، بکار رسیدن به قدرت می آیند، اما از ولایت جمهور مردم غافل نمی شوند. زیرا می دانند بدون آن، بی پایه و خود عامل بی ثباتی دولت و بسا جامعه ملی می شوند.

حال اگر آنها که می ترسند، هیچ گاه از حق حاکمیت مردم غافل نشوند، ترس از آینده، جای به امید به آینده می سپارد. همگان می باید بهوش باشند که اگر ولایت جمهور مردم برقرار نشود، نه این رژیم یک پایه، آنهم شکسته، برجا می ماند و نه بدیل قدرتمدار دیگری می تواند جانشین آن شود و ثبات بجوید. راستی اینست که منهای استقرار ولایت جمهور مردم، راه حلی جز تقابل سازمانهای مسلح نمی ماند و ایران، بسا سرنوشت افغانستان و عراق را پیدا می کند. محض عبرت گرفتن یادآور می شوم که رژیم شوروی بر حزب کمونیست تکیه داشت. این حزب پایه های سنتی دولت (بزرگ مالکی و کلیسا و سلطنت ) را ویران کرد. اما چون حاکمیتی برای مردم قائل نبود و حاکمیت را از آن حزب می دانست، هیچگاه ثبات نجست و سرانجام نیز از پا در آمد. آلمان نازی و ایتالیای فاشیست نیز رژیمهای بی ثباتی شدند و دنیا را به خاک و خون کشیدند و سرانجام از پا در آمدند. تحولی که چین امروز می کند و نمونه هائی چون الجزایر و کوبا، به هر صاحب خردی معلوم می کنند که رژیم های تک پایه خشونت گسترند و سرانجام از پا در می آیند. از این رو است که دائم تأکید می کنم که جنبش می باید ولایت جمهور مردم را جانشین ولایت فقیه کند.

● نه کسانی که امروز رهبران جنبش سبز خوانده می شوند و نه کسانی که در دایره ممکن عمل می کنند، با رشد جنبش، موضع و موقع امروز را نخواهند داشت. یا با جنبش پیش می آیند و به بدیل مردم سالار می پیوندند و یا جنبش از آنها عبور می کند و آنها ناگزیر دنبال کار خود می روند. هرگاه بنا بر این باشد که از تجربه انقلاب 57 درس بگیریم، هیچکس در هیچ مقامی نباید از ادامه و گسترش جنبش نگران باشد. زیرا همراه شدن با جنبش مردم، همراه شوندگان را مقبول همگان می گرداند. گرچه گذشته به حساب می آید، اما این تحول است که خدمتگزار مردم را از غیر او، تمیز می دهد.

● در حال حاضر، بسیاری از عناصردموکرات، ذهن و فعل خود را به قلمرو ممکن محدود کرده اند. بیرون رفتن از این قلمرو را مخاطره آمیز می دانند. تن به شرکت در جبهه ای که به ایفای نقش بدیل توانا باشد نمی دهند. شماری نیز می پندارند استقرار ولایت جمهور مردم هدفی بس دور است. بنا براین، دل به تغییر تعادل قوا در «نظام جمهوری اسلامی» خوش کرده اند. می گویند: مطلوب اینست که ولایت فقیه نباشد و ولایت جمهور مردم باشد. اما مقدور غیراز مطلوب است. مقدور اینست که قرائت استبدادی از قانون اساسی، جای به قرائتی مساعد تر با حقوق مردم و استقرار آزادی بدهد. طرفه این که بتازگی، آقای اسماعیلو، دو مکاتبه از مکاتبه های خود را با آقای منتظری انتشار داده است. در یکی از این دو پاسخ آقای منتظری در باره قانون اساسی آمده است:

« حقیقت اینست که با قانون اساسی فعلی ایران که همه اهرمهای قدرت در اختیار رهبر قرارداده شده، بدون این که پاسخگو باشد و مسئولیتها، بر عهده رئیس جمهور قرارداده شده بدون این که اهرمهای قدرت را در اختیار داشته باشد، اگر از باب فرض، امام زمان هم رئیس جمهور شود، قدرت هیچ کاری را ندارد. این امر تضاد واضحی است در قانون اساسی که باید اصلاح گردد.»

بدین قرار، از این قانون اساسی نمی توان قرائت دیگری کرد. تضاد را می باید با حذف عامل تضاد حل کرد. عامل تضاد نیز تمرکز قدرت در یک شخص است. افزون بر این، همانطور که در نوشته های پیشین توضیح داده ام، از اصول مربوط به حقوق مردم نیز نمی توان قرائت سازگار با برخورداری از این حقوق کرد. زیرا این حقوق مقید به «موازین دینی» هستند و موازین نیز در ید دستگاه قضائی و شورای نگهبان و... بکار آن می روند که برخورداری از حقوق را ممنوع کنند. و بالاخره، قانون اساسی که ولایت مطلقه فقیه اصل محوری آن را تشکیل می دهد و اصول دیگر در رابطه با این اصل اندیشیده و تحریر شده اند، قابلیت قرائت دیگری، ناسازگار با ولایت مطلقه فقیه، را ندارد. طرفه تر این که جنبش مردم است که می باید قرائت دیگر از قانون اساسی را به رژیم تحمیل کند. اما جنبشی که توانائی دارد و توانائی خود را در استقرار ولایت جمهور مردم بکار نمی برد و به «تجدید قرائت» از قانون اساسی بسنده می کند، خود را محکوم به شکست می کند. زیرا بر فرض که جنبش قرائت جدید را به رژیم تحمیل کند، پس از فرو خوابیدن، اهرمهای قدرت همه در ید «ولی مطلقه» و مافیاهای نظامی – مالی برجا می مانند و آنها فرصت می یابند از نو دولت را تصرف کنند. امری که پیش از این، در دوران 8 ساله حکومت خاتمی واقع شد.

توجیه گذار مرحله به مرحله از ولایت فقیه به ولایت جمهور مردم، بیانگر این واقعیت است که هرگاه جنبش ولایت جمهور مردم را برقرار کند، این توجیه کنندگان، همه از زندان رژیم آزاد می شوند. و چون ببینند که بنا بر رقابت بر سر قدرت نیست و بنا بر نمایندگی از ولایت جمهور مردم است، در بنای بدیل مردم سالار شرکت می کنند.

● در حال حاضر، خطی که قلمرو ممکن را از قلمرو ناممکن جدا می کند، «خط قرمز» رژیم است. نام بردن ازکسان و گرایشهای سیاسی که در ماورای این خط قرار گرفته اند، مجازات بسیار سخت دارد. اما جنبش با ادامه و گسترش خود، این خط قرمز را پاک می کند و جامعه با این واقعیت روبرو می شود که بیشتر از آنچه گمان می کرد، شخصیتهای مردم سالار توانا به اداره دولت حقوقمدار دارد.

● و وضعیت امروز، بطور قطع، از وضعیت در دوران انقلاب 57 بهتر است. چرا که وزنه بزرگ، یعنی آقای خمینی نیست و عناصر دموکرات، بسیار پرشمار تر هستند و با یکدیگر همکاری نیز دارند و با رشد جنبش، همکاریهاشان بیشتر و گسترده تر نیز خواهد شد. در آن انقلاب، مرامهای قدرت محور با اعتبار بودند و امروز بی اعتبار گشته اند. آن زمان، به شهادت دوران مرجع انقلاب ایران، کشور، معطل اداره مردم سالار نبود. هرگاه آقای خمینی و ملاتاریا در پی تصرف دولت و استقرار استبداد نمی شدند، کشور در دموکراسی اداره و راه رشد را در پیش می گرفت. امروز کمتر از آن زمان کشور معطل اداره مردم سالار است.

آن زمان، مردم هم می دانستند چه چیز را نمی خواهند و - بخلاف دروغی که فراوان تکرار می شود - هم می دانستند چه چیز را می خواهند. اما نمی دانستند آقای خمینی عهد می شکند و روحانیان قدرت طلب در پی استقرار «سلسله روحانیت» و یا دولت ملاتاریا می شوند. نمی دانستند که حزب های سیاسی به ولایت جمهور مردم معتقد نیستند و مردم را فاقد شعور و ناتوان از تصدی ولایت بر خود می انگارند. اما این زمان، همگان خود را جانبدار ولایت جمهور مردم وانمود می کنند. همگان خود را جانبدار حقوق ملی و حقوق انسان معرفی می کنند و شخصیتهای دموکرات بسیار پر شمار تر و مردم در جنبش، تصور شفاف تری از آنچه می خواهند دارند و آمادگی بیشتری برای تصدی حق حاکمیت خود پیدا کرده اند.

● بنا نیست که تجربه تکرار بگردد. یعنی با پیروزی انقلاب، دستگاه اداری و قوای مسلح بی شیرازه شوند. این بار، آن دستگاه و این قوا، سازمان مردم سالار خواهند جست و از خدمت استبداد حاکم بر ملت آزاد و به خدمت ملت صاحب حاکمیت در خواهند آمد. بدون تردید، بیشتر از همه دستگاه اداری و قوای مسلح از جنبش و تحولی که ایجاد می کند، سود خواهند برد. زیرا از بند سرکوبگری رها می شوند و در خدمت مردم، عزت می جویند.

● بنا بر این، بنا براین فرض که شیرازه دستگاه اداری و قوای مسلح از هم نگسلد، تصدی بلافاصله اداره کشور، حتی اگر وضعیت همین بماند که الان هست، بیشتر از آنچه بهنگام سقوط شاه میسر بود، ممکن است. چرا که ولایت فقیه، یا محل تمرکز قدرت، از میان بر می خیزد و مدیران مجری حاکمیت ملت، مدیریت را برعهده می گیرند. از یاد نبرید که جنبش وقتی توانا به تغییر بنیادی می شود که مشکل استقرار ولایت جمهور مردم و بدیل مردم سالار را حل کرده باشد.

حاصل این که ترسیدن بجا نیست و تنها بکار رژیم ایران بر باد ده می آید. امید و شجاعت بجا هستند زیرا حل مشکل در عهده جنبش است اگر دوام یابد و گسترش بجوید.

● امروز، نیروی محرکه تغییر، بسیار قوی تر از این نیرو در انقلاب 57 است. بنگرید که رژیم شاه، دستگیر نمی کرد و از زمانی به بعد، آزاد نیز می کرد. اما رژیم مافیاهای نظامی – مالی مدت 8 ماه است که همه روز دستگیر می کند و با وجود این، جنبش ادامه دارد. افزون بر این، نیروی محرکه تغییر آن روز، همچون نیروی محرکه تغییر امروز، جانبدار مردم سالاری نبود و امروز، شمار استعدادهای مردم سالار، چندین و چند برابر بیشتر از آن روز است.

2 – پاسخ به پرسش دوم: گرچه در پاسخ به پرسش اول، به پرسش دوم نیز پاسخ گفته ام، واقعیتهای زیر را، یکبار دیگر یادآور می شوم:

● محدوده رژیم، محدوده اطاعت است. در این محدوده ماندن، به ضرورت، هدف و روش و مدیریت، نه تنها شفاف نمی شود، بلکه به اجبار ناسازگار با حق حاکمیت مردم و بنا بر این، جنبش مردم می شود.

● برای این که هدف و مدیریت و روش مشخص و شفاف و دقیق بگردند، جنبش کنندگان می بایند در بیرون رژیم و البته درون ایران (مستقل از هر قدرت خارجی) قرار بگیرند.

● بدین قرار، جنبش است که می باید مدیریت و هدف و روش را مشخص و شفاف و دقیق کند. در انقلاب سال 57 نیز جنبش بود که این کار را انجام داد. پس هرگاه کس یا کسانی نگران جنبش و هدف و مدیریتش هستند، می باید با ترسها و نگرانی ها مبارزه کنند و تمام کوشش خویش را صرف ادامه و گسترش جنبش کنند.

● اما کوشش برای آنکه جنبش ادامه و گسترش یابد، در گرو کوشش برای مشخص و شفاف و دقیق کردن هدف و مدیریت و روش جنبش است. با ادامه جنبش، استراتژی یا هدف، زمان به زمان، مشخص تر و شفاف تر و دقیق تر گشته است: جنبش با شعار «رأی من چه شد؟» آغاز شد و اینک ولایت فقیه نمی خواهیم و جمهوری می خواهیم، گشته است. این تحول هم مدیون ادامه جنبش است و هم مدیون انتقاد سازنده شعارها و کمک به مشخص و شفاف و دقیق شدن هدف بوده است. آنها که بر راست راه استقلال و آزادی هستند، هدف مشخص و شفاف و دقیق را «نه به ولایت فقیه و آری به ولایت جمهور مردم» دانسته و این هدف را پیشنهاد کرده اند.

به ترتیبی که در پاسخ به پرسش اول توضیح دادم، مشکل ایران نبودن احزاب نبوده و نیست. بودن احزابی است که حاکمیت مردم را نپذیرفته اند. در آغاز انقلاب، حزب جمهوری اسلامی ایجاد شد اما نه برای این که در خدمت ولایت جمهور مردم قرار گیرد، بلکه برای این که ولایت فقیه را به جمهور مردم تحمیل کند. این حزب از مسئولان طراز اول 30 سال مرگ و ویرانی و دولت تک پایه نیمه شکسته است.

با توجه به تجربه انقلاب مشروطیت و سپس جنبش ملی کردن صنعت نفت و سرانجام انقلاب 57، مشخص تر و شفاف تر و دقیق تراز هدف «نه به ولایت فقیه و آری به ولایت جمهور مردم» نمی شود. در مکاتبات آقای جعفری با آقای منتظری، اصول زیر، اصل «ولایت جمهور مردم» را هرچه مشخص تر و شفاف تر و دقیق تر می کنند. این اصول را از مقدمه مکاتبات، با اندکی تغییر، نقل می کنم:

1 – هدایت خداوندی به همگان داده شده است و هرکس خود خویشتن را هدایت می کند: پس هر انسان استقلال در تصمیم و آزادی در انتخاب نوع تصمیم دارد.

2 – حقوق انسان ذاتی حیات او هستند.

3 –هر جامعه حقوق ملی دارد و بعنوان عضو جامعه جهانی، حقوق جهانی دارد.

4 –جانداران و طبیعت صاحب حقوق هستند.

5 – اصل لااکراه، مقرر می کند: هم آزادی گزینش دین (دین شما، شما را و دین من مرا) و هم ضرورت استقلال دین از قدرت (که دولت یکی از اشکال آنست ) و هم خشونت زدائی را. و هم، بخصوص، بکار تعریف انسان بمثابه موجودی معنوی = مدار باز مادی ↔ معنوی می آید.

6– جریان آزاد اندیشه ها و اطلاعات و فراخواندن انسانها به شنیدن قولها و پیروی از بهترین آنها.

7 – اصل هیچ کس بر دیگری ولایت ندارد و در جامعه ها، نزدیک ترین اصل به این اصل، ولایت بر یکدیگر بر میزان حقوق و برادری و برابری: جامعه ارزیاب و منتقد.

8 – اصل شورا.

9 – اصل تصدی اجرا ( مردم سالاری شورائی ) و یا انتخاب مجری.

10 – اصول راهنمای قضاوت برای آزاد نگاه داشتنش از قدرت و برای احقاق حق.

11 – اصل دین برای انسان است و نه انسان برای دین و بنا بر این، تغییر رابطه میان انسان و بنیاد دینی و دیگر بنیادهای جامعه. توضیح این که در جامعه های دیروز و امروز، بنیادها حاکم و انسانها وسیله و قدرت هدف بود. ولایت فقیه همین رابطه را با انسان جبری می کند. چنانکه کرده است. بنا بر این،

بنیاد ← انسان ← قدرت می باید جای خود را به رابطه انسان ↔ بنیاد ↔ رشد در استقلال و آزادی بدهد.

12 – مکارم اخلاق سازگار با استقلال و آزادی و کرامت و حقوق انسان و حقوق جانداران و طبیعت.

افسوس که انسانها از این اصول یکسره غافلند و باز افسوس که هنوز در هیچ جامعه ای این اصول در شکل و محتوا بخشیدن به نظام اجتماعی - که بنا بر این اصول، باز و تحول پذیر می شود – و دولت حقوق مدار و مجری تصمیم جامعه، بکار نرفته اند.

● مشخص و شفاف و دقیق کردن مدیریت که همچنان برعهده جنبش و البته نیروی محرکه آنست. جنبش این کار را با سنجیدن شخص به حق انجام می دهد. تکرار همان خطا که ایرانیان 30 سال پیش کردند و حق را به آقای خمینی سنجیدند، فاجعه ببار می آورد. اگر این فاجعه توقف جنبش باشد، بسا ایران را تباه می کند. پس از انتشار بیانیه شماره 17 آقای میرحسین موسوی مشاهده شد که عقلهای توجیه گر، به توجیه بیانیه پرداختند. پنداری از تجربه تاریخ هیچ درس نیاموخته اند. انتقاد کنندگان را به «افراطی گری» متهم ساختند و هم اکنون، افراط و تفریط را چماق کرده اند و مخاطبشان نیز «خارج از کشوری ها» هستند. بسیاری نیز از آن نگرانند که اگر اسمی از دیگران بمیان آورند و یا انتقادی را تصدیق کنند، جنبش از مالکیتشان خارج شود. پس لازم است آنها که می خواهند جنبش ادامه و گسترش یابد و مدیریتی مشخص و شفاف و دقیق پیدا کند، از تکرار باز نایستند که هدفی جز پیروز شدن جنبش و استقرار ولایت جمهور مردم ندارند. نه می خواهند دنباله رو مردم و نه رهبر آنها باشند. می خواهند در کنار مردم و با مردم بسوی هدف پیش بروند. نه سهمی از رهبری می خواهند و نه از «امتیازها که مدیران برای خود قائل می شوند و یا دیگران برای آنها قائل می شوند»، ذره ای مطالبه می کنند.

● روشی که جنبش همگانی می تواند داشته باشد، خشونت زدائی است. نه تنها به این دلیل که خشونت صفت همگانی را از جنبش می ستاند، بلکه بدین دلیل که استقرار ولایت جمهور مردم نیازمند ضد فرهنگ تضاد و دشمنی و تخریب و سانسور را با فرهنگ استقلال و آزادی و دوستی و رشد جانشین کردن و بر قرار کردن جریان آزاد اندیشه ها و اطلاع ها است. این جانشینی هم اکنون می باید انجام بگیرد. وگرنه فردا دیر است. هم اکنون رژیم شبه بحث آزاد را وسیله کرده است تا مگر از «پیچ خطرناک 22 بهمن» عبور کند. آنها که امروز اظهار نگرانی می کنند، بهتر بود طی 30 سال، از رهگذر بحثهای آزاد، جریان اندیشه ها و جریان اطلاع ها را برقرار می کردند. اگر چنین می کردند، امروز، نه می ترسیدند و نه می ترساندند. حالا هم می باید با تمام توان به بحث های آزاد روی آورند. در این بحثها شرکت کنند. فرصتهای گرد همآئی ها را فرصتهای نقد ها بقصد رسیدن به بیان آزادی بمثابه اندیشه راهنمای انقلاب ایران کنند.

ایران از فرزندان خود انتظار دارد بنا را بر ادامه و گسترش جنبش بگذارند و همه بکوشند که این بار، حق به حق دار رسد و ولایت به جمهور مردم بازگردد. بر پایه این ولایت، دولت حقوقمدار سازمان و سامان بجوید. این کوشش بجائی نمی رسد اگر با ترسها، به روشی که در این پاسخها و کارهای پیش از این، پیشنهاد شده است، مبارزه موفق بعمل نیآید.

دولتی بر یک پایه و متزلزل؟

2010-01-16T09:24:00.000-08:00

با سلام و آرزوی سلامتی برای شما و خانواده محترم

جناب بنی صدر! اندیشه و دیدگاههای شما در حرکت و جهت درست جنبش بدون هیچگونه تعصبی( چون بنده سالهاست ازطرف داران خط استقلال و آزادی و اسلامی که مبین این بیان باشد بوده و امیدم بر آن است که خداوند، تلاش اندک ما را قبول فرماید) نقش بسزایی دارد. چرا که اکثر اصلاح طلبان که در راس جنبش اصلا حات قرار دارند و ... استاد هستند، بنابر اطلاع موثق و دقیق، همه مقالات شما را مطالعه می کنند و حتی با دوستان راجع به آنها بحث می کنند وبقول یکی از اساتید اگر فضای جامعه کمی گشوده شود، اکثر این اساتید حمایت خود را از خط استقلال و آزادی اعلام می کنند ... بنابراین، نقش شما با توجه به ازدیاد تفکراتی که بر پایه زور تبیین میشوند، نقشی تاریخی و استراتژِیک می باشد. از آنجایی که در درون کشور، فضای سانسور کامل شده واکثر رسانه ها بخصوص تلوزیون امریکا و بی.بی. سی در کنترل تفکرات زور مدار و اندیشه هایی قرار دارند که بر پایه قدرت تحولات جامعه را بررسی می کنند، نقش شما و همه دوستانی که خواهان دمکراسی بر اساس آزادی و استقلال کشورند، نه آنهایی که خواهان دمکراسی بر پایه توازن قوا هستند، نقشی بس بزرگ و گرانبهاست. همانطور که در طی این سی سال یک آن از کار باز نایستاده اید، اکنون تلاش صد چندان شما مورد انتظار است.

جنابعالی باور بفرمائید که رسانه ها در جهت ساختن چهره ها مشغولند وبزرگ کردن امثال ... تاییدیست بر عرایض بنده. اگر هم گاه گاهی امثال جعفری را دعوت می کنند، باور فرمائید که بارها در یک روز نزدیک به پنجاه نفر ایمیل می زنند که چرا از این چهره ها استفاده نمی شود؟. وقتی می شنویم که دیروز شخصی بنام ... در حالی که مردم غرق در خونند، نسخه مذاکره را پیشنهاد می کند و می گوید رهبران سبز الان باید باب مذاکره را باز کنند و در مقابل چیزی که می دهند، حداقل نصف آن را دریافت کنند ودر همان حال اطلاع پیدا می کنیم که مذاکراتی بصورت مخفی در حال انجامند و پیشنهاد دو به هشت را داده اند. یعنی سبز هشت مورد بدهد و دو مورد بگیرد. نیاز به تحلیل های اگاهانه و افشا گرانه شما بیشتر احساس می شود. بنا بر موارد فوق چند مطلبی راپیشنهاد و تقا ضای پاسخ دادن به آنها را از هر طریق ممکن دارد:

1 - آیا رژِیم تا اخر بر اساس زور، ایستادگی می کند و یا مثل رژِم شاه عقب نشینی خواهد کرد؟ اگر تا آخر با زور و کشتار مردم ایستاد، راه حل چیست؟.

2 - آیا وقت آن نشده است که دوستانی که در خط استقلال و آزادی در تلاشند، از طریق رسانه های گروهی شناخته با مردم ایران سخن گویند و از این طریق خط استقلال و آزدی تقویت شود؟.

3 – آیا در این موقعیت که رژیم جنایتش را به حد اعلا رسانده، مذاکره با چنین رژیمی در فضای کنونی ممکن است؟ و اگر ممکن باشد به نفع جنبش است؟.

جناب بنی صدر! ما یاد گرفتیم تا به درستی مطلبی پی نبرده ایم، آن را مطرح نکنیم. تمام مطلب بالا تحقیق و از صحت آن اطیمنان حاصل شده است.

با تشکر و آرزوی سلامتی برای شما. علی از ایران

رژیمی بر یک پایه در حال فروریختن و ترس از آینده:

مسئله ای که نگرانی کسانی چون آقای مهندس سحابی را برانگیخته است و در نامه اخیر او نیز اظهار شده است، وضعیت ایران در صورت سقوط رژیم است. مسئله را تشریح کنیم تا بدانیم خطری که موجب نگرانی کسانی چون او شده است، واقعی است یا ساخته عقل توجیه گراست؟:

به تکرار، یادآور شده ام که ساختمان دولت در ایران، بر سه پایه داخلی و یک پایه خارجی استوار بوده است: سلطنت و روحانیت و بزرگ مالکی و بازار، سه پایه داخلی و رابطه سلطه گر - زیر سلطه با قدرتهای خارجی، چهار پایه دولت را تشکیل می داده اند. رژیم پهلوی، پایه اقتصادی (بزرگ مالکی و بازار) را از میان برداشت. اقتصاد مصرف محور که از درآمد نفت تغذیه می کرد و می کند را جانشین آن کرد. با روحانیت نیز درافتاد. انقلاب ایران پایه سلطنت را نیز ویران کرد. روحانیان بر سر دو راهی قرار گرفتند: هرگاه در استقرار ولایت جمهور مردم می کوشیدند، جامعه ایرانی تحول تاریخی خود را به انجام می رساند و ملتی صاحب حاکمیت، جانشین سه پایه داخلی می شد و دولت حقوقمند و مردم سالار، بر پایه حاکمیت مردم پدید می آمد و رابطه بر اساس موازنه عدمی یا حقوق ملی با دنیای خارج، از روابط مسلط – زیر سلطه هایش می ساخت. اما روحانیان قدرت طلب بر آن شدند «سلسله روحانیت» و دولت «ملاتاریا» (اولی قول آقای مشکینی و دومی قول آقای غفاری) را تشکیل دهند. در این کار شدند و سرانجام از ولایت مطلقه فقیه دم زدند. استبدادی که بدین سان پدید آمده است، یک پایه داخلی، روحانیت، بیشتر ندارد. از این رو ناگزیر شده است با قدرتهای خارجی وارد روابط مسلط – زیر سلطه شود و بیشتر از آنکه رژیم شاه بود، باج گذار دولتهای بزرگ وکوچک جهان بگردد.

این رژیم چون یک پایه بیشتر ندارد و این پایه نیز بخاطر تضاد رژیم حتی با فقه و استقلال روحانیت، شکسته است. زیرا بخش بزرگی از روحانیان بلند مرتبه با اصل ولایت فقیه مخالف هستند و روحانیان موافق نیز رژیم را رژیم ولایت فقیه نمی دانند. نتیجه اینست که رژیم برای بقای خود، نیاز روز افزون به خشونت در داخل و در خارج، باج دادن به قدرتهای بزرگ و کوچک دارد. با وجود این، ثبات پیدا نمی کند. زیرا رژیمی بر یک پایه شکسته و در تضاد با جامعه ملی که جز زور بکار نمی برد، نمی تواند ثبات بجوید. این رژیم قابل بقا نیست و دست کشیدن مردم از جنبش، آن را توانا به ادامه حیات نمی کند. پس، هرگاه آقای مهندس سحابی و کسانی چون او برآن شوند روشی را به مردم پیشنهاد کنند، این روش دست کشیدن از جنبش نیست. مردم سالار کردن جنبش است. نگرانی اینان از کثرت گرائی، نا بجا است زیرا علاوه بر این که کثرت گرائی لازمه مردم سالاری است، امکان مشارکت همگان را در جنبش فراهم می کند. کار بایسته، یافتن و پیشنهاد کردن مشترکات است. مشترکاتی که اصول راهنمای مردم سالاری هستند و چون به عمل در آیند، ولایت جمهور مردم را متحقق می کنند.

به اینان خاطر نشان می کنم که در جامعه هائی که اینک مردم سالاری جسته اند، ساختمان دولت بر سه پایه داخلی، سلطنت و فئودالیته و کلیسا و یک پایه خارجی، رابطه مسلط – زیر سلطه، برپا می بود. اینک حاکمیت مردم جانشین آن سه پایه گشته است و دموکراسی ها از ستیز با یکدیگر، به همکاری توأم با رقابت، گذر کرده اند. دموکراسی آنها عرصه روابط قوا است از جمله به این دلیل که نتوانسته اند خود را از موقعیت مسلط بر بخش سلطه پذیر جهان رها کنند.

ولو این نظر را صحیح بدانیم که در جامعه های دارای دموکراسی، بورژوازی حاکمیت دارد، ناگزیر می باید بپذیریم که طبقه های کارگر و خورده بورژوازی اصل حاکمیت مردم را پذیرفته اند و نزاع بر سر سهم از این حاکمیت است. کار بایسته انکار مردم سالاری نیست بلکه در کار آوردن عدالت اجتماعی و باز و تحول پذیر کردن نظام اجتماعی به ترتیبی است که نیروهای محرکه در رشد بکار افتند و هر انسان، از حقوق ذاتی خود برخوردار شود و اسباب رشد را در اختیار داشته باشد. بدین قرار، سود قوای مسلح و کارکنان دولت نیز در اینست که حاکمیت بطور قطع به ملت منتقل شود و دولت ثبات بجوید و ایران رشد کند و جایگاه در خور در جهان امروز و فردا بجوید.

آقای مهندس سحابی در نامه خود، آورده اند:

«خيلی از حرف‌ها ممکن است حق و حقيقت باشد، اما عمل سياسی و استراتژيک نه صرفاً بر اساس حقيقت، بلکه بر اساس قدرت، مصلحت و تناسب قوای اجتماعی صورت می‌گيرد»

در این قول، آقای مهندس، در بند منطق صوری، از واقعیتهای بسیاری غفلت کرده اند: واقعیت اول این که «عمل سیاسی و استراتژیک» نیز نیازمند مشروعیت است و این مشروعیت را از حق می ستاند. اگر هم سیاستمدار صادق نباشد، نمی تواند بگوید عمل من ناحق اما لازم است. زیرا ناگزیر می شود توضیح دهد، لازم از دید چه کس یا کسانی نمی تواند بگوید لازم «برای مردم»، زیرا ناگزیر می شود توضیح دهد عمل او مردم را از چه حقی یا سودی برخوردار می کند؟. هرگاه بگوید مردم را نه از حقی که از سودی برخوردار می کند، لاجرم زیان بیننده یا بینندگانی وجود دارند که عمل سیاسی تجاوز به حقوق آنها است. اگر عمل سیاسی و استراتژیک دارای چنین هدفی باشد، هنوز نیازمند توجیه گری چون هگل و... است تا جامعه ای را که از عمل سیاسی سود می برد، توجیه کنند. می باید این جامعه را قانع کنند که با آنها که فرهنگ او را ندارند، نمی توان و نباید مثل یک انسان صاحب حقوق رفتار کرد. با آنها همانطور که هستند می باید رفتار کرد.

واقعیت دوم این که ملی – مذهبی که او است نباید از یاد برده باشد که مقابله جامعه فاقد استقلال و آزادی و انسان فاقد استقلال و آزادی و حقوق با سلطه گر و مستبد، مقابله حق با قدرت است و اگر جز این شد، تناسب قوا هرگز بسود زیر سلطه محروم از حقوق، تغییر نخواهد کرد. زیرا چنین جامعه ای، در موقعیت زیر سلطه، جامعه ای از انسانهای فاقد استقلال و آزادی و حقوق خواهد ماند. واقعیت سوم این که تقابل حق با قدرت (= زور) روشی است که دین بمثابه بیان آزادی به انسان می آموزد و هشدار می دهد که انسانهای یکسره غافل از استقلال و آزادی و حقوق خود، در معرض مرگی خفت بار قرار می گیرند. تاریخ نیز گزارشگر از میان رفتن جامعه هائی است که غافل از حقوق خویش مانده اند و از میان رفته اند.

واقعیت چهارم این که مبارزه سیاسی در جامعه استبداد زده، کاری غیر از عمل سیاسی و استراتژیک در جامعه ای دارای نظام سیاسی مردم سالار است. در این نوع جامعه ها، یک رشته حقوق پذیرفته شده اند و فرض اینست که دولت حقوق مدار است و... اما در جامعه ای نظیر جامعه ایران، هیچ حقی پذیرفته نیست. رژیمی حاکم است که قوانین اساسی و عادی خود را نیز رعایت نمی کند. در این جامعه، تقابل نمی تواند تقابل حقوق با قدرت (= زور ) نباشد.

واقعیت پنجم که بس مهم است، خاصه از لحاظ کسانی چون آقای مهندس سحابی، اینست که وقتی اصل بر روابط قوا می شود، یعنی هدف عمل سیاسی قدرت می گردد، تقابل، دیگر تقابل میان ملت فاقد استقلال و آزادی و حقوق ملی با دولت استبدادی وابسته نمی شود. بلکه تقابل گروه بندی های سیاسی بر سر سهم از قدرت می شود. چرا که جمهور مردم نمی توانند قدرتمدار شوند و نیاز به قدرت نیز ندارند. نیاز به رهائی از قدرت استبدادیان و بازیافتن استقلال و آزادی و حقوق خویش دارند. بنا بر این، عمل مردم به توصیه ایشان، بغایت خطرناک است و اساس حیات ملی را به خطر می اندازد. از او و همانند های او انتظار اینست که به مردم هشدار بدهند: مبادا بگذارید کسان یا گروه هائی، جنبش شما را دست آویز معامله با استبدادیان برای سهم بیشتر یافتن از قدرت کنند.

نگرانی دیگری که اظهار می کنند اینست که چون در ایران احزاب قوی وجود ندارند، سقوط رژیم کشور را با خطر تبدیل شدن به افغانستان و عراق روبرو می کند. عقل توجیه گر، این توجیه را هم با استفاده از منطق صوری و با غفلت از واقعیتهای بسیار ساخته است:

واقعیت اول این که بنا بر این دلیل، استبداد ولایت مطلقه فقیه می باید ابدی شود و بنا بر توضیحی که دادم، نمی شود. زیرا فاقد عوامل بقا است.

واقعیت دوم اینکه در طول 30 سال، سازندگان این توجیه برآن نشدند که آنچه را نیست پدید آورند. در بحبوحه جنبش مردم، فعالیت را تعطیل کرده اند و از مردم نیز می خواهند از جنبش باز ایستند.

واقعیت سوم این که در افغانستان و عراق، سازمانهای سیاسی مسلح هستند که فعالند. عامل وضعیتی که این دو کشور در آنند، نه نبودن حزب ها که بودن حزبها است. این حزبها هستند که اسلحه بدست گرفته و خود را جانشین مردم کرده اند. در لبنان و فلسطین و سوریه نیز حزب های مسلح هستند که جانشین مردم و غاصب حق حاکمیت آنها شده اند. مشکل ناباوری این حزب ها به حاکمیت مردم و هدف کردن قدرت و نقش قیم مردم به خوددادن اسن و نه نبود احزاب.

واقعیت چهارم این که کشورهائی چون افغانستان و عراق، نه ایران هستند و صاحب تاریخش و نه وجدان تاریخی مردم ایران را دارند و نه در یک قرن سه نوبت انقلاب کرده اند و نه هر سه انقلاب آنها – غیر از انقلاب مشروطیت بعد از کودتای محمد علی شاه – به روش جنبش همگانی بوده است و هم اکنون نیز در جنبش مسالمت آمیز هستند و نه فراوان شخصیتهای سیاسی مردم سالار دارند و نه تجربه های استبدادهای پهلوی و سلسله روحانیت را کرده اند. جامعه ایرانی نخستین جامعه ای در دنیای اسلام است که در پی استقرار حاکمیت ملت شده است.

واقعیت پنجم اینست که صلح و ثبات در جامعه را احزاب سیاسی قدرتمدار پدید نمی آورند. راست بخواهی، دولت حقوق مدار نمی شود مگر این که آگاهان سیاسی و حقوق شناسان و اقتصاددانان، مروج استقلال و آزادی انسان و حقوق او شوند، مروج ولایت جمهور مردم شوند، مروج حقوق ملی مردم بگردند، مروج اقتصاد تولید محور و وابستگی دولت در بودجه خود به تولید ملت بگردند و سازمانهای سیاسی را پدید آورند که استقلال و آزادی را هدف شناسند و هیچگاه جانشین مردم در حاکمیت نگردند. حق تصمیم را از آن مردم شناسند و خود را مجری تصمیم مردم بدانند.

و اما پاسخ به پرسشها:

1 – پاسخ به پرسش اول آقای علی، استاد دانشگاه:

از قانونهایی که قدرت از آنها پیروی می کند، یکی اینست که تا وقتی در برابر خود مقاومت نبیند، از راه بیگانه کردن نیرو در زور و بکار بردنش در ویرانگری، بزرگ و متمرکز می شود و بر خود می افزاید. بنا بر این، نه تنها به استقامت بر نخاستن و جنبش نکردن، مانع از کشتن و ویران کردن قدرت حاکم نمی شود، بلکه فقدان استقامت، بر میزان کشتن و ویران کردنش می افزاید. بر شما استادان گرامی است که انواع خشونت های موجود در جامعه (آسیب ها و نابسامانی های اجتماعی که فرآورده های نظامی اجتماعی نیمه بسته و دولت استبدادی هستند ) و انواع خشونتهائی که رژیم در اشکال سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی بکار می برد را با خشونتهائی که جامعه از جنبش بدین سو، به خود می بیند، مقایسه کنید، تا اطمینان بجوئید که جنبش همگانی از خشونتها بسیار کاسته است. زیرا بلحاظ اشتغال جامعه جوان به جنبشی با هدفی عالی، از میزان آسیبها و نابسامانی ها و خشونتها در روابط با یکدیگر، بسیار کاسته شده است. خشونتهای رژیم نیز یک شکل ندارد. شکل سیاسی آن بیشتر شده است اما ، به یمن جنبش مردم، از اشکال دیگر، از جمله بحران سازیها در درون و بیرون از مرزها کاسته شده است. افزون بر این، خشونتی که رژیم بکار می برد، ذاتی آنست هم بلحاظ استبدادی بودنش و هم بخاطر تک پایه ای – که شکسته است – بودنش. بمیزانی که بر تزلزلش افزوده می شود، خشونتی که بکار می برد، افزون تر است. از این دید که بنگرید، تقلب بزرگ و ریاست جمهوری بخشیدن به آقای احمدی نژاد را، افزودن بر خشونت از بیم شکست پایه و سقوط رژیم می یابید. در خور یادآوری است که تنها مخالفت روحانیان با رژیم، پایه آن را نشکسته بلکه مافیاهای نظامی – مالی خواسته اند جانشین روحانیان در خورد و برد و دولت مداری شوند و بناگزیر، ضربه های کاری بر تک پایه ای وارد کرده اند که دولت برآن، برپا است.

بدین قرار، پاسخ پرسش را اندازه وسعت جنبش و استقامت به استقامت برخاستگان می دهند: هرگاه اطلاعی که شما دریافت کرده اید، حقیقت داشته باشد و معامله ای در کار باشد، آنهم 8 امتیاز دادن و 2 امتیاز گرفتن، سست کردن پای استقامت را سبب می شود و سست کردن پای استقامت، رژیم را هار می کند. چنانکه این روزها هار شده است و بدین گمان که ایرانیان بی توان نظاره گر جنایتهای رژیم می شوند، عناصر گرفتار بیماری هاری رژیم، مردم صاحب حق را محارب می خوانند و تهدید به اعدام می کنند و شتاب دارند در سپردن جوانان به جوخه های اعدام. رفتار دستگاه استبدادیان -که از دستگاه یزید پیشی گرفته است – در روز عاشورا و روزهای پس از آن، اعتراف بی خدشه ایست بر ناتوانیش. سرکوب، واپسین تیری است که در ترکش دارد. هرگاه دانشگاهیان و روحانیان و فعالان سیاسی و اهل اندیشه و آنها که درکار دفاع از حقوق انسان هستند، به استقامت برخیزند و از هر سو، فریاد اعتراض سردهند و مردم ایران از راه وسعت بخشیدن به جنبش خود به استبدادیان حالی کنند که محاربان واقعی با حقوق این مردم آنها هستند، رژیم توان سرکوب خود را از دست می دهد و توانا به هدف گرفتن مردم و جنبش آنها و رها کردن تیر واپسین نمی شود.

2 – پاسخ به پرسش دوم آقای علی، استاد دانشگاه:

وسائل ارتباط جمعی شناخته شده در اختیار کسانی نیستند که در راست راه استقلال و آزادی هستند. این وسائل برای کسانی تبلیغ می کنند که به قول شما، خواستار استقرار «دموکراسی وابسته» یا شبه دموکراسی در ایران هستند. طرفه این که تکرار می کنند بی طرف هستند اما، صبح تا شام، برای یک طرف تبلیغ می کنند. راست نوشته اید: اگر گاهی مصاحبه می کنند بناچار و بخاطر زیر فشار و پر رنگ شدن طرفداریشان از «دموکراسی وابسته» است.

آنها که بر اصول استقلال و آزادی عمل می کنند، به خود متکی هستند. علاقه ای هم به مصاحبه به فرستنده های رسمی و غیر رسمی ندارند. اصرار بر استقلال مردم در اخذ و انتشار بیان استقلال و آزادی دارند. تردید نکنید که بیشتر از آنچه در توان دارند، می کوشند. وسائل ارتباط جمعی را که در اختیار دارند، با امکانات ناچیز خود، در اختیار گرفته اند و بکار می برند. راه حل آنست که، در ایران، رادیو بازار بکار افتد. تا حدودی نیز بکار افتاده است. هرگاه، دهان به گوش، دو جریان اطلاعات و اندیشه ها برقرار شود، جنبش خود کفا می شود و جامعه اراده خود را بر استقرار مردم سالاری بر اصول استقلال و آزادی و رشد بر میزان عدالت اجتماعی، اظهار می کند. در آن زمان، «وسائل ارتباط جمعی شناخته شده» خود را ناگزیر خواهند دید از سانسور دست بردارند.

3 – پاسخ به پرسش سوم آقای علی، استاد دانشگاه:

مردم ایران در هفتمین ماه جنبش خویش هستند. در طول این 7 ماه، رژیم زبانی جز زبان خشونت بکار نبرده است. اینک در کار آنست که میزان خشونت را بالا ببرد و این واپسین تیری است که در ترکش دارد. هرگاه نتواند رها کند و یا رها کند اما کارگر نشود، وارد سراشیب سقوط می شود.

در خارج از کشور، جانبداران سازش، سازش گری را ارزشمند می کنند و برای ایرانیان این عیب را می تراشند که سازش را زشت می شمارند و فن سازش را نمی شناسند. با استفاده از منطق صوری، مقایسه صوری میان گفتگو در افریقای جنوبی و... با گفتگوئی که در ایران باید کرد، بعمل می آورند و بر واجب بودن گفتگو با رژیم ددمنش حکم می کنند. غافل از این که هرگاه مقایسه را واقعی کنیم، می بینیم در افریقای جنوبی، مخالفان تبعیض نژادی، از خواست خود که الغای تبعیض نژادی بود، کوتاه نیامدند. بر حق خویش استوار ایستادند. چنان استوار ایستادند که غرب ناگزیر شد رژیم تبعیض نژادی را مجازات اقتصادی کند. زمانی رسید که دولت جانبدار تبعیض نژادی، این تبعیض را الغاء کرد. این زمان، زمان گفتگو بود برای تحول از نظام اجتماعی – سیاسی تبعیض نژادی به نظام اجتماعی – سیاسی رها از تبعیض نژادی. گفتگو با موفقیت انجام گرفت و نلسون ماندلا نخستین رئیس جمهوری سیاه پوست افریقائی جنوبی گشت.

در ایران، بهنگام ملی کردن صنعت نفت، حکومت مصدق روش مذاکره را در پیش گرفت. مصدق این مذاکره را بر اصول استقلال و آزادی و بازیافت حق حاکمیت بر منابع نفت کشور، انجام می داد. بنا بر اسناد سری امریکا که از دایره سر ی، خارج شده اند، 5 روز پیش از کودتا، حکومت امریکا به این نتیجه رسیده بود که مسئله نفت را می باید با حکومت مصدق حل کرد. این شاه و اقلیت قدرتمدار و نیز بخشی از روحانیان وابسته به دربار و بیگانه بودند که از انگلستان و امریکا می خواستند به حق ملی ایران تمکین نکنند و در عوض، وارد عمل برای کودتا بر ضد حکومت مصدق شوند. هرگاه در درون کشور، کاسه های داغتر از آش نبودند، مسئله نفت بر وفق حق ملی ایرانیان حل می شد و ایران، در مردم سالاری، راه رشد را در پیش می گرفت.

بهنگام انقلاب نیز، امریکا و حکومت دست نشانده بودند که تن به مذاکره ندادند. سلیوان، واپسین سفیر امریکا در ایران، توافقی با آقایان مهندس بازرگان و موسوی اردبیلی بعمل آورد. اما آقای کارتر، رئیس جمهوری وقت امریکا، به آقای بختیار اجازه نداد از نخست وزیری شاه استعفاء کند و نخست وزیری انقلاب را بپذیرد. وگرنه تحول بدون پاشیدن شیرازه ارتش و دستگاه اداری، سرانجام می گرفت.

بدین قرار، سود جنبش در اینست که بر حق مردم که ولایت و حاکمیت است، بایستد و تردید نکند به اندازه ای که گسترش می یابد، رژیم را از بکار بردن خشونت ناتوان تر می کند. در حقیقت، اگر راه تسلیم در پیش گرفتند، رژیم را در سرکوبگری هارتر می کند، استقامت بر حق و گسترش جنبش، آن را از بکار بردن خشونت ناتوان تر می کند. این قاعده، یک قاعده عمومی است و در همه جا و در همه وقت، صدق کرده است. قاعده دومی که هیچگاه نباید از یاد برد اینست که وقتی بر حق بایستی، همواره آماده ای که بمحض تمکین قدرت حاکم به حق تو، وارد گفتگو شوی. بنا براین، وارد شدن یا وارد نشدن در گفتگو، اگر بنا را بر تسلیم خود بگذاری، کاری است که تو آغاز می کنی و هرگاه بنا بر تسلیم رژیم به حق تو باشد، این او است که آغاز می کند. حال که دانستی هر زمان رژیم بخواهد حق را بپذیرد، آماده گفتگو بر سر ترتیب دادن احقاق حق هستی، بر سر حق خود، استوار و نستوه، بایست و بدان! هرگاه کس یا کسانی سخنگوی مردم در حقوق آنها شد یا شدند، می باید زبان شفاف داشته باشد یا داشته باشند. چرا که هدف اینست که مردم به حقوق خود برسند و نه کس یا کسانی به قدرت. هرگاه از این امر غفلت نشده بود، بسا انقلاب ایران سرنوشتی را پیدا نمی کرد که کرد.

و اما از پرسشهای آقای امید، یک پرسش را در نوشته پیشین پاسخ گفته ام و اینک به پرسشهای دیگر او پاسخ می دهم:

* پرسش دوم آقای امید: نقش روحانیان بلند پایه در دولت چه می شود؟

در جریان انقلاب، آقای خمینی مرتب تکرار می کرد که روحانیان در دولت نقشی نخواهند داشت. روحانیان بلند پایه دیگری نیز چنین می گفتند. مداخله روحانیان در دولت، بنا بر تجربه، موجب فساد دولت و روحانیت، هر دو شد. اگر در فرانسه، از 1905 ببعد، قلمرو روحانیت از دولت جدا گشت، در ایران، استقلال روحانیت از دولت یک امر تاریخی است. گرچه دولت بر سه پایه داخلی سلطنت و روحانیت و بزرگ مالکی و بازار قرار داشت، اما روحانیت از دولت استقلال نسبی داشت و در دولت نقشی اساسی نمی داشت. پس استقلال دولت از روحانیت و روحانیت از دولت امری مطلوب است. الا این که دین می باید بیان آزادی بگردد و روحانیت از خدمت قدرت رها و مروج دین بمثابه بیان آزادی بشود.

* پرسش سوم آقای امید: حجاب زنان، موضوع تصمیم خود آنها است و یا دولت؟:

حقوق انسان از آن انسان است و دولت وظیفه دارد این حقوق را رعایت کند. در جریان انقلاب و درپاریس، آقای خمینی می گفت: زنان در پوشش خود آزادند. برغم این تعهد، رژیم کنونی نداشتن حجاب را جرم گردانده است. دلیل رژیم نیز اینست که زن جاذبه جنسی است و چون بی حجاب شود، موجب تحریک مرد و نابسامانی های جنسی و ... می شود. غیر از این که نص قرآن حجاب ادعائی را مقرر نمی کند. زن وقتی شئی جنسی می شود که کرامت و منزلت و حقوق او بعنوان انسان، رعایت نمی شود. زن حقوق مند به پوششی که او را شئی جنسی بگرداند، در نمی آید. زن و مرد می باید استقلال و آزادی و حقوق خویش را بازیابند تا بسان انسانهای مسئول، در رشد شوند و در اداره بهینه جامعه خود شرکت کنند.

* پرسش چهارم آقای امید: آیا دولت ایران می باید شکل و محتوای کنونی خود را حفظ کند و یا می تواند فدرالیسمی از نوع امریکا را بپذیرد؟ هرگاه بنا بر فدرالیسم شد، منطقه ثروتی چون خوزستان با مناطق کم چیزی چون کردستان و بلوچستان، چگونه رابطه ای می توانند داشته باشند و چگونه می توان همبستگی ملی را حفظ کرد؟:

ایران از دیرگاه با این مسئله روبرو بوده است. در حقیقت، از سلطنت مادها بدین سو، مرکزیت و عدم مرکزیت، موضوع تجربه و دانش سیاسی بوده اند. طرفداران دولت مرکزی قوی – استبدادی – قرار گرفتن ایران را در مرکز برخوردهای بین المللی و تهدید از هر سو و، بنا بر این، در خطر تجزیه است، را دلیل بر ضرورت دولت مرکزی قوی می دانستند و می دانند. طرفداران عدم تمرکز، خواهان خود مختاری داخلی هر قوم بوده اند و آن را مغایر دولت مرکزی توانا به مقابله با تهدیدهای بیگانگان نمی دانسته اند. در تاریخ طولانی خود، ایران هم استبداد مرکزی سخت گیر را به خود دیده است و هم شیوه اداره فدرالی و هم ملوک الطوایفی را.

بنا بر این، هرگاه بخواهد از تجربه تاریخی خود مدد بگیرد، می تواند دولت و شیوه اداره ای را بجوید و تجربه کند که هم مردم هر قسمت از کشور، امور خویش را خود اداره کنند و هم دولت مرکزی استبدادی نباشد. در حقیقت، در دموکراسی هرکس یک رأی دارد مبنا است. تبعیض ها ملغی هستند. و هرگاه بنا شود جمهور مردم پایه دولت حقوق مدار شوند، تمامی مردم کشور از هر قوم، در حاکمیت ملی، بطور برابر و بدون توجه به هویت قومی و دینی و جنسی و... سهیم و شریک می شوند. پایه شدن جمهور مردم نیاز به جامعه باز و تحول پذیر دارد. بنا براین، جامعه مدنی می باید مسئولیت اداره بخش بزرگی از امور خویش را خود تصدی کند. این تصدی به پذیرفتن و به عمل در آوردن خود مختاری است.

بدیهی است مشکل برخورداری برابر از ثروت کشور نیز، می باید راه حل بجوید. اگر پیش از این منطقه های فقیر جنبش می کردند و خودمختاری و بسا جدائی مطالبه می کردند، در حال حاضر، مناطق ثروتمند هستند که اینگونه خواستها را مطالبه می کنند. ایتالیای امروز، تنها مورد نیست.

راه حل درخور اینست که ثروت کشور از آن جمهور مردم ایران دانسته شود و مناطق مختلف کشور بطور برابر از آن برخوردار شوند. برخورداری برابرکافی بنظر نمی رسد. ضرور است که مناطق مختلف کشور رشد کنند به ترتیبی که نابرابری به برابری بدل شود و مشارکت همگان در هزینه های کشور برابری جوید و همیاری همبستگی ملی را قوت بخشد.

* پرسش پنجم آقای امید: با کشورهای عرب چه باید کرد، با توجه به این که به میزان توانشان به ایران آسیب می رسانند؟:

امرواقع اولی که می باید در نظر داشت اینست که هرگاه ایران از استبداد حاکم بیاساید و راه رشد در پیش گیرد، نقشی در اداره امور جهان پیدامی کند. این نقش بزرگ تر می شود وقتی ایران مردم سالار، بمثابه قلب و بسا سر حوزه بزرگ تمدن اسلامی، عمل کند. این حوزه، بزرگ ترین حوزه تمدنی است و هرگاه جامعه های مسلمان مردم سالار شوند، از موقعیت زیر سلطه بیرون می آیند، از مرگ و ویرانگری که بدان گرفتارند و البته غرب سلطه گر در آن بی نقش نیست، ولی نقش اصلی را خود دارند، می آسایند و نقشی تعیین کننده در اداره جهانی می یابند.

پس پیروزی جنبش مردم ایران و توانائی آنها در استقرار مردم سالاری، نقش های تعیین کننده زیر را به ایران می دهد:

1 – هدایت جامعه های مسلمان، خواه عرب و چه غیر عرب به مردم سالاری.

2 - برقراری صلح و امنیت در حوزه تمدن اسلامی، بخصوص در خلیج فارس و آسیای میانه.

3 – دفاع از حقوق انسان و هر جامعه ای وقتی به این حقوق تجاوز می شود. در حقیقت، جهت عمومی سیاست خارجی ایران، رها شدن و رها کردن از روابط سلطه گر – زیر سلطه، می باید باشد.

4 - کشورهای عرب رژیم های وابسته دارند. هم نگران بقای خویش هستند و هم بعنوان دستیار قدرتهایی عمل می کنند که بر خلاف حقوق مردم کشورهای ما، ثروتهای ملی ما را «منافع» خود در کشورهای ما می دانند. در عین حال که هر ملتی خود می باید خویشتن را آزاد کند، رابطه ایران با این رژیمها می باید از اصل موازنه عدمی پیروی کند: نه سلطه جوئی و نه سلطه پذیری و حمایت از حقوق مردم عرب و کرامت آنها است، وقتی از سوی استبداد های حاکم و قدرتهای مسلط، رعایت نمی شوند.

5 – بدیهی است ایران نمی تواند این نقش ها را بیابد، هرگاه نظام اجتماعی مردم سالار و باز نداشته باشد و رشد نکند و توانمند نگردد. لذا، نقش اول را در درون مرزها پیدا می کند و می باید برعهده گیرد: رشد در استقلال و آزادی، بر میزان عدالت اجتماعی و توانائی بر توانائی افزودن.

* پرسش ششم آقای امید: آیا در یک دولت حقوقمدار، نیاز به شورای نگهبان بخصوص از نظر تصویب صلاحیت نامزدها هست؟ چه ضوابطی می باید مقرر کرد که نامزدهائی بتوانند در انتخابات شرکت کنند که صلاحیت نمایندگی مردم را داشته باشند؟:

از مبانی مردم سالاری، یکی دیگر، اینست که هرکس صلاحیت رأی دادن دارد، صلاحیت انتخاب شدن نیز دارد. یعنی ضوابطی که قانون برای رأی دهنده تعیین می کند، همان ها هستند که برای نامزدها تعیین می شوند. الا این که

1 - برای انتخاب شوندگان، بنا بر اهمیت مسئولیتی که برعهده آنها قرار می گیرد، قانون، شرائطی را قائل می شود. برای مثال، در فرانسه، کسانی می توانند نامزد ریاست جمهوری شوند که 500 منتخب، نامزدی او را تأیید کنند. در ایران، متناسب با تجربه و نیز فرهنگ مردم، می توان ضوابطی را معین کرد. یادآور می شوم که در نخستین انتخابات ریاست جمهوری، بنا بر قولی که از آقای خمینی گرفتم، او صلاحیت نامزدهای ریاست جمهوری را، جز در مورد آقای مسعود رجوی، تشخیص نداد و این کار را به مردم کشور بازگذاشت. 124 تن نامزد ریاست جمهوری شدند. امروز نیز بر این نظرم که نامزد شدن را می باید تا ممکن است آسان گرفت تا همه تمایل ها بتوانند خود را به جامعه بشناسانند و انتخابی که مردم می کنند، از سوی همگان پذیرفته شود.

2 – شورای نگهبان بی طرف برای انطباق قانون مصوب مجلس با قانون اساسی، ضرور است و در هر جامعه مردم سالار، این انطباق را بنیادی انجام می دهد. در فرانسه شورائی این کار را تصدی می کند که هریک از رؤسای جمهوری و مجلس نمایندگان و مجلس سنا، سه عضو این شورا را منصوب می کنند.

برعهده این شورا گذاشتن تشخیص صلاحیت و نظارت بر انتخابات، همانطور که تجربه نشان می دهد، این شورا را از بی طرفی خارج و کارگزار قدرت حاکم می کند. در نتیجه خود متقلبی می شود که به رد صلاحیت نامزدها بسنده نمی کند، بلکه سازمان دهنده تقلب انتخاباتی با هدف از صندوق بیرون آوردن کسانی می شود که مجلس را دست نشانده شورای نگهبان کنند.

3 - ضابطه هایی که در ایران می باید بکمال رعایت شود، آزادی دو جریان، یکی اندیشه ها و دیگری اطلاعات است. هم برای این که اندیشه های راهنمای نامزدها بر مردم معلوم شوند و هم نامزدی ناشناخته نماند. ایرانیان مکرر از ناشناخته ها زیان دیده اند. رژیم کنونی، حاصل تسلط ناشناخته ها بر دولت و این ناشناخته ها زیان بارترین ناشناخته ها هستند.

بدین قرار، قانون می باید ضوابطی را معین کند که به نامزدها بیشترین امکان را برای شناساندن خود و به رأی دهندگان بیشترین امکان شناختن نامزدها را بدهند.

گذار از استبداد به دمکراسی در ایران

2009-12-01T07:35:00.000-08:00

جنبش در چارچوب نظام تعریف نشود

2009-11-26T01:01:00.000-08:00

عوامل عمده بازدارنده جنبش ملت ایران کدامهاهستند

به اعتراض برخيزيد

2009-11-13T03:25:00.000-08:00

ايرانيان!
احسان فتاحيان، جوانی ۲۳ ساله، اعدام شد. اين قربانی رژيم خشونت گستر، نمادی از نوع ديگر است: عمل نکردن به هر حقی، محروم شدن از حقوق ديگر است. چنانکه اختلاف در نظر و فرهنگ و... حق است. هرگاه با بکار بردن خشونت، از عمل به اين حق جلوگيری شود، تنها اين حق نيست که انسانها از عمل به آن باز می مانند، از حق انديشيدن، از حق دانستن، از حق اظهار نظر و ساختن و داشتن هويت، و از حق ... نيز باز می مانند و وقتی دولتی برای ممانعت از برخورداری از حق اختلاف، انسانی را از حيات محروم می کند، «همه انسانها را از حيات محروم می کند». جامعه ای که خواه بداند حق اختلاف لازمه برخورداری از حق حيات در رشد و آزادی است و چه نداند و سکوت کند، اعضای خود را از حقوق خويش محروم می کند و در جنايت رژيم و نقض حقوقی که حيات در گرو عمل به آنها است، شريک می کند.
فتاحيان نماد است زيرا، با اعدام او، حق اختلاف است که انکار می شود. با انکار اين حق، حق اشتراک در سرنوشت خود بمثابه يک جامعه، حق زندگی در آزادی و رشد و ديگر حقوق انسان و حقوق ملی است که انکار می شوند. به تمامی انسانها در حيات حقوقمند است که تجاوز می شود.
افزون بر اين، اين اعدام وحشت رژيم را از ادامه جنبشی گزارش می کند که شما مردم ايران برای بازيافت حق حاکميت بر سرنوشت خود، چون امواج حيات بخش برانگيخته ايد. پس در برابر اين جنايت سکوت نکنيد. هيچ عذری برای سکوت پذيرفته نيست. چرا که علاوه براين که شريک رژيم در محروم کردن خويشتن از حقوق خويش شده ايد، دست رژيم را در پرشمار کردن اين جنايت باز گذاشته ايد. رژيم نگون بخت در وحشت سقوط است و می پندارد گسترده تر کردن باز هم بيشتر دامنه خشونت و هرچه سبعانه کردن خشونتش، می تواند امواج جنبش را فرونشاند.

ايرانيان!
در ايران و هرجای جهان، به اعتراض برخيزيد.
پدران و مادران از نسل جوان کشور در جنبش بزرگ، حمايت کنيد. در آن شرکت کنيد و سران و فرمان بران رژيم جنايت گستر را مطمئن کنيد که خشونتشان عزم شما را راسخ تر می کند. بازهم صريح تر به آمران و مأموران اين جنايت بگوئيد: فرجامی جز شکست ندارند و بايد به اراده استوار شما تسليم شوند.

روز پیروزی نزدیک است

2009-11-07T07:35:00.000-08:00

هموطنان!

نخست گفته شد که حمله به سفارت امریکا و به گروگان گرفتن اعضای آن، طرحی بود که تنی چند از «دانشجویان خط امام» تهیه و با اطلاع و تصویب آقای موسوی خوئینی ها به اجرا گذاشتند. اما با گذشت 30 سال، زمان شهادت می دهد که

● دانشجویانی که در اجرای طرح شرکت کردند، رانده شدند و هم اکنون شماری از آنان در زندانند.

● آنها که گروگانگیری را بکار باز سازی دولت استبدادی گرفتند، رژیم جنایت و خیانت و فساد را برقرار کردند. یکچند از آنها نیز خود قربانی شدند.

● بهای بسیار سنگین را شما ایرانیان، با تحمل محاصره اقتصادی و جنگ 8 ساله و بازسازی استبداد وگسترش نابسامانی ها و فسادها و زندگی در بحرانهای داخلی و خارجی پرداخته اید و می پردازید.

● گروگانگیری که آن را آقای خمینی «انقلاب دوم» خواند، طرحی بود که بنا بر دو تحقیق، در امریکا تهیه شد. تحقیق روبرت پاری، روزنامه نگار امریکائی، به این نتیجه رسید که تهیه کنندگان آن، خانم اشرف پهلوی و آقایان راکفلر و کیسینجر بوده اند.

● می دانستیم که سپاه در تسخیر سفارت امریکا شرکت داشته است و اینک آقای ناطق نوری می گوید جهاد سازندگی تحت سرپرستی او نیز، در اجرای طرح، شرکت داشته اند. پس گروگانگیری طرحی نبوده است که جز «دانشجویان پیرو خط امام» از آن مطلع نبوده باشند. اطلاع کسانی که از گروگانگیری سود بردند، از وجود طرح و شرکت در اجرایش، این پرسش را پیش روی شما مردم ایران قرار می دهد: میان دست اندرکاران باز سازی استبداد در ایران و تدارک کنندگان ریاست جمهوری ریگان و حاکم کردن ریگانیسم بر امریکا، چه رابطه ای وجود داشته است؟ آیا میان ریگانیسم و ولایت مطلقه فقیه رابطه ای نبوده است؟

● این پرسش از این نظر اهمیت پیدا می کند که در سازش پنهانی بر سر گروگانها با گروه ریگان – بوش، نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری سال 1980، کسانی چون آقایان خامنه ای و هاشمی رفسنجانی و بهشتی و ناطق نوری و... شرکت داشته اند. بدین سان، گروگانگیری بسود استبدادیان در ایران و ریگان و ریگانیسم در امریکا تمام شده و معامله بر سر گروگانگیری نیز میان این دو گروه انجام گرفته و این معامله پنهانی ادامه یافته و افتضاح جهانی ایران گیت را ببارآورده است.

هموطنان!

اینک شما مردم ایران برای آزاد شدن از استبداد خائنان به ایران و انقلاب بزرگ شما ،دین و اخلاق و کرامت و حقوق شما، برخاسته اید. هرگاه بخواهید پیروز بگردید، می باید ابتکار عمل را از آن خود کنید. زمان و مکان را از آن خود کنید. 13 آبان، آغاز باز سازی استبداد شد و چرا شما آن را روزی از روزهای جنبش همگانی برای بازیافت کرامت و آزادی خود نکنید؟ آنها که می خواهند شما را وسیله رقابت بر سر قدرت در محدوده رژیم کنند، مدعی هستند مردم سالاری بروزگاران در ایران برقرار کردنی نیست. شگفتا! پس از سه انقلاب در یک قرن و این جنبش، اگر هنوز ایرانیان شایستگی برخورداری از مردم سالاری را نجسته اند، پس بی درنگ می باید دست بکار استقرار مردم سالاری شد. چرا که تأخیر سبب می شود، به روزگاران، ایران اسیر استبداد تبهکاران بماند.

بر شما است که همه روزها را روزهای خیزش کنید و تا استقرار «ولایت جمهور مردم»، به جنبش خود ادامه دهید.

10 آبان 1388

معتمد شما ابوالحسن بنی صدر

چه کسانی سازماندهندگان اشغال سفارت آمریکا بودند

2009-11-06T23:54:00.000-08:00

باوجود راه، افغانستان در بن بست است!

2009-10-26T15:03:00.000-07:00

انقلاب اسلامی 1357 در ایران که بر آن بود تا با انقلاب-در-اسلام راه را بر مردمسالاری و حقوق انسان باز کند، طولی نکشید که جنبش مردم افغانستان را به دنبال آورد. آن زمان، ارزیابی من این بود که دو ابر قدرت وارد مرحله انقباض شده اند. انقلاب ایران و مقاومت مردم افغانستان گویای ورود آمریکا و شوروی، به مثابه دو ابرقدرت، به مرحله نخست انقباض و سپس انحلال بود. زمان، حق را به این ارزیابی داد. بنابر این، از دید من هیچ جای شگفتی نیست که پس از فروپاشی ابرقدرت شوروی، نخست در ایران و اینک در افغانستان و عراق، امریکا نیز صفت «تنها ابر قدرت» را از دست داده است و می دهد. از این مقدمه می خواهم این نتیجه را بگیرم که غرب برای موفقیت در افغانستان ناچار است به رایزنی با گروه های مردمسالار در جوامع مسلمان منطقه بپردازد. حل صلح آمیز بحران افغانستان نیازمند همفکری میان صاحبنظران مسلمان و غرب است.
هنوز گروگانگیری و سرکوبگری سیاسی و شروع جنگ از سوی عراق، ایران را به بیراهه استبداد نکشانده بود که سفیر اتحاد جماهیر شوروی سابق به دیدار آقای خمینی رفت. در آن روزها آقای خمینی، به یمن انقلاب بزرگ ملت ایران، نقش یک رهبر دینی و سیاسی محبوب در میان ملت های مسلمان را به دست آورده بود. آن روزها موج انقلاب اسلامی به رهبری آقای خمینی آنقدر قوی بود که مردم در افغانستان نیز شعار می دادند الله اکبر خمینی رهبر. اما بحران بزرگ گروگانگیری، انقلاب اسلامی و بلکه همه ایران را گروگان رابطه ستیز با آمریکا و بلوک غرب کرد. سپس کودتای خرداد 60 بر ضد دموکراسی در ایران رخ داد و رژیم حاکم بر ایران که پیشتر به علت ماجراجویی، خود را در دام رابطه قوای دوران جنگ سرد انداخته بود، به خاطر حفظ روابط خود با شوروی، سیاستش به ناچار به سوی رضایت به قربانی شدن افغانستان چرخانید. روسها موضع آقای خمینی را چراغ سبزی برای تجاوز نظامی به افغانستان تلقی و قوای خود را وارد افغانستان کردند(1). رژیم ایران این سیاست را، در آنچه به آسیای میانه مربوط می شود نیز، تا امروز ادامه داده است. بدین قرار انقلابی که در بهار خود، مردم افغانستان و ملتهای دیگر را به توحید مساعی برای باز یافت استقلال و آزادی می خواند، جای خود را به ضد انقلابی سپرد که شعارش مرگ بر این و آن است و تا امروز، از عوامل محرومیت ملتهای منطقه از استقلال و آزادی است.
افغانستان از سی سال پیش تاکنون همچنان در آتش جنگ می سوزد و قوای 100 هزار نفری ناتو نیز در این سرزمین درمانده است. مساله جنگ و خشونت کم بود، با انتخابات مساله دار اخیر نگاهداشتن همین نظم سیاسی ناقص فعلی را مشکل کرده است. با نگاهی فراگیر می بینیم افغانستان، غیر از جنگ، دست کم گرفتار هفت مشکل بزرگ است که در رابطه با یکدیگر، آتشی شده اند و به جان هستی افغانها افتاده اند:

1. این کشور در محاصره روابط قوای متضاد منطقه ای و جهانی است. در اطراف افغانستان قدرتهائی هستند که این کشور از پس هیچیک از آنها بر نمی آید و همه آنها نیز در افغانستان هدفهائی را تعقیب می کنند که ضد یکدیگرند:

هند و پاکستان هر دو می خواهند افغانستان تحت نفوذ آنها باشد. پاکستان بر ضد هند و هند بر ضد پاکستان می خواهند از افغانستان سود جویند. ایران که با افغانستان در تاریخ و فرهنگ و دین و زبان، بیشتر از دیگر همسایه ها اشتراک دارد، نه تنها در تعارض با غرب، بلکه در تعارض با کشورهای همسایه و نیز کشورهایی چون عربستان و امارات، حضور هریک از این کشورها را تهدیدی متوجه خود می بیند. در شمال، به رغم «مستقل» شدن کشورهای آسیای میانه، هنوز روسیه است که همه جا سلطه گرانه حضور دارد. در شرق، چین اسباب حضور خود را در صحنه جهانی، به مثابه ابر قدرت آماده می کند و بناگزیر، هدفی متضاد با هدفهای قدرتهای دیگر را در افغانستان تعقیب می کند. امریکا و انگلستان و دیگر کشورهای اروپائی نیز نیروی نظامی در این کشور دارند و لاجرم هدفشان با هدفهای همسایگان افغانستان ناسازگار است. تا آنجا که ناتو هنوز نتوانسته است حتی ارتش و سازمان اطلاعاتی پاکستان را به بستن کامل مرزها بر روی طالبان متقاعد کند.

2. قوای امریکا پس از آنکه طالبان را ساقط کردند، با ورود قوای کشورهای عضو ناتو به افغانستان، نه با مردم افغانستان که با جنگ سالاران رابطه برقرار کردند. برقرار نکردن رابطه با مردم افغانستان همراه شد با حمله های نظامی - هوایی که قربانیان آنها اکثراً مردم غیر نظامی بودند. در عمل تا به امروز، فرماندهی قوای امریکا به جای آنکه از این اصل پیروی کند که هر بار که احتمال وجود عناصر طالبان در میان مردم پدید می آید، از اقدام نظامی که سبب کشته شدن مردم شود می باید پرهیز کرد به منظور یکسره کردن کار از اصل حمله هوایی و زمینی ولو سبب قتل مردم شود پیروی کرده است. در نتیجه، در نظر مردم افغانستان، اندک اندک این تصور شکل گرفته است که قوای ناتو حامی جنگ سالاران و بی اعتناء به حیات آنهایند و از همین رو، این نیروها به تدریج عامل ضد دموکراسی در افغانستان تلقی شده اند.

3. تا کودتای «کمونیست ها» در سال 1357، بر افغانستان، پشتونها – که حدود 45 درصد جمعیت این کشور هستند - حکومت می کردند. هرگاه طالبان حاکمیت خود را بر سراسر افغانستان مستقر می کردند، باز پشتونها حکومتشان تدوام می یافت. آیا اگر امریکا و متحدانش در ناتو به جای مداخله نظامی، پاکستان را ناگزیر می کردند مرزهای خود را بر روی طالبان ببندد و از هرگونه کمک و بلکه فرماندهی قوای طالبان باز ایستد، طالبان می توانستند بر افغانستان مسلط شوند؟ بعید بنظر می رسد. چراکه به قول خانم بی نظیر بوتو، طالبان را پاکستان ساخت با پول عربستان و یاری انگلستان. طالبان هم برای همسایگان افغانستان قابل تحمل نبودند و هم برای اقوام افغانی. به هر رو، تحولات حاصل از سه دهه جنگ، سلطه یک قوم را بر اقوام دیگر ساکن این سرزمین کهن ناممکن ساخته است. این واقعیت را پشتون ها هنوز نپذیرفته اند. متاسفانه اقوام دیگر هم که همگی زخم جنگ بر تن دارند، هنوز حاضر به قبول این واقعیت نیستند که برای زندگی مشترک، در صلح، می باید از قالبهای سخت قومی خویشتن را آزاد کنند که ساخته خشونتند و از رهگذر خشونت برجایند و نیروهای محرکه آنها را به زور ویرانگر بدل می کنند و این زور در تخریب بکار می رود. در تخریب در درون هر قوم و در تخریب قومها دیگر را.

4. افغانستان یک جامعه دینی است. حضور باورها و مناسک دینی همه جا پررنگ است. متاسفانه همچون بسیاری از جامعه های مسلمان دیگر، در اینجا نیز زورمداری و نیز اطاعت از زور که به شکل اعتیادآمیزی در همه زوایای روح و روان افراد نفوذ کرده است ریشه در بیان دینی دارد. خشونت عجبیی به نام عملیات انتحاری نیز مستقیما از این فضای دینی سیراب می شود. هرچند در این کشور هم اختلافهای دینی و مرامی وجود دارد، ولی این اختلافات را به خصوص در افغانستان نمی باید به اختلاف میان دین باوران و ملحدان، یا شیعه و سنی، و بنیادگرا و میانه رو، فروکاست. چرا که این اختلافها دست کم در خاک این کشور خود همگی از رابطه کلی تر انسان با دین و رابطه انسان با قدرت مایه می گیرند. توضیح این که در افغانستان و بسیاری از جامعه های مسلمان، همچنان انسان برای دین تصور می رود و نه دین برای انسان. و دین آشکارا زبان و بیان قدرت/سلطه تصور می شود و نه زبان و بیان آزادی. در نتیجه، نزاع در افغانستان نزاع میان فرقه ها نیست، بلکه بر سر اصل قدرتِ مشروع و قدرتِ نامشروع است. بیان دینی نیز ابزار توجیه قدرتمداری است. هرگاه در جامعه افغان این تصور همگانی می شد که قدرت، دین را هم نامشروع می سازد، نزاع فوراً بی محل می شد. دین اسلام در افغانستان تا زمانی که به مثابه بیان آزادی و در خدمت انسان، فهم همگانی نشود در خدمت بنیادگرایان و هراس افکنان است. شریعت بریده از قرآن و از حقوقی که قرآن یک به یک برشمرده است، تکلیف محور گشته است. این «شریعت» است که انواع بیان های قدرت گشته و در نظر پاره ی از رهبران دینی، خشونت گرائی را جایگزین خشونت زدائی کرده است. و اکثریت بسیار بزرگی از مردم را نیز به اطاعت از قدرت معتاد کرده است. از آنجا که اسلام گرفتار این از خود بیگانگی شده است، بازگرداندن آن به بیان آزادی، شرط اصلی رهایی جامعه افغان از مصیبتهای فعلی است.
آیا امریکا و متحدانش به این امر مهم توجه کرده اند؟ خیر!. زیرا در کشورهای خود نیز به این امر توجه ندارند. پس نیروهای ناتو تا زمانی که پارادایم قدرت بر روابط میان انسانها در جامعه های خود آنها تغییر نکرده، چگونه می توانند در افغانستان فرصتی برای بازنگری در باره دین و رابطه اش با انسان، به وجود آورند؟ شاید از همین جاست که در افغانستان حتی پروژه های حقوق بشری نیز که علی الاصول باید سازگار با اسلام آزادی باشند، هر جا که معلوم شود از سوی غرب حمایت می شوند به تدریج در اذهان عمومی مشروعیت خود را از دست می دهند.

5. فقر اقتصادی و ضعف فرهنگ سیاسی و زندگی در ناامنی به بی قدری حیات منجر شده است. غفلت از حقوق و کرامت انسان، به خصوص منزلت نازل زن، مشکلات اجتماعی را پیچیده تر کرده است. هرچند با توجه به کمکهای مالی کشورهای ثروتمند دنیا، توجه به فقر اقتصادی بیشتر بوده است، اما خود این کمکها نیز در فضای فعلی، فرصتی برای فسادهای بزرگ در روابط اجتماعی شده است. پولی شدن روزافزون روابط اجتماعی به بیشتر شدن فضاهای خشونت آمیز و جنایت ساز منجر شده است. طبق گزارشها نرخ جرائم خشونت بار مثل قتل و تجاوز در بسیاری از مناطق کشور روبه افزایش است.

6. فساد مالی و اداری موجب کم شدن فزاینده اعتماد مردم به اداره کنندگان شده است، و عدم همکاری میان مردم و دولت به ویژه در امور مربوط به امنیت ملی اگر نگوییم استقرار صلح در این کشور را به طور کلی از میان برده باشد، دست کم بسیار کم کرده است. و چون جنگ و ناامنی، منبع درآمد بزرگ است، نه جنگ سالاران و نه عناصر فاسد در دستگاه دولت سودی در پایان یافتن آن نمی بینند. اینست که کم نیستند مأموران نظامی و انتظامی و اداری، که خود را نه در خدمت پایان دادن به جنگ بلکه در خدمت ادامه آن می بینند. پس تا این معضل باقی است، حتی پروژه گسترش روزافزون نیروهای امنیتی و پلیس و ارتش افغانستان نیز می تواند در جهت عکس عمل کند و به جای آنکه حافظ صلح و امنیت باشد به دامنه خشونت و جنگ در جامعه بیفزاید.

7. جنگ و ناامنی در افغانستان با تولید و تجارت مواد مخدر گره خورده است. افغانستان اگر نه مهمترین، دست کم یکی از مهمترین مراکز تولید و صدور مواد مخدر جهان شده است. هرچند آن چه به تولید کنندگان می رسد در مقایسه به آنچه به مافیاها و مأموران و بسا مقاماتی در دولت افغانستان و مافیاهای نظامی – مالی در پاکستان و ایران و آسیای میانه می رسد، ناچیز است، در عمل به دلیل فقر اقتصادی و عدم وجود امکانات کشاورزی معمولی و بازار طبیعی، کشت خشخاش تنها بدیل زندگی مردم در آن مناطق شده است. برای نمونه، همین الان برای نیروهای ناتو در جنوب دشوار است که مزارع کشت خشخاش را از بین ببرند، نه به دلایل نظامی و لجستیکی، بلکه به این دلیل که اگر این کار را بکنند، مردمی را که هیچ راه معیشت مناسب دیگری در اختیار ندارند به طالبان نزدیکتر کرده و با خود دشمن تر.

این مسائل و مسائل خاص هر منطقه از این کشور از شمال تا جنوب آن، مجموعه بغرنجی را به وجود آورده اند و به نظر نمی رسد که راه حل نظامی و یا سیاسی از بالا و از طریق استراتژیستهای بریده از مردم افغان داشته باشند. بنابراین پرسش از حالا این است که چگونه می توان در افغانستان از طریق خود مردم صلح ایجاد کرد؟ آیا با توجه به مذهبی بودن این جامعه، می توان از راه پیشنهاد اسلام به مثابه بیان آزادی، جامعه افغانی را آماده شرکت در تحول از جنگ به صلح و بنای جامعه مردم سالار کرد؟ پاسخ من به این پرسش آری است. اما به نظر می رسد نه دولتهای همسایه و نه قدرتهای منطقه ای و فرامنطقه ای که دارای قوای نظامی در افغانستانند، موافق پیشنهاد این اسلام نیستند. بر فرض هم که موافق باشند، با توجه به سابقه شان، پیشنهاد آن از سوی هیچیک از آنها، برای عموم مردم افغان قابل درک نیست. بنابراین بعید است مردم را به تغییر اوضاع برانگیزاند. همین جا یادآور شوم این پیشنهاد امری ذهنی نیست و اصول راهنمای آن به تفصیل در حوزه سامانه های سیاسی، قضایی و اقتصادی توسط مسلمانان استوار بر اصول استقلال و آزادی تدوین شده است. چه بسا سازمان ملل متحد بتواند با الهام از این پیشنهادها در قلمروهای مختلف اقتصادی، قضائی و حقوق انسان فعال شود و به خصوص در زمینه دفاع از حقوق و منزلت زن و نیز در زمینه طرحهایی برای توسعه پایدار اقتصادی و سیاسی، رهنمودهای این اسلام را بکار برد به ترتیبی که جامعه افغانی فطرت مستقل و آزاد خود را باز یابد و آماده شرکت در تغییر سرنوشت خویش شود. یادآور می شوم این اسلام یکبار در سالهای پیش از انقلاب به جامعه ایران ارائه شد و باعث انقلاب بزرگ 57 شد. اگر در ایران استبداد سیاسی با استمداد از جنگ و کودتا بازسازی نشده بود، ما چه بسا الان وضع دیگری داشتیم .ایران مستقل و آزاد می توانست الگوی سیاست معنوی، به تعبیر میشل فوکو، باشد. در عین حال، کاربرد این رهنمودها در بهار انقلاب ایران تجربه سخت ارزشمندی است برای مردم افغانستان و اگر مردم افغان در تماس با هم فرهنگان خویش در خط استقلال و آزادی ایران طلایه دار این تحول بزرگ شوند چه بسا ما شاهد طلیعه صلح برای این کشور و برای همه مسلمانها و بسا مردم سراسر جهان باشیم.
اما عمل به این رهنمودها، ملازمه دارد به فرصت عمل به مردم افغانستان دادن در اداره امور خویش. این سخن که مردم افغانستان آمادگی مردم سالاری را ندارند زیرا فرهنگ مردم سالاری را نجسته اند، پس می باید دولت مقتدری سرنوشت مردم آن را در دست بگیرد، هم بی اعتنائی به تجربه است و هم نادیده گرفتن ترکیب قومی و فرهنگی این کشور. مغایر تجربه تاریخی است زیرا افغانستان همواره دارای دولت استبدادی بوده است، و حضور قدرتهای خارجی و مداخله آنها در امور داخلی این کشور نیز به کودتای سازمانی کمونیستی و یک دولت استبدادی دیگر انجامید. ولی با این وجود از آن کودتا تا امروز در جنگ است. ترکیب قومی و دینی و... جامعه افغانی نیز با اینگونه حکومت ناسازگار است. افزون بر این، بی سواد را سواد می آموزند و نمی گویند چون بی سواد است می باید جهل او را بیشتر کرد. مردم سالاری نیاز به مشارکت روزافزون افغان ها در اداره امور خویش در بعدهای اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و فرهنگی دارد. از آنجا که در افغانستان، زنان به مثابه نیمی از پیکره جامعه از عرصه زندگی جمعی غایب اند، به ویژه کار را می باید از آزادی و استقلال زن شروع کرد. در جامعه افغان باید روند انحطاط آمیز تبدیل زنان را به یک شیئ جنسی مخفی شده در گوشه خانه، متوقف کرد. برخوردار کردن زنان و دختران افغان از کرامت و منزلت و حقوق خویش به عنوان یک انسان برابر با انسانهای دیگر، راهی برای شروع یک افغانستان مستقل و آزاد است اگرچه همزمان باید قبول کرد که جدی گرفتن حقوق و آزادی زن، برای مردان در جامعه مردسالار و جنگ زده ای مثل افغانستان خود یک جهاد تمام عیار است. باز باید تکرار کرد که این راه حل را بدون پیشنهاد اسلام آزادی نمی توان اصلا طرح کرد.
راه حلهای بعدی که می توان پیشنهاد کرد، عبارتند از:

1. نخست می باید یک موازنه منفی میان دولتهای دخیل در افغانستان برقرار کرد. توسعه هرچه بیشتر قلمرو استقلال دولت و مردم افغانستان، هدف اول است. امریکا و ناتو می باید بتوانند با دولتهای دیگر که هر یک نیز گروه های دست نشانده خاص خویش را در این کشور دارا هستند، به توافق بر سر عدم مداخلات سلطه گرایانه در سرنوشت ملت افغانستان و همکاری مشترک برای صلح در این کشور برسند. باید کوشید این دیسکورس غالب را که منافع ملی این یا آن کشور آسیائی یا اروپایی در افغانستان تعریف می شود تغییر داد و به جای آن از حقوق ملی مردم افغانستان که چون حقوق اند در سازگاری با حقوق ملی دیگر کشورهاست، استفاده کرد. به ترتیبی که افغانها از این حس که کشورشان اشغال شده است خارج شوند و به تدریج افغانستان، به عنوان یک کشور بی طرف در قلب آسیا شناخته شود و این موقعیت از سوی همگان رعایت شود.

2. پایه گذاری دولت مردم سالار نیازمند چند چیز است:
الف – تقویت اقتصاد افغانستان به ترتیبی است که بودجه دولت با برداشت از تولید داخلی تأمین شود. وضعیت تاسف انگیز کشورهای نفت خیز به جویندگان راه حل برای افغانستان بدون نفت می گوید که این کشور فرصت آن را دارد که اقتصادی را بسازد که دولت را تابع ملت کند و نه به عکس.
ب-تقویت روشهای حکومتداری مبتنی بر قانون. دولت افغانستان ضعیف است و قوت نمی گیرد مگر به حل مسئله رابطه قومها با یکدیگر. در اذهان عمومی مردم افغانستان و به علت ضعف تاریخی در فرایند دولت سازی به نظر می رسد رابطه قومها به رابطه ملتها تبدیل شده است و هر قومی خود را یک ملت مستقل می پندارد. بنابراین راه حل دولت فدرال را می توان پیشنهاد کرد. اما هرگاه قرار بر این شود که در هر منطقه فدرال، باز جنگ سالاران حکومت یابند، مسائل افغانستان حل نمی شوند و جنگ و فقر و فساد و آسیب های اجتماعی دائمی می شوند. علاوه بر آنکه در جهان امروز، امر جدیدی واقع شده است و آن این که منطقه های ثروتمند طالب جدائی می شوند. خوشبختانه در حال حاضر افغانستان با این مشکل روبرو نیست. در عوض با مشکل دیگری روبرو است: پشتون ها در پاکستان نیز اقامت دارند، تاجیک ها در تاجیکستان هم زندگی می کنند و ازبک ها در ازبکستان نیز هستند. با اینهمه، افغانستان، یک کشور مانده است. هرگاه به سلطه جنگ سالاران پایان داده شود و هریک از اقوام در اداره امور خویش شرکت پیدا کند، قدم اول برداشته شده است. قدم دوم، تقویت وجدان ملی از راه ایجاد رابطه میان اقوام بر پاسداشت همزمان سه حق است: حق مشارکت برابر در اداره امور کشور، حق اختلاف (هر قوم حق دارد فرهنگ و زبان و دین خود را داشته باشد) و حق صلح یا عدم سلطه قومی بر قوم دیگر. صرفنظر از ناسازگاری شریعت و حقوق بشر در قانون اساسی فعلی افغانستان، این متن با اندک بازنگری هایی در جهت فدرالیته شدن، به ویژه لزوم جدایی از رژیم متمرکز ریاستی کنونی، به عنوان یک میثاق ملی حقوقمدار و موزون می تواند مبنای خوبی برای این تغییر باشد. چون خود در ایران تجربه کرده ام، می دانم که دموکراتیزه کردن دولت مرکزی و دستگاههای اداری محلی، راه حل موفقی است. توضیح این که در سلسله مراتب اداری و نظامی، دست کم هر مسئولیتی می باید با اختیار همراه باشد.
3. مردمی که 30 سال در جنگ بوده اند، با افزودن بر قوای مسلح امریکا و رساندن قوای نظامی و انتظامی افغانستان به 400 هزار تن و با این استراتژی که باید جنگ را افغانی کرد، از جنگ بیرون نمی آیند. روند جنگ را با روند صلح می باید جانشین کرد. به خصوص مبارزه با مرامهای مبلغ انتحار - که گزارش می شود جوانهای زیادی در افغانستان و پاکستان هم اکنون در لیست انتظار برای اقدام به عمل انتحاری به سر می برند - با افزایش سرباز راه به جایی نمی برد. توضیح این که تدابیر بالا را می باید با تدبیرها در مقیاس جهان همراه کرد. بدین ترتیب که:
1. به حالت جنگ با اسلام و دنیای مسلمان می باید پایان بخشید. ظهور دولت آقای اوباما در آمریکا با ایده صلح جهانی و چند جانیه گرایی از این جهت نوید بخش است. اما در غرب، همچنان ایدئولوژی ها و احزاب و گروه های قدرتمندی هستند که نیاز به دشمن دارند. آنها گاه نبض رسانه ای غرب را نیز به دست می گیرند. از این رو، این گروه ها نقش اول را در تبلیغ اسلام به مثابه آئین خشونت دارند. وضعیت به خصوص از یازده سپتامبر به این سو به گونه ای پیش رفته است که به نظر می رسد بسیاری از دستگاه های تبلیغاتی و سیاسی غرب، تنها بر روی گروه های خشونت طلب و «اسلام آئین خشونت است» باز اند تا بر روی مسلمانان صلح طلب و آزادیخواه. فضای اسلام هراسی تا جایی پیش رفته است که حتی پاپ هم در این کارزار وارد می شود (ماجرای جعل از قول الخوری در باره اسلام بمثابه خشونت گرائی). بنابراین غرب و به ویژه مخازن فکری آن می باید باب گفتگو با دنیای اسلام و خصوص اسلام به مثابه بیان آزادی را باز کند. اسلام به مثابه بیان آزادی حضور دارد و نمایندگانش زنده اند. نباید آنها را سانسور کرد. اگر راهی برای مبارزه با پدیده انتحاری ها باشد از رهگذر همین اسلام است که مرکز ایدئولوژی مرگ آفرین آن را مورد هجوم مستقیم قرار می دهد. زیرا اسلام آزادی، فلسفه زندگی است و جان انسان در آن بالاترین ارزش است و هرگز قائل به برتری دین بر جان نیست.
2. تروریسم وقتی از میان می رود که نقش سیاسی خود را در جامعه های غرب از دست بدهد. استفاده از جنگ علیه تروریسم، تروریسم به مثابه استراتژی انتخابات در جامعه های غرب و استفاده های اقتصادی از این موضوع و یا تبلیغ این مرام که با توسل به زور می شود راه حل برای جامعه های دربند استبداد پیدا کرد، باید رها شود.
3. از دید بسیاری از مسلمانان، همچنان این سخن آقای بوش که "ما در جنگ صلیبی هستیم"، بیانگر وضعیت موجود است. چرا؟ زیرا از دید آنها فلسطین همچنان صحنه اصلی این جنگ است. اما علاوه بر آن، نزاعها در قلمروهای زندگانی مسلمان ها، به خصوص وضعیت مهاجران مسلمان در غرب، جریان دارند. چگونه می توان مسئله تروریسم را از این منازعات جدا کرد؟
راه حلهای پیشنهادی بالا به گونه ای هستند که هرگاه یکچند از آنها نیز بکار گرفته شوند، باز به کار گشودن گره کور جنگ و بحران مشروعیت در افغانستان خواهند آمد. افغانستان هنوز می تواند دریچه ای بر تحقق صلح جهانی باشد به شرطی که ما مردم افغان را عامل اصلی تغییر سرنوشت خویش دانسته و صادقانه به تک تک این مردم به ویژه نسل جوان آن که بیش از هفتاد درصد جامعه را تشکیل می دهند کمک کنیم باور به اسلام به مثابه بیان آزادی در این جامعه را همگانی کنند. مردم افغانستان آموزه های فراوانی در بطن فرهنگ قدیم دینی و ملی خود برای بازیافتن این اسلام سراغ دارند. از مکتب عاشقی مولوی بلخی تا عقلگرایی ابن سینا و ابوریحان بیرونی تا حماسه فردوسی خراسانی و یکتاپرستی شاعرانه و زلال پیر هرات خواجه عبدالله انصاری. افغانستان نیاز به جنبش نسل جوان خویش دارد. برای تحقق افغانستانی پیشرفته و صلح آمیز، نسل جوان افغان می باید دوران رکود و رخوت و بی تفاوتی نسبت به گفتمان و فرهنگ آزادی و حقوق مداری را پشت سرگذارد و مسئولیت خویشتن را در بنای جامعه ای مستقل و آزاد و فارغ از روابط زورمدارانه و خشونت آمیز بر عهده گیرد. برانگیختن وجدان عمومی افغانها نسبت به ارزش صلح و رعایت حقوق و کرامت انسان نیاز به جنبشی در سطح جوانان دارد زیرا گذار از وجدانهای خشونت زده ای که در طول بیش از سه دهه جنگ به زورمداری عادت کرده اند، کاری است که از عهده جوانان بر می آید. چرا که جوان است که نگاهش به فردای افغانستان معطوف است و برای تضمین این فردا، او نیازمند یافتن افقی نو برای زیستن در وطن خویش است و می باید از این اوضاع خشونت بار عبور کرده و محیط اجتماعی و نیز محیط زیست را با رشد خود در استقلال و آزادی سازگار کند. برای شروع لازم است در سطح جوانان، جریان اندیشه از راه بحثهای آزاد در باره قانونمداری، بنیادگرایی، دین و دموکراسی، دین و حقوق انسان، دین و آزادی برقرار شود. فضای نسبتا آزاد رسانه ای در افغانستان، بر خلاف ایران، یک فرصت بزرگ برای این کار است. این کار موجب تحکیم همبستگی می شود و آنها می توانند، با شرکت در رهبری سازمان سیاسی خود، دیگر رهبران سیاسی کشور را هم ناگزیر کنند که به صلح و قانونمداری روی آورند. در این زمینه، جوانان افغان می توانند با جنبش جوانان ایرانی به شکلی آرمانی پیوند یابند و این فرهنگ شریکان، دست در دست هم به سلطه آئین های خشونت که در این دو سرزمین به هم پیوسته ریشه دوانیده اند، پایان دهند.

(*) – کوتاه شده این نوشته، از جمله در کریستین ساینس مونیتور و نیویورک تایمز و هرالد تریبون انتشار یافته است.
1 – تحولات سیاسی جهاد افغانستان، نوشته دکتر ش.ن. حق شناس، جلد اول از صفحه 132 ببعد. کتاب در سال 1365 در آلمان غربی چاپ شده است.

نقش دانشگاهها؟ - اگر در رأس معامله انجام گیرد؟

2009-10-13T02:31:00.000-07:00

* پیشنهاد در باره نقش دانشگاهها: :

به نام خدا جناب آقای ابوالحسن بنی صدر
سلام
همانگونه که آگاهی کامل بر اثرگذاری دانشگاهها در جنبشها و مبارزات دارید، پیشنهادی دارم: در وضعیت کنونی و وجود نفرت مردم از رژیم غاصب و فاسد ولایت فقیه و سپاه در ایران و تداوم امیدبخش و به حق فعالیتهای جنبش سبز مردم ایران، لزوم حرکت قوی تر و به ثمر نشستن حداقل، معدودی از خواسته های ملت و وارد آمدن ضربه بر پیکر پلید این نظام ظالم، در فصل پاییز – با توجه به آغاز سال تحصیلی جدید – واضح است. اگر اکنون از این موقیعیت، استفاده کامل نشود و ضربۀ حسابی بر پیکر نظام ولایت فقیه – در طول پاییز – وارد نیاید، موجب طویل تر شدن عمر دولت کودتا می گردد. چه بسا تا چندین سال فشار رژیم بر مردم ایران و جهان ادامه یابد.
آیا از اساتید دانشگاههای ایران انتظار بیشتری نباید داشت؟ حتی اگر وظیفۀ اساتید را صرفاً کوشش در پژوهش و علم بدانیم ( و حتی از حوزۀ علوم انسانی نیز صرفنظر نماییم )، تحت شاکلۀ فعلی رژیم، پیگیری چنین مواردی نیز کاملاً بی حاصل است.
اکثر اساتید دانشگاهها – به خصوص در دانشگاههای ملی و دولتی ایران – از فهم و درک بالاتری از بسیاری از دیگر مردم برخوردارند. لازم است در شرایط فعلی، آنها آغازگر فصل جدید حرکت و مبارزه علیه حکومت کودتا بگردند. اکنون نوبت آنان است.
در نظر بگیرید: پس از چند روزی از آغاز عملی تدریس در دانشگاهها، غالب اساتید در اقداماتی چون ترک تدریس در کلاسها، استعفای فردی یا دسته جمعی، اعتراض و بیان خواسته های صحیح و ... ، دانشگاه را از فضای عادی خارج کنند. نتیجه چنین عمل اعتراضی اینست که همۀ مردم کشور در موقعیت امروز، تشویق و تحریک می شوند تا دست کودتاچیان را از قدرت نامشروع کوتاه کنند. مهم آنکه حرکات بزرگ و پر سر و صدای دانشجویی به دنبال حرکت اساتید وقوع می یابد و همزمان فرهیختگان و مهندسین صنایع و تحصیل کرده های سایر سازمانها و به دنبال آن اکثر مردم، وارد فضای جدید اعتصابی و مبارزاتی می شوند و تداوم آن جنبش سبز را بسیار سریع به جلو برده و رژیم غاصب را بی پناه می کند. فراموش نمی کنیم در چنین موقعیتی خیلی از ساکت ها یا حتی طرفداران ولیّ فقیه و دولت کودتا، خط خود را از رژیم جدا می کنند. مراجع و علمای ساکت، جرأت حرف زدن پیدا می کنند، حتی امثال هاشمی رفسنجانی و ... کمکی به جنبش سبز می شوند.
اما اگر شروع اعتراضات جدید و اعتصابات را از کارگران کارخانجات ورشکسته یا کارمندان سادۀ ادارات انتظار داشته باشیم، افراد هستۀ اولیۀ اعتراض، زندانی و سرکوب می شوند. گروه طرفداران ( معترضین ثانویه ) اخراج می شوند ( افراد بیکار برای جایگزینی هم در ایران زیاد هستند ) ] اما در مورد اساتید دانشگاه، جایگزین وجود ندارد. (ترس از بی پولی به خاطر اخراج شدن، خیلی ها را از اعتراض منصرف می کند ولی عموماً وضع مالی اساتید بهتر است. وضع پولی خیلی از اساتید خوب نیست ولی از بقیۀ مردم بهتر است ) نکته اینکه اگر فرد معترض درک بالاتر از حجم جنایت و بی کفایتی و خیانت رژیم داشته باشد، استقامت بیشتری خواهد کرد. ( که معمولاً خیلی از اساتید دانشگاهها فهیم ترند ) اما افراد معمولی شاید استقامت کافی تا فراگیرتر شدن جنبش نکنند. نکتۀ مهمتر اینکه با اعتصاب استاد دانشگاه و معلم، دانشجویان و ... به حرکت در می آیند، اما در موارد دیگر ( کارمندان سایر ادارات و صنایع و ... ) احتمال حرکت انبوه اعتراضی بعدی، مبهم است. یعنی حرکت بعد از اعتصاب اساتید معلوم است اما بعد از اعتصاب بزرگانِ دیگر سازمانها معلوم نیست.

تقاضا و پیشنهاد اینجانب:
جنابعالی در جهت فراخوانی اساتید اقدام کنید، مثلاً با قلمتان – که مخاطب دارد – چیزی بنویسید یا بگویید. از چهره های تأثیرگذار بخواهید چنین اقدامی نمایند. از رسانه ها و دیگر اهل قلم و چهره های موجه، در تحریک به حق مردم و اساتید بخواهید. از خواص و دانشجویان بخواهید تا اساتید را مجاب کنند. از بزرگان جنبش خواسته شود که اقدام مؤثری در نظر بگیرند. به مردم و حق جویان بگویید که دلهای کودتاچیان و حامیان ولایت فقیه، پراکنده است. آنها حامی خودشان هستند نه حامی ولایت فقیه. تعقل نمی کنند، پس به زودی – در برابر حرکت و خیزش مردم – جمعشان پراکنده و سپاهشان شکسته می شود.
و البته راهکارهای مناسب دیگری که دارید یا به نظرتان می رسد، در این راه استفاده نمایید!.
با تشکر بسیار
دوستدار و هموطن شما که ساکن ایران است.

*اما پیشنهادی که می توان به استادان و دانشجویان کرد: :

نخست یادآور می شوم که در یک رشته بحثها در باره نیروی محرکه سیاسی، به نقش دانشگاهیان پرداخته ام. هرگاه خوانندگان به سایت های انقلاب اسلامی و رادیو آزادگان و بنی صدر مراجعه کنند (که مورد حمله قرار گرفته و تا دفع آن بسته است)، در بایگانی آنها، از نظر این جانب در باره نیروی محرکه سیاسی و نقش دانشگاهها آگاه خواهند شد. در سالی که گذشت و سالی که اینک به نیمه رسیده است، به جنبش همگانی پرداخته ام و نیروی محرکه سیاسی را برای آغاز و ادامه جنبش تا پیروزی ضرور دانسته ام. اینک مردم ایران در جنبش هستند و کار نیروی محرکه ادامه دادن به آن است:
1 - اما آیا استعفای دستجمعی و یا یک به یک استادان کاری است که سبب همگانی شدن هرچه بیشتر جنبش می شود؟ نخست بگوئیم که حتی اگر تعطیل کلاسهای دانشگاهها راه حل باشند، نیاز به استعفاء نیست. استادان با اعتصاب عمومی نیز می توانند این کار را بکنند. اما بنظر نمی رسد که استعفاء و اعتصاب، در این مرحله از جنبش، کارآئی داشته باشند. بسا کار رژیم را در تعطیل دانشگاه آسان می کنند. رژیم مسئولیت آن را هم بر دوش استادان می نهد. و هیچ نه معلوم که جنبش را فراگیر کند. در عوض،
با آنکه دانشگاههای ایران در شمار 1000 دانشگاه دنیا نیز نیستند، دانشگاه صنعتی شریف، در شمار دانشگاههای اول دنیا است. این اعتبار علمی در سطح جهان، آسیب پذیری این دانشگاه را کمتر کرده است. پس هرگاه، استادان سه کار را با هم بکنند، به دانشگاهها نقشی را داده اند که می باید داشته باشند:

● بالا بردن سطح علمی دانشگاه تا ممکن است. بدین کار، دانشگاه ها را از تجاوز رژیم مصون تر می کنند.

● بالا بردن سطح اطلاع دانشجویان از حال و آینده نزدیک و دور کشور و نقشی که جوان در باز و تحول پذیر کردن نظام اجتماعی می باید داشته باشد.

● همراه کردن جریان آزاد دانش ها و فنون با جریان آزاد اندیشه ها، چنانکه دانشگاهها هم خود بیان آزادی را بجویند و راهنمای پندار و کردار خویش کنند و هم بیان آزادی را در جامعه تبلیغ کنند به ترتیبی که این بیان وجدان عمومی جامعه ایرانی بگردد و بدان، شرکت همگان در بنای جامعه آزاد و ارزیاب ممکن بگردد.
2 – استادان و دانشجویان می توانند در سطح دانشگاهها، روشهای خشونت زدائی را بکار برند و در نظر جمهور مردم، جامعه آزاد و ارزیاب را مجسم کنند. به یاد نسل امروز می آورد که در دوران شاه سابق، در یک دوره، دانشگاهها محیط های بحث آزاد شدند. صاحبان نظرهای گوناگون، نه از راه خشونت و نفی، که از راه بحث های آزاد، به نظرگاههای مشترک می رسیدند. این شد که دانشگاه الگوی جامعه فردای نزدیک شد و عامل جنبش در جامعه گشت. دوران دیگری به دنبال دوران اول آمد، مرام مندها میان خود دیوار سانسور را کشیدند و بالا بردند. بحثهای آزاد تعطیل شدند. دانشگاه شور و نشاط زندگی در آزادی را از دست داد. این شد که، در انقلاب، دانشگاهها نقش اول خود را از دست دادند. با سقوط رژیم شاه، کوشیده شد دانشگاه ها خشونت زدائی را رویه کنند و با برقرار کردن بحثهای آزاد، هم الگوی زندگی در آزادی برای جامعه خود بگردند و هم بازسازی استبداد را نا میسر کنند. نسل آن روز می داند و بر او است که نسل امروز را آگاه کند از نقش سخت زیان بخش قدرت باورانی که دانشگاه ها را به ستادهای جنگی بدل کرده بودند و ایجاد مرزهای مرامی، تعطیل دانشگاهها را بر ملاتاریا و دستیارانش آسان کردند. دانشگاهیان و دانشجویان، بهوش باشید و فرصت از دست مدهید!: خشونت زدائی را روش کنید و جامعه دانشگاهی را به جامعه باز و دانشگاهها را به عرصه بحث های آزاد و جریان آزاد اندیشه ها بدل کنید!. این جامعه آزاد و پر نشاط است که می تواند ادامه جنبش را تا پیروزی تضمین کند.
3 - دانشگاهیان و دانشجویان، دوره مقابله با استبداد در تنهائی را تجربه کرده اند. سرکوب شده اند بی آنکه جامعه ملی بداد آنها برسد. بسا بسیاری از دانشگاهیان و دانشجویان نیز به خود گفته اند: از مبارزه کردن چه سود وقتی جامعه ای که ما بخاطرش مبارزه می کنیم، حاضر نیست برای بازیافتن حقوق خویش، به حرکت آید؟ نخست باید دانست که جامعه هائی که مردم سالاری جسته اند، این دوره را بخود دیده اند. روشنفکران غرب به خود بالیده اند که فرقشان با روشنفکران شرق در اینست که، در یک دوره طولانی، به تنهائی، زیر سرکوب استبدادیان بودند. با وجود این، پای استقامت را سست نکردند تا این که جامعه هایشان به حقوق خود معرفت جستند و به جنبش برخاستند. اما روشنفکران شرق، مردم را وسیله رسیدن به قدرت کردند و رژیم های استبدادی مدعی تجدد را جانشین رژیمهای استبدادی که کهنه توصیف می کردند و یا حاکمیت استعمارگران کردند. نتیجه اینست که جامعه های خود را در فقر و عقب ماندگی نگاه داشته اند.
حال اگر قرار شود دانشگاه ها جامعه را به جنبش برای استقلال و آزادی، یعنی جامعه باز و تحول پذیر و دولت مردم سالار برانگیزند، یعنی هم خود به تنهائی با استبداد حاکم روبرو نشوند و هم مردم را وسیله قدرتمداری نکنند، نه قدرت که آزادی را می باید هدف بشناسند و بگردانند. پس می باید، نه در تنهائی، که از راه مردم و همراه با مردم، فعال شوند. بعد از سه انقلاب، زمان هدف و روش کردن استقلال و آزادی و به نتیجه رساندن هدف آن سه انقلاب رسیده است. بنا بر این، دانشگاه می باید هم نقش عقل آزاد را بر عهده بگیرد و هم نقش قلب را. توضیح اینکه چون عقل آزاد، بیان آزادی را بیاندیشد و چون قلب، بیان آزادی را در جامعه جریان دهد و همه جا را محل برخورداری انسان از استقلال قوه رهبری و نیز آزادی خود کند. چنانکه ایران سرای استقلال و آزادی بگردد. و
4 - یکبار دیگر، می باید خاطر نشان کنم که محل عمل علمی و سیاسی تعیین کننده است: همانطور که دانشجو می باید بداند چرا دانش می جوید و چه هدفی را دارد و این دو پرسش، پاسخ درخور نمی یابند هرگاه نداند در کدام محیط اجتماعی می خواهد زندگی کند، تا وقتی هم که محل عمل سیاسی معلوم نگردد، استبدادیان حاکمند و جنبش در دست انداز است. در محدوده «نظام ولایت فقیه»، نه استقلال و نه آزادی و نه بازیافت حقوق انسان می توانند هدف و روش شوند. این هدفها با ولایت جمهور مردم سازگارند. پس هدف عمومی می باید «نه به ولایت فقیه و آری به ولایت جمهور مردم » و محل عمل بیرون از رژیم و درون ایران باشند. بر دانشگاه است که از ابهام بدر آید و جامعه را نیز از ابهام بدرآورد.
5 - هم اکنون جامعه را می ترسانند که اگر ساختار بشکند، خطر آن وجود دارد که ایران افغانستان و عراق بگردد. بدین مقایسه صوری، بر واقعیتهای بس مهمی پرده غفلت کشیده می شود:

● در دو کشور عراق و افغانستان، اقلیت بر اکثریت بزرگ، به استبداد، حکومت می کرد. در عراق، سنیان در اقلیت بودند و هستند. اقلیت عرب سنی 20 درصد جمعیت را تشکیل می دهد و استبدادیان بنام این اقلیت بر اکثریت بزرگ حکومت می کردند. در افغانستان، پشتون ها 45 درصد جمعیت را تشکیل می دهند و سلطه با این اقلیت بود. تازه استبداد حاکم، در میان پشتون ها یک اقلیت ناچیز بشمار می رفت. همانطور که در عراق، حزب بعث، یک اقلیت کوچک بشمار بود. اگر ترس از عراق و افغانستان شدن ایران، جدی باشد و نه توجیه گر تقابل بر سر قدرت در محدوده رژیم، وجود ولایت مطلقه فقیه و قوای مسلح حاکم بر دولت و اقتصاد و دین و... و بر مردم است که ایران را در خطر عراق یا افغانستان شدن قرار داده است.

● در افغانستان و عراق، دو رژیم بر سر کار آمدند که فرآورده کودتاهائی بودند که از راه معامله پنهانی با قدرت خارجی، روی دادند. در ایران، رژیمی که اینک رژیم مافیاهای نظامی – مالی شده است، حاصل محور کردن امریکا در سیاست داخلی و خارجی ایران (اکتبر سورپرایز، محاصره اقتصادی، جنگ، ایران گیت، قراردادن ایران در حلقه آتش، بحران اتمی) و باج دادن به قدرتهای خارجی دیگراست. پس اگر ترس از عراق و افغانستان شدن ایران بمیان است، می باید دولت حقوق مداری را جانشین کرد که استقلال را هدف و روش بسازد.

● جمعیت دو کشور افغانستان و عراق بر روی هم، با جمعیت ایران برابر نمی شود. افغانستان درآمد نفت ندارد و سخت فقیر است و عراق درآمد نفت دارد. هر دو جامعه در فقر هستند. افغانستان بسیار بیشتر. از عوامل پدید آوردنده وضعیت کنونی در افغانستان و عراق، همین فقر همراه با خشونت است. در افغانستان فقر با جنگ همراه است و در عراق دوران صدام، فقر با جنگ و خشونت تحمل ناپذیر رژیم او همراه بود. امروز نیز، جنگ داخلی و حضور قوای خارجی در خاک این دو کشور با فقر و بی منزلتی انسان همراه است. بهوش باشیم! فقر هیچگاه تنها نیست همواره با خشونت همراه است.
حال اگر ترس از افغانستان و عراق شدن ایران جدی است، می باید با مافیاهای نظامی – مالی مبارزه کرد که ایران را تیول خود کرده اند. آقای دستغیب نسبت به دست نشانده نظامیان شدن روحانیان هشدار می دهد و بسیاری خاطر نشان می کنند که به جای آنکه دولت دینی شود، دین دولتی شده است. در حقیقت،

● در افغانستان، جنگ با کودتای کمونیستی آغاز شد. با ایجاد طالبان با پول عربستان و هدایت سیاسی انگلستان و تصدی اداره اطلاعات ارتش پاکستان ( بنا بر قول بی نظیر بوتو )، جنگ با جانشین شدن دولت کمونیستی با دولت طالبان ادامه یافت. در عراق، دولت بعثی، بعث دولتی شد و عراق را گرفتار جنگ خارجی و خشونت روز افزون داخلی کرد. پس از تجاوز امریکا به عراق، باز، این دین و قومیت هستند که دست آویز ادامه جنگ، این بار، با صفت داخلی، شده اند. در هر دو کشور، قدرتهای خارجی حضور دارند و از این دست آویزها در جنگ داخلی، استفاده می کنند.
آیا ساختن دولت دینی ممکن بود اما ساخته نشده است؟ آیا ممکن است پای خشونت بمیان آید و دین و مرام وسیله نشوند؟ نه، ممکن نبود و ممکن نیست. دولت دینی تحقق یافتنی نیست. زیرا
- نه دین و نه مرام می توانند قدرت را بکار ببرند. بکار بردن قدرت، نفی دین و مرام است. از این رو، هر زمان دین و قدرت همراه شوند، دین است که وسیله قدرت می شود. اگرپیامبر فرمود «در دین اکراه نیست» از این رو بود که می دانست

الف – وقتی دین به زور به کسی تحمیل شود، او بنده زور شده است و نه مؤمن به دین و
ب – رهنمودهای دین می باید خشونت زدائی باشند زیرا توجیه خشونت توسط دین، قدرت را ارزش و حاکم و دین را وسیله آن می کند.

- برای این که دولت حقوق مدار بگردد و بماند، دین می باید فطرت خویش را که بیان آزادی است، بازیابد. اگر بیان آزادی شد، جایش در درون انسان و کارش آگاه نگاه داشتن انسان از استقلال و آزادی و حقوق خود و راست راه رشد را در پیش روی او قراردادن است. مردم سالاری گرفتار فساد می شود و دولت حقوق مدار، دولت زورمدار می شود، وقتی دین بیان قدرت و وسیله قدرت می شود.
- آن زمان که انسانها جامعه هائی را بجویند که، در آنها، زنان و مردان بر یکدیگر ولایت بجویند و این ولایت فراخواندن به معروف (حقوق) و نهی کردن از منکر (ناحق ها) بگردد، از ما بسیار دور است. در آن زمان، چون جامعه از روابط قوا رها می شود، دولت بی محل می گردد. بنا بر این، الگوئی که بکار تنظیم پندار و گفتار و کردار نسلهای امروز و فردا می آیند، الگوی جامعه آزادی است که ولایت انسانها بر یکدیگر، خالی از زور شده باشد. نزدیک به این الگو اینست که از راه خشونت زدائی و میزان کردن عدالت اجتماعی، جمهور مردم در مسئولیت اداره جامعه خود شرکت کنند و دولت، قدرت جباری حاکم بر آنها نماند. این الگو بکار بردنی نیست هرگاه دین در بند قدرت بماند.
بدین قرار، اگر ترس از عراق و افغانستان شدن ایران واقعی باشد، می باید ایران را از عاملی رهاند که آن دو کشور را گرفتار جنگ کرده است:
رها کردن دین از بند قدرت و برای انسان شدنش و در اختیار انسان قرارگرفتنش در مستقل و آزاد و حقوقمند زیستن و دفاع از هر صاحب حقی در هرجای جهان.

● گروه های سیاسی در دو کشور افغانستان و عراق به قدرتهای خارجی روی آورده اند. قوای خارجی را به خاک کشور خود کشانده اند. پس هرگاه ترس از عراق و افغانستان شدن ایران واقعی باشد، می باید استقلال، ارزش اول شود و روش و هدف بگردد. یعنی هم می باید با محور کردن قدرت خارجی در سیاست داخلی توسط رژیم مبارزه کرد و هم می باید به قدرت خارجی در مبارزه برای استقلال و آزادی مراجعه نکرد و هم می باید به گروههای وابسته به قدرت خارجی، نقش نداد. به سخن دیگر، پیوستن به بدیلی که محل عملش بیرون رژیم و درون ایران هست، کاری است که باید کرد.

● بدین قرار، از واقعیت های از یاد رفته در مقایسه صوری ایران با عراق و افغانستان، یکی دیگر اینست که در ایران، از جنبش تنباکو بدین سو، هدف جنبش ها نخست استقلال و سپس استقلال و آزادی بوده است. از بد اقبالی، در دو کشور عراق و افغانستان، هیچگاه بدیل مستقل و آزاد، پدید نیامده است. حال اگر ترس از افغانستان و عراق شدن ایران جدی باشد، نیاز به نیروی جانشین مستقلی است که به ضرورت، محل مبارزه اش بیرون رژیم و درون ایران و هدفش استقرار ولایت جمهور مردم بر اصول استقلال و آزادی و رشد بر میزان عدالت اجتماعی باشد.

● در عراق و افغانستان، دو وجدان تاریخی و ملی ضعیف بوده اند و هنوز نیز هستند. نزاع های دینی و قومی از سوئی و روی آوردن به قدرت خارجی از سوی دیگر، این دو وجدان را بازهم ضعیف تر کرده است. در ایران، نخست ملاتاریا و اینک مافیاهای نظامی - مالی، وارونه رویه رژیم شاه را در پیش گرفته اند: آن رژیم برای خالی کردن ایرانیت از محتوا، از تقدم ایرانیت بر دین و مرام دم می زد و این رژیم برای خالی کردن دین از محتوا، از تقدم دین بر ایرانیت و استقلال و آزادی و حقوق انسان و رشد دم می زند. بدین قرار، هرگاه ترس از عراق و افغانستان شدن ایران جدی باشد، می باید در تقویت دو وجدان تاریخی و ملی کوشید. می باید جامعه جوان را از ویژگی های ایرانیت آگاه کرد و با این تقدم بازی و تقدم بازیهای دیگر، مبارزه کرد. مبارزه ای که در سطح جامعه ملی و برای مدتی بسیار طولانی می باید انجام بگیرد.
6 – مبارزه با ترسها که از مهمترین کارهای دانشگاه است، بدون ابهام زدائی ( ابهام زدائی از مقایسه صوری ایران با عراق و افغانستان، نمونه ای از ابهام زدائی هائی است که انجامشان بر عهده دانشگاه است ) به جائی نمی رسد و با وجود ترسها، جامعه به جنبش همگانی روی نمی آورد.
موضوع های ابهام زدائی ها، مسائل جامعه هستند. تقدم با مسائلی است که ایجاد می شوند برای این که ترس پدید آورند و آن را مزمن کنند:

● مسئله ولایت فقیه. این مسئله را بطور پیگیر مطالعه و حاصل را با مردم ایران در میان گذاشته ام. اینک مردم ایران، با تقلب بزرگ و جنایتهای بعد از آن توسط مأموران رژیم، روبرویند. بنا براین، این پرسش پاسخ می طلبد: چرا در تمامی سامانه های سیاسی که بر اساس ولایت مطلقه یک شخص و یا یک سازمان، بنا شده اند، هریک از مأموران دولت، «ولایت مطلقه رهبر» را بکار برده اند و اینک در ایران بکار می برند؟ چرا در آلمان نازی، در ایتالیای فاشیست، در روسیه در قید رژیم استالین، چنین بود و در ایران امروز نیز چنین است؟ پاسخ اینست که دولتی که بر اصل حاکمیت یک شخص سازمان می یابد، قدرتی که هر مأمور بکار می برد، همان اختیار مطلقی است که «رهبر» دارد. زیرا مأمور دولت قائم مقام رهبر می شود و همان قدرت را بکار می برد. و از آنجا که اصل بر «بسط ید رهبر بر جان و مال و ناموس مردم» است، پس رابطه رهبر با جامعه، رابطه صاحب اختیار مطلق با مطیع مطلق است (به قول آقای مصباح یزدی). پس هر عدم اطاعتی، مخالفت با موجودیت رژیم تلقی می شود و مأمور دولت می باید قائم مقام رهبر در بکار بردن قدرت مطلق بر ضد نافرمان بگردد.
در برابر، دولت حقوق مدار و مردم سالار، دولتی است که، در آن، هر مقام، متناسب با مسئولیت و وظیفه خود، از اختیار برخوردار است. در اعمال قدرت از هیچ مقامی نمایندگی نمی کند. بنا بر این، خارج از قلمرو وظیفه خود و بیشتر از اختیار خود، نمی تواند عمل کند. نسبت رژیم ولایت مطلقه فقیه به رژیم دموکراسی، نسبت تضاد است و کاری جز جانشین کردن دولت ولایت مطلقه با دولت حقوق مدار و دموکرات وجود ندارد که بتوان کرد.

● مسئله اقوام، یکی از مسائلی است که ترس تبدیل شدن ایران به افغانستان و عراق را پدید آورده است. پیش از آن، از عوامل بازسازی استبداد گشته است. مسئله را دو دسته بوجود آورده اند: توجیه کنندگان دولت مرکزی قدرتمدار و مدعیان قوم گرائی که بطور مداوم، پای قدرتهای خارجی را بمیان کشانده اند و به آنها در قلمرو حاکمیت ملی، نقش داده اند. در آغاز انقلاب، گروههای سیاسی کرد که از رژیم صدام پول و اسلحه گرفته بودند، «جنگ مسلحانه» به راه انداختند. هیأتی به سنندج رفت. به دو گروه کومله و دموکرات پیشنهاد شد: هرگاه جز خود مختاری نمی خواهید، کار را از سنندج شروع کنیم. طرحی برای انجام انتخابات در سنندج و اداره شهر توسط شورای منتخب مردم تهیه شد. این دو گروه نیز طرح را امضاء کردند. انتخابات انجام شد. از 11 عضو، از کومله دو و از حزب دموکرات یک عضو (یا بالعکس) بیشتر به شورای شهر راه نیافتند. دولت مرکزی مزاحمتی برای شورا ایجاد نکرد. اما کومله با تهدید اعضاء به استعفاء، آنها را مجبور به استعفاء کرد و خود مختاری مورد ادعای خود را از میان برد. به این هم اکتفا نکرد، پیش مرگ قشون صدام شد و «در سنندج جنگ افروزی کرد». روشی که برای مقابله بکار رفت، پاسخ دادن به نیاز مردم کرد و بی پایگاه اجتماعی کردن گروههای مسلح و مقابله با این گروه ها بود. سرعت عمل و قاطعیت سبب شد که قشون عراق نتواند از گرفتاری ارتش ایران در کردستان سود جوید. پس از آن، گروههای مسلح آماده شدند اسلحه را زمین بگذارند هرگاه به آنها تأمین داده شود، این بار، نوبت آقای خمینی شدکه تن به حل مسئله ندهد. زیرا باز سازی استبداد به ترس از تجزیه نیاز داشت. اگر امروز نیز آقای هاشمی رفسنجانی، مدعی می شود اگر ولایت فقیه نباشد ایران تجزیه می شود، دلیلی جز نیاز استبداد مافیاها به ترس از تجزیه ندارد.
اینک زمان آنست که مسئله راه حل بجوید: بر سه حق، حق اختلاف (در یکچند عناصر فرهنگی و مذهب و زبان ) و حق اشتراک ( برابری همه با هم در دموکراسی: یک تن یک رأی البته با لحاظ کردن عدالت اجتماعی به ترتیبی که حقی از اقلیتها ضایع نشود ) و حق صلح ملی از جمله بمعنای نبود رابطه مسلط – زیر سلطه و بنا گذاشتن بر عدم هژمونی قومی و دینی. بر این سه حق، راه حل وجود دارد و محلی نیز برای خشونت باقی نمی ماند.

● اقتصاد کشور، اقتصاد رانت خواری است: قدرتمدارها سهم شیر را می برند. از این رو، اقتصاد را مصرف محور نگاه می دارند. برای آنکه جامعه از فقر بدرآید، اقتصاد می باید تولید محور شود و رابطه بودجه با نفت و قرضه ها، می باید جای خود را به رابطه بودجه با تولید ملی بدهد . پس شفاف کردن مسئله اقتصاد و ارائه راه حل ها، کار دیگری است بر عهده دانشگاهها و اثر مستقیم دارد بر همگانی شدن جنبش و ادامه آن تا پیروزی.

● بحران اتمی نمی توانست بوجود آید و کشور را تحت تهدید به جنگ و تشدید مجازاتهای اقتصادی نگاه دارد اگر دانشگاهها مسئله انرژی را در حال و آینده، برای جامعه روشن می کردند. هنوز بر آنها است که این مسئله را برای مردم روشن کنند.

● مسئله کرامت و منزلت انسان، بخصوص زنان ایران و اثر آزادی زن در رشد کشور، بیش از هر زمان دیگری نیازمند تشریح و ارائه راه حل است.
بازشناسی تبعیض های دینی و قومی و جنسی و ... نیز، درکاستن زور از رابطه ها که انسانها برقرار می کنند، اثر قطعی دارد.

● جوان که می باید با حل کردن مسئله ها نظام اجتماعی را باز و تحول پذیر کند تا بتواند در جامعه صاحب نقش شود، اینک خود مسئله شده است. گریز استعدادها از کشور، بیکاری، انواع نابسامانی ها و آسیبهای اجتماعی و بکار گرفتن جوان در دستگاه اداری و سازمانهای سرکوب و... مسائلی هستند که دانشگاهها می باید بدانها بپردازند.
بسیار مسائل دیگر وجود دارند، دانشگاه، وقتی دانشگاه می شود که کلاس های درس محل طرح مسائل و پیشنهاد راه حل ها و نقد آنها بگردد. نه تنها در علوم اجتماعی (اقتصاد، سیاست، جامعه شناسی و...) که در علوم طبیعی ( فیزیک، شیمی، پزشکی ...) می باید ابتکار و ابداع و خلق را روش کرد. می باید روش توجیه را رها کرد و به قطع رابطه دانش ها که تدریس می شوند با مسائل ایران و جهان، پایان بخشید.

پرسش دوم: راه حل هاشمی رفسنجانی و پایان رسالت «جنبش سبز»::

آیا بنظر شما با اجرا وتحقق سناریوی رفسنجانی بهدف گذر از بحران، بقیمت حذف ویا قربانی کردن احمدی نژاد وباند نظامی وامنیتی اش (باستثنای رهبری وبیت اش) ازیکسو وانصراف موسوی از حق ریاست جمهوری ودست کشیدن اصلاح طلبان از خواسته های کنونی شان ازسوی دیگر، عمر ورسالت تاریخی "جنبش سبز "پایان می یابد؟

پاسخ به پرسش دوم: اگر دعوا بر سر لحاف قدرت باشد:

در پاسخ به این پرسش، یاد آور می شود که بنا بر خبرهای منتشره، یک گروه از «اصول گرایان» مشغول تهیه طرحی برای حل بحرانی هستند که رژیم در درون خود، با آن روبرو است. آقای هاشمی رفسنجانی در «مجلس خبرگان» از اشتغال این گروه به این کار، سخن گفته است. پس از آن، اسامی اعضای گروه معلوم گشته اند و گفته شده است این گروه، با اطلاع آقای خامنه ای دارد فعالیت می کند. اما:
1 – احتمال سازشی از این نوع بسیار ضعیف است. زیرا اولا  با طبیعت رژیمی نمی خواند که از آغاز تا امروز، کارش تقسیم به دو و حذف یکی از دو بوده است و اینک، علائم مرگ را آشکارتر نشان می دهد. و ثانیا ، بمعنای از پا در آمدن رژیم زیر فشار جنبش مردم است. در این صورت، جنبش تا کامل کردن پیروزی ادامه می یابد و انقلاب ایران به هدف خود که استقرار ولایت جمهور مردم است، می رسد.
2 - هرگاه راه حل در تقسیم قدرت میان هاشمی رفسنجانی (به نمایندگی از ملاتاریا یا روحانیان قدرتمدار و مافیاهای غیر نظامی ) و خامنه ای (به نمایندگی مافیاهای نظامی – مالی)، ناچیز شود، بر مردم ایران معلوم می شود که دعوا بر سر «لحاف قدرت» بوده است. جنبش را مردم کرده اند و بخشی از فعالان سیاسی وجوانان هستند که قربانی شده اند و قدرت است که میان دو طرف تقسیم شده است.
احتمال این تقسیم قدرت، باتوجه به دینامیک قدرت نیز بسیار ضعیف است. با این وجود، این امر که در درون رژیم، برای رفع بحران تلاش می شود، خود می گوید که جنبش مردم رهبری درخور خود را نیافته است. دو طرف در درون رژیم هستند و یک طرف می خواهد از جنبش مردم در بدست آوردن سهمی از قدرت استفاده کند. بدیهی است که 3 – چنین معامله ای، طرفی را مغبون می کند که جنبش مردم را بکار سهم خواهی از قدرت برده است. مردم بدو پشت می کنند و با پشت کردن مردم، سهم از قدرت را هنوز ناگرفته، از دست خواهد داد.
برای آنکه جنبش مردم وسیله زد و بند در رژیم نشود، هم می باید محل آن روشن شود و هم هدف آن. محل طبیعی آن بیرون از رژیم و درون ایران است و هدف آن، جانشین کردن ولایت جمهور مردم بجای ولایت فقیه است.
4 - چنین معامله ای بر فرض انجام، مشکل بر مشکل رژیم می افزاید. توضیح این که ولایت مطلقه فقیه بر جای خود می ماند و تقابل دو طرف معامله، رژیم را فلج تر از آنچه هست می کند. مسائلی را که کشور بدانها مبتلا است، پیچیده تر و خطرهایی که رژیم کشور را با آنها روبرو کرده است، بزرگ تر می شوند. از این رو، راه حلی که می ماند، جنبش مردم برای استقرار ولایت جمهور مردم است.
5 – این امر که در درون رژیم گروه و بسا گروه هائی مشغول فعالیتند که «کشور را از وضعیت خطرناکی رها کنند که در آنست»، ما را از این واقعیت آگاه می کند که کودتاچیان (مافیاهای نظامی – مالی و «بیت » خامنه ای)، برغم سرکوب سبعانه، نتوانسته اند خود را حتی به بخش دیگر رژیم تحمیل کنند. اما اگر در تحمیل خود با بخش دیگر ناتوان شده اند، بخاطر جنبش مردم کشور است. بخش کودتاکننده بهیچ رو نمی خواهد قدرت را با بخش دیگر تقسیم کند. حتی در محدوده خود، بکار تصفیه حساب و تسویه است (این امر که طرفداران آقای احمدی نژاد مشغول زدن زیرآب آقای لاریجانی هستند و...). چرا که می داند قطعی شدن شکست کودتا، بمعنای پایان عمر سیاسیش هم در سطح رژیم و هم در سطح جامعه ملی است. پس تا بتواند تن به معامله نمی دهد. آقای خامنه ای نیز، بلحاظ آنکه سردستگی کودتاچیان را پذیرفته است، در موقعیتی نیست که در معامله ای شرکت کند که او را از حمایت مافیاهای نظامی – مالی محروم می کند و، در همان حال، عامل آغاز پایان ولایت مطلقه فقیه می شود. زیرا، می باید بپذیرد که اختیارات او محدود است و...
6 – دو امری که می باید هشیار بود تا وقوع نیابند، یکی جبهه معترض به انتخابات را گرفتار نزاع داخلی کردن و دیگری این جبهه را به نزاع با خط استقلال و آزادی برانگیختن هستند. هدف محاکمه های نمایشی – فرمایشی ایجاد این نزاع بود و هدف از اظهارات سران سپاه و سخنگویان دولت کودتا نیز ایجاد این دو نزاع است. سازش و آشتی میان دو طرف رژیم نیز، همین هدف را تعقیب می کند. سخنان اخیر آقای هاشمی رفسنجانی حاکی از اینست که قرار بر استفاده از او در ضربه سخت وارد کردن بر جبهه معترض است.
بدین قرار، چه سازش دو طرف رژیم ممکن باشد و انجام بگیرد و خواه ممکن نباشد و انجام نگیرد، راه حل، ادامه جنبش همگانی تا پیروزی است.

در مورد اعدام

2009-10-12T05:58:00.000-07:00

ولايت فقيه صاحب همه اختيارات است

2009-10-06T12:06:00.000-07:00

‫مسولیت سنگینی بر عهده گرفته اید...

2009-09-17T13:25:00.000-07:00

کمیته حقیقت یاب؟

2009-09-17T12:23:00.000-07:00

ملت است که تاریخ دارد و آینده دارد

2009-09-14T13:41:00.000-07:00

مصاحبه با صدای آمریکا

2009-08-31T08:01:00.000-07:00

راه امام چگونه راهی است و از کجا منحرف شد؟

2009-08-22T04:49:00.000-07:00

متن سخنرانی در برلین

2009-08-07T22:07:00.000-07:00

عقل خامنه ای با کاری که رژیم در مورد انتخابات اخیر انجام داده است تا حدی که به آن خودکشی سیاسی می توان نام نهاد یکی از پرسشهای مکرری که مطرح است این است که آیا اصلاً عقل آقای خامنه ای کار می کند؟ وی چگونه می اندیشد که به خود اجازه می دهد این چنین بی پروا و خشونت ورزانه به حقوق و کرامت فردی و جمعی ایرانیان بتازد؟ او با چه عقلی به پشتیبانی تمام عیار از یکی از ابلهانه ترین و عقب مانده ترین دولتهای تاریخ ایران، دولت احمدی نژاد، برخاسته به گونه ای که در این همدلی اش با آقای احمدی نژاد در سخنان نماز جمعه کار را به آنجا می کشاند که به ملت ایران اعلام جنگ می دهد؟ این نوشتار تلاش دارد با شرحه شرحه کردن سخنان معروف آقای خامنه ای در نماز جمعه پس از انتخابات تصویری از نوع عقل وی به دست آورد.
سخن من دو بخش دارد. نخست به سرفصل های صحبت های آقای خامنه ای می پردازم و پس از آنکه یک به یک ضد و نقیض گویی های وی در این سخنان را فهرست کردیم، آنگاه در بخش دوم بررسی خواهیم کرد که در پشت این سخنان چه اندیشه راهنمایی وجود دارد. پرسش اصلی در این بخش از نوشتار این است که این اندیشه راهنما آیا نمایانگر مرگ کامل تز ولایت فقیه در عرصه عمومی ایران نیست؟ به عبارت دیگر، بررسی بیان آقای خامنه ای و آقتابی کردن تناقض گویی های وی کمک می کند که بگوییم چگونه اندیشه راهنمای رژیم در خشونت عریان از خود بیگانه شده است و این به نوبه خود بهترین گزارشگر از ورود رژیم به مرحله خودویرانی نهایی است.
ضد و نقیض گویی ها

ابتدا ضد و نقیض گویی های اصلی خامنه ای در باب انتخابات را در دوازده مورد بررسی می کنیم؛
1. شاید نیازی به تکرار این قاعده شناخته شده در نظریه های راجع به قدرت نباشد که وجود و گسترش تضاد در مرکز قدرت از گویاترین علامت های مرگ یک حکومت است. در جریان مناظره های نامزدها و سپس نامه هاشمی رفسنجانی و جواب با تاخیر خامنه ای در نماز جمعه، این وضعیت تضادآمیز در مرکز قدرت به خوبی روشن شد و بر همگان معلوم گشت که تضاد در مرکز رژیم است هرچند نام آن را تضاد خانوادگی بگذارند. جالب است بدانیم که تضاد امروز میان هاشمی و خامنه ای تضاد میان دو نفری است که بیست و هشت سال پیش و در خرداد 60 –همانگونه که که آقای هاشمی در نامه خود نوشته است- در کنار هم علیه منتخب مردم ایران کودتا کردند. رفسنجانی در این نامه، رفیق آن روز خود را می ترساند که ورای این رژیم، رای و خواست جمهور مردم ایران است، یعنی حاکمیت ملی است، یعنی رای مردم است، یعنی نبود رژیم. اما خامنه ای در نماز جمعه همین مسئله را ضد و نقیض وار توضیح می دهد؛ او اول تضاد میان خود و هاشمی را نفی می کند و لی بلافاصله از روی یاداشتش اعلام می کند که بین من و هاشمی البته اختلاف وجود دارد و زیاد هم است ولی میان من و آقای احمدی نژاد نزدیکی فکری وجود دارد. این اعتراف صریح خامنه ای همه آن نمایشهایی را که رژیم طی این سالهای دراز برگزار کرده بود که گویا در محور و نقطه محوری این رژیم، بنا بر همکاری و همفکری است، نقض می کند. به نظر می رسد عقل خامنه ای از درک این ضد و نقیض گویی عاجز است و لذا به گونه ای سخن می گوید که گویی همه چیز در عین انسجام دارد پیش می رود.
2. آقای خامنه ای می گوید: خوب حالا برای این که رفع شبهه بشود بعضی از صندوقها را می شود دوباره شمرد و او از شورای نگهبان خواسته است که این کار را بکند ولی در همان حال می گوید در این انتخابات چهل میلیون رای داده اند و بهترین انتخابات بوده است و حالا ممکن است در ده هزار یا صد هزار یا یک میلیون ممکن است تقلب صورت گرفته باشد. او خود که از بزرگی تقلب خوب خبر دار است فورا می پرسد مگر می شود یازده میلیون تقلب داشت؟ یاد گوبلز به خیر که می گفت دروغ را آن قدر بزرگ بگو که هیچ کس شک نکند که راست است. ظاهرا این قدر به عقل خامنه ای نمی رسد که اگر شما به شورای نگهبان گفته اید که بررسی کند، چرا خودتان تنها چند ساعت از آغاز رای شماری نگذشته آن را با اطلاعیه رسمی تایید می کنید و به آقای احمدی نژاد تبریک می گویید؟ لااقل عقل شما باید این میزان توان می داشت که به شما می گفت اندکی صبر تا شورای نگهبان رسیدگی کند و ببینیم که اوضاع چه خبر است؟ با توجه به اینکه از قبل هم معلوم بود که با این وضع که شما شورای نگهبان را ساخته اید و آن را در وضعی قرار داده اید که با این نتیجه ممکن هم نبود بگوید که در این انتخابات تقلبی بوده است، ولی چرا این همه تعجیل! به نظر من این چنین سخنانی را فقط می توان محصول یک عقل مریض و تناقض گویی دانست که از یک سو می گوید و دستور می دهد قرار است به شکایتها بررسی شود و در جا می گوید که نه خیر انتخابات درست برگزار شده است و باید همه تمکین کنند.
3. توصیف حضور مردم پیش و پس از انتخابات هم نزد خامنه ای شنیدنی است. تا بیست و دوم خرداد حضور مردم لازم بود، حماسه بود، متنوع بود، خیلی عالی بود، اما از صبح شنبه حضور مردم در خیابان ها می شود جرم و اغتشاش و مستحق وحشیانه ترین برخوردها. از این عقل پرتناقض تر می توان پیدا کرد؟
4. آقای خامنه ای در صحبتهای خود ابتدا اعلام می کند که هر چهار نامزد متعلق به نظام هستند. آقای موسوی که نخست وزیر اینجانب بوده است، آقای رضایی که فرمانده کل سپاه بوده است، آقای احمدی نژاد که رییس جمهور محبوب است و آقای کروبی هم که رئیس مجلس بوده است. پس هر کس به اینها رای داده است به نظام رای داده است. نتیجه اینکه چهل میلیون به نظام رای داده اند. اما فورا می رسد به بخش تهدید و اعلام می کند اگر کسی به نتیجه انتخابات اعتراض کند، با او برخورد می شود. سوال این است که اگر در میزان عقل شما این چهار تن همه از رژیم و از نظام هستند، چگونه است که اگر طرفداران یکی از آنها اعتراض کند، با آنها با لوله تفنگ و باتوم برخورد می شود؟ این چه عقلی است که میان حکم آن به درون نظام یا خارج نظام بودن کسی فقط یک شب فاصله است؟ بر چه مبنایی کسی که تا امروز درون نظام است از فردا با یک اعتراض ساده مدنی ضد نظام می شود؟ چرا عقل شما در آغاز صلاحیت آنها را تایید کرد؟
5. خطبه خوانی آقای خامنه ای در باره ربط اعتراض مردم به نتایج انتخابات به مداخله خارجی یا به تعبیر معروف خود وی، دشمن، نیز مثل همیشه بازگو می شود. او بی هیچ استدلالی این جنبش همگانی را به خارج منتسب می کند که البته این بار خبیت تر از همه هم انگلیس است. این سوال مطرح است که چرا انگلیس باید خیبیت تر از همه باشد؟‌ شاید به لحاظ اینکه رادیو و تلویزیون بی بی سی در طول این مدت از نامزدی آقای میرحسین موسوی حمایت کرده است، و چون آقای خامنه ای می خواست که احمدی نژاد را از صندوق بیرون بیاورد، در نتیجه بی بی سی از آنجا که به نفع موسوی اخبار را منعکس کرده است، خبیث تر از همه معرفی می شود. اما در خصوص سایر کشورها به خصوص امریکا، آقای خامنه ای نتوانست بهانه مناسب را پیدا کند. چون آقای اوباما هوشمندانه گفت که ما کاری به کار مردم ایران نداریم و هر کاری که خودشان می خواهند باید انجام دهند. صحیح هم همین است که اوباما اعلان کرده است و قدرتهای خارجی نباید خود را در جنبش مردم ایران دخالت دهند و باید برای این استبداد بهانه نسازند. ضد و نقیض گویی عقل خامنه ای را وقتی می توان خوب دید که بدانیم از جهت روسیه و ونزوئلا و حزب الله لینان مداخله خوب است، چون روسیه قبل از این که نتیجه انتخابات مشخص بشود، به آقای احمدی نژاد تبریک گفته است و ونزوئلا نیز همین کار را کرد و قبل از اعلام نتیجه و تایید انتخابات به آقای احمدی نژاد تبریک گفت. خوب اگر مداخله خارجی بد است چرا اقدام این کشورهای اخیر مداخله محسوب نمی شود؟ چون بر اساس عقل خامنه ای اگر مداخله به نفع آقای احمدی نژاد باشد،‌ مهم نیست اما اگر بر خلاف آقای احمدی نژاد باشد، مداخله بیگانگان محسوب می شود و خبیث محسوب می شود.
6. خامنه ای ضمن اینکه گفت که مردم 40 میلیون رای داده اند و با معجزه الهی حماسه آفریده اند، در همان حال به مردم اعلان جنگ می دهد که اگر بیایند بیرون با آنها برخورد می شود و مسئولیت هر گونه کشته شدن و زخمی شدن نیز خود آنها هستند نه این رژیم که به روی مردم شلیک می کند. بر اساس این عقل معیوب اگر هم الان کسی نتیجه بگیرد که پس همه آنهایی هم که در دوره شاه از خانه های خود بیرون آمدند و علیه شاه شعار دادند و کشته و زخمی شدند، مقصر نه رژیم شاه که آقای خمینی و خود مردم اند، بیراه نگفته است! اگر مردم مسئول کشته شده خودشان هستند پس چگونه کشته شدگان دوره انقلاب شهید و قهرمان محسوب می شوند؟
7. خشونت و باز هم خشونت قافیه اصلی سخنان آقای خامنه ای است. از اول این سخنرانی نماز جمعه تا روضه آخر آن مملو از عبارات خشن و تهدیدآمیز و پرخاشگرانه است:‌ جایی تهدید می کند، جایی تحقیر، جایی می گوید قبول نمی کنم، جایی می گوید حکم می کنم و... در همان حال که خود سخنرانی او سرشار از استرس و خشونت است اعلام می کند که مقصر این خشونتها خود مردم هستند. حتی راجع به کسانی که از نظر او جزو بدنه نظام هستند نیز سخنان محبت آمیز نگفت. مثلا راجع به آقای هاشمی سخن گفت اما سخن محبت امیز نگفت. وقتی که از هاشمی صحبت می کرد مقام و شأن او را کم کم تنزل داد تا اینکه او را زیر دست آقای احمدی نژاد قرار داد. لحن او نسبت به افراد تحقیر امیز و خشن بود.
از دید او مقصر حمله به دختران و پسران جوانی که می پرسند رایشان کجا رفت خود آنها هستند. در چنین فضایی از خشونت بینی روشن است عقل نمی تواند به این اصل بدیهی حقوقی اذعان کند که وفتی لباس شخصی و بسیجی و پاسدار مسلح به انواع وسائل سرکوب کسی را می کشد یا مجروح می کند که یا مهر سکوت بر لب راه می رود یا حداکثر شعار می دهد، مقصر کیست. از دید این عقل این خود مردم هستند که مقصر هستند.
8. آقای خامنه ای گفت که مگر می شود یازده میلیون تقلب کرد؟ خود آقای خامنه ای هم رای داده است. اگر از این آقا بپرسند که چه مدت زمان صرف شد که شما رای دادید شاید بفهمد که دارد چگونه متقلبانه حرف می زند. دیروز که خبرنگار اشپیگل با من مصاحبه می کرد از او پرسیدم که برای شما که سابقه طولانی هم در رای دادن دارید، برای اینکه یک آلمانی رای بدهد چه مدت زمان صرف می کند؟ گفت: سه دقیقه. حالا ما فرض می کنیم که در ایران با همه اشکالات هر دقیقه یک نفر رای داده باشد. بر این اساس و با یک حساب ساده ریاصی با احتساب 32000 صندوق ثابت و 13 ساعت هم زمان رای گیری (البته به طور متوسط چون در برخی شهرها 14 ساعت بوده است و در بسیاری جاها هم 10 ساعت و در بعضی جاها همان 13 ساعت) با حاصل ضرب این دو عدد در هم، برای هر دقیقه رای دادن، نتیجه می شود بیست و چهار میلیون و چهارصد رای. حالا اگر آن چهارده هزار صندوق رای سیار هم به این موارد اضافه شود (‌بر اساس هر سه دقیقه یک رای که می شود دو میلیون و شش صد هزار رای) جمع کل ارا میشود بیست و شش میلیون و هشتصد هزار رای. البته من از دوستان هم خواستم که در عمل نیز این کار را انجام دهند و بروند زمان محاسبه شده را اعلام کنند. آنها بیشتر از یک دقیقه را اعلام کردند. تازه این یکی از انواع تقلبهاست. خوب است بدانیم که در فرانسه برای چهل میلیون رای و 12 ساعت هم زمان برای رای دادن، شصت و شش هزار و هشتصد حوزه رای گیری (نه صندوق رای) تعبیه می کنند. غیر ممکن است که در ایران مردم توانسته باشند در ان مدت زمان این اندازه (یعنی سی و نه میلیون) رای داده باشند. به بیان دیگر دوازده میلیون و دویست هزار رای از این مقدار رای تقلبی به نام آقای احمدی نژاد به صندوقها ریخته شده است. یکی از اشکالات آقای موسوی نیزهمین تعیین میزان واقعی رای بوده است. نه این که مردم نمی خواستند رای بدهند بلکه در بسیاری از جاها صف هم بوده است، بلکه رای نمی گرفتند. بعد هم که زمان رای تمدید شد رای از مردم نمی گرفتند تا دستشان باز باشد که به نفع آقای احمدی نژاد و طبق خواسته آقای خامنه ای به صندوقها رای اضافه کنند. اصلا شانزده هزار از صندوق های رای در اختیار سپاه بوده است تا این کار راحت تر انجام شود. در خصوص آن چهار ده هزار صندوق رای سیار کنترل وجود نداشته است. ان قضیه کد را هم که اطلاع دارید که اگر به رقم آقای موسوی یک چهار اضافه می شد رای به نفع آقای احمدی ثبت می شد. با این تقلبات آقای خامنه ای اعلام می کند که مردم چهل میلیون به رژیم رای داده اند. می توان پرسید اگر یازده میلیون رای تقلبی نبود چطور مردم از میدان آزادی تا میدان انقلاب راهپیمایی ملیونی کردند؟ چرا این مسئله از این طرف اتفاق نیافتاد؟‌
9. طبق این سخنرانی آقای خامنه ای به کلی از واقعیت جامعه ایرانی جدا افتاده است. یک دنیای مجازی برای خودش ساخته است و یا محافل بولتن نویس برای او ساخته اند که در نتیجه آن او واقعیت را نمی بیند. وقتی رابطه عقل با واقعیت بریده می شود محصول کار ذهن اوهام می شود. در بیست و هشت سال پیش وقتی آقای خمینی در بیست و پنجم خرداد 1360 در جواب پیشنهاد رفراندم اینجانب گفت:" اگر سی وپنج ملیون هم بگویند بله من می گویم نه"، او واقعیت را می دید و با این جمله در واقع اذعان داشت که در صورت قبول رفراندوم مردم با او مخالفت خواهند کرد. ولی این آقای خامنه ای اصلا واقعیت را نمی بیند. حالا ادعا می کند که این انتخابات عالی و خوب بود و چهل میلیون در آن شرکت کردند. اما به چه دلیل؟ وقتی عقل سالم است دلیل را در خود موضوع می جوید، یعنی دلیل سلامت باید در خود انتخابات باشد. خوب اگر این انتخابات به گونه ای سالم بوده است بود که شما می‌گویید دیگر لزومی نداشت که شما و تمام وابستگان تشریف بیاورید و از این انتخابات دفاع کنید. مُشک آن است که خود ببوید. این انتخابات اگر صحیح بود، چرا این همه سراسیمه شدید و چرا به این شدت به سانسور و سرکوب متوسل شده اید؟ اگر صحیح بود بر عکس لازم بود همه مخالفان و هر چه اصحاب رسانه مخالف را دعوت می کردید تا نظارت می کردند و خود قبول می کردند تا احتیاجی نبود که شما تشریف بیاورید و با تهدید و ارعاب از آن دفاع کنید. اگر توجه کنید نه تنها در این انتخابات بلکه در تمام مواردی که این آقا مطرح می کند،‌ دلیل در خود موضوع نیست بلکه در فرمایشات این آقا است. به چه دلیل معترضان باید سکوت کنند؟ ‌چون ایشان می فرمایند نه به این خاطر که آنها حق دارند. چون امر این اقا است. به چه دلیل باید روزنامه ها در فردای روز انتخابات همگی سانسور شوند؟ زیرا آقا گفته است انتخابات سالم بوده است و...
با این اوصاف باید گفت او تماما گرفتار دنیای مجازی شده است. حال با این عقلش، چه وقت صدای انقلاب را خواهد شنید خدا می داند.
10. آقای خامنه ای در پایان خطبه های نماز جمعه روضه هم خواند. این آقای خامنه ای که در اوایل انقلاب روضه خوان بود حالا شده است مرجع تقلید و بالاتر از آن ولی مطلق فقیه یا به زبان هوادارانش ولی امر کل مسلمانان جهان. ولی خوب یادش نرفته که روضه خوان بوده لذا برای مردم روضه هم خواند. این بخش از کارش روایتگر فساد عقلی بیشتری نزد اوست. یعنی عقل دینی سنتی اش و خداشناسی اش هم معیوب است. شما توجه کنید که شیعه به طور سنتی می گوید امام زمان می آید تا دنیا را پر از عدل و داد کند و یک زندگی شاد و خوب و پر از عدل و داد و صلح عمومی وآرامش به جهان عرضه کند. حالا آقای خامنه ای خطاب به امام زمان چه می گوید؟ ‌می گوید: ‌من یک جان و یک تن علیل دارم که تقدیم شما می کنم. همین جا مساله مرگ را مطرح می کند و می گوید که یک آبرویی هم دارد که آن را هم تقدیم می کند. ما متوجه نشدیم که این خدا و این امام زمانی که این ها ساخته اند با آبروی مردم چه کار دارند؟ چرا آدم برای خدمت به اینها باید از آبرویش بگذرد؟ ‌اگر مخاطب یک دیکتاتور بود، یک هیتلری بود، یک موسولینی ای بود باز می شد فهمید که چرا باید از آبرو و حیثیت مایه گذاشت. اما در برابر خدا و امام معصوم چرا انسان باید از آبرویش بگذرد؟ انسان اگر برای خدا کاری را انجام دهد تازه آبرو به دست می آورد نه این که آبرویش را از دست بدهد. تنها کسانی که طرز فکر خشونت دارند به دنبال چنین روضه هایی شروع می کنند به گریه کردن. خلاصه در همین روضه چیزی از انسانیت، مهر و محبت و امید واری دیده نمی شود.
11. آقای خامنه ای می گوید فصل الخطاب قانون است و او می خواهد جلوی زور بایستد. اما باید از او پرسید قانون از نظر شما چیست؟ اصل 27 برای مثال نص صریح قانون است. آیا این اصل مورد نظر است؟ معلوم است که نه. شما اگر دغدغه قانون خودتان را هم داشتید حداقل صبر می کردید که شورای نگهبان که گماشته خود شماست انتخابات را تایید می کرد بعد شما ان را تایید می کردید. اما شما می دانستید که شورای نگهبان از پس این کار بر نمی آید و لذا خودتان آمدید وسط میدان به این خیال که پس از فرمایشات جنابعالی، آن دو سه نامزد دیگر پس از این جرات نمی کنند اعتراض کنند. غافل از اینکه این مردم هستند که اعتراض می کنند. شما فکر اینجا را دیگر نکرده بودید. این جنبش همگانی را ندیده بودید. زمانی آقای ریشهری می گفت که حفظ نظام، مصلحت اول است. این آقای خامنه ای هم دیروز به نامزدهای معترض همین حرف را می گفت که خود را در مقابل نظام قرار ندهید و گفت که اینهایی که اعتراض می کنند اعتراضشان به انتخابات نیست بلکه اعتراضشان به نظام محسوب می شود.
پس قانون می شود هر انچه آقا به عقلش برسد. نظام هم یعنی من. دعوای قانونگرایی از کسی که مدعی ولایت مطلقه است از آن دسته طنزهای تاریخی است که تکرارش جز توهین به شعور مخاطبان چیز دیگری نیست. با این عقلی که نزد آقای خامنه ای است سخت است به او فهماند که آقای محترم، این قانون که شما بر مبنای ولایت فقیه نوشته اید و بنا بر تفسیر شورای نگهبانی که منصوب خودتان است به خودتان در تفسیر آن اختیار مطلق داده اید و حکم شما مقدم بر هر چیزی است، دیگر فصل الخطاب بودن قانون به چه معناست؟ در کدام نظام حقوقی امروزی بر این سازوکار، حاکمیت قانون می توان نام نهاد؟ آیا قانون گفته که بسیجی و سپاهی بگذارید تو شهرها و روستاها تا برای آقای احمدی نژاد تبلیغ کنند؟‌ آیا این قانون است که ناظر و مجری خود هوادار پروپاقرص یکی از نامزدها باشند؟ پس لطفا این قدر با مفاهیم حقوقی بازی نکن، یک کلام بگو قانون تو هستی و ذهنیتت بریده از واقعیت است. لویی چهاردهم هم می گفت که دولت من هستم. حالا قانون خود آقای خامنه ای است. اما هنوز داستان ادامه دارد. اما ای کاش این آقا صراحتا می گفت که خودش قانون است تا خیال همه راحت می شد چرا که ایشان مطابق تفسیر منصوبان خویش در شورای نگبهان فوق قانون هستند.
اما مطالعه نحوه دگردیسی عقل در پرتو قدرتمداری نیز خود حکایت جالبی است. فراموش نکنیم که آقای خمینی در اواخر عمرش به همین آقای خامنه ای نامه نوشت و گفت که معلوم می شود که شما ولایت مطلقه را قبول ندارید. ولایت مطلقه از احکام اولیه است و می تواند احکام دین را به حال تعلیق در آورد. آقای آذری قمی هم نوشت که حتی می توان توحید را هم تعطیل کرد و خدا را فرستاد مرخصی. طوری شد که مرحوم بازرگان نامه نوشت که لطفا خدا را از این احکام خود معاف کنید و ذات حق را در دایره ولایت فقیه خودتان نیاورید.
12. و بالاخره، دوگانگی میان این عقل وی و درک تمام ملت. در دید او هر کسی که مخالف اوست دشمن اوست. همین کسانی که دیروز پای صندوقهای رای بودند امروز می شوند ماموران خارجی و گماشتگان شیطان. این تضاد درک او را از واقعیتی که مردم و حقوقشان است عاجز کرده است.
این تناقضات به ما خاطرنشان می کند که این مرامی که این آقا در پیش گرفته است و به نام اسلام برای خود ولایت مطلقه قائل است، چیزی از اسلام- حتی اسلام فقهی و حوزوی خودشان- را در خود ندارد. چرا که دروغ که از بزرگترین گناهان است در این مرام روا داشته می شود، تقلب و زورگویی که از بزرگترین گناهان است به امر واجب تبدیل می شود، کشتن انسان ها، غارت اموال مردم و آتش زدن اماکن همه از امور واجب شمرده می شوند. اتفاقا گفته شده که اغلب بانکهایی که آتش زده اند، بانکهای خصوصی است و جوری این کار را کرده اند که وانمود کنند که این کارها کار مردم بوده است. به رغم همه اینها الان این آقا آمده و چشم در چشم مردم دروغ می گوید به گونه ای که گویی مردم خود به جان خویش و خانه و دارایی و حتی فرزندان خویش افتاده اند و دارند اموال شخصی خود را شبانه تخریب می کنند.
سیر تحول بیان راهنمای جمهوری اسلامی

حال با شناختی که از ابعاد عقل آقای خامنه ای به دست آورده ایم، می توانیم بپذیریم که اندیشه راهنمای وی که فعلا به عنوان اندیشه راهنمای نظام هم تبلیغ می شود در چه وضعی است. با توجه به اینکه انقلاب 57 در یک فضای آزادیخواهانه رخ داد و گفتمانی که دست کم از سوی آقای خمینی در پاریس ارائه شد یک گفتمان مبتنی بر اصول استقلال و آزادی بود، جا دارد بپرسیم با توسعه ولایت مطلقه فقیه، بر سر اصول انقلاب 57 چه آمده است؟ و از خود بیگانه شدن بیان راهنمای رژیم در خشونت و فریب و تقلب عریان چگونه روی داده است که اکنون همگان مات و مبهوتند که چرا از سوی رهبر به مردم اعلان جنگ داده می شود؟ با تحلیل این مسئله می توانیم بدانیم که ما با چه واقعیتی روبرو هستیم و چه کار می توانیم و باید انجام دهیم.
1. از ولایت با جمهور مر دم است تا ولایت فقیه
آقای خمینی در نوفل لوشاتو که بود در مصاحبه با نشریه آلمانی اشپیگل، و در پاسخ به این سوال که بعد از شاه حاکمیت از آن کیست، گفت ولایت از آنِ جمهور مردم است. بعد که آقای خمینی مقام سخنگویی انقلاب را به مقام قدرت برای خود تبدیل کرد آرام آرام شروع کرد به تغییر روش؛ ‌از نظارت فقیه شروع شد تا رسید به ولایت مطلقه فقیه. بعد هم یک هیاتی را مامور کرد که در قانون اساسی بازبینی کنند و اختیارات ولی مطلقه را وارد قانون کردند و یازده اختیار به ایشان دادند. حالا که آقای خامنه ای گفته است قانون فصل الخطاب است باید به این روند توجه داشته باشیم. در خود این تحول یک تناقض بزرگ وجود دارد؛ اختیاراتی در قانون برای ولی فقیه تعبیه شده است که فوق قانون است. به عنوان مثال در مجلس ششم که خواستند طرح مطبوعات را تهیه کنند، او یک حکمی صادر کرد و همین آقای کروبی آن را خواند و گفت که این حکم حکومتی است و بالاتر از قانون. بعد هم شورای نگهبان اعلان کرد که اختیارات ولی فقیه که درقانون امده است،‌ کف اختیارات ولی فقیه است. به بیان دیگر، سقفش جایی است که خدا هم آن اختیارات را ندارد چرا که خدا اختیار زورگویی ندارد اما ولی فقیه این اختیار را دارد. این تغییر اصل اساسی این رژیم – یعنی اصل ولایت فقیه – به ما می‌گوید که در چهارچوب همین قانون هم عمل نمی شود بلکه می خواهند که اضافه بر قانون هر گونه زورگویی را جامه عمل بپوشانند. این انتخابات یکی از آن موارد است و البته ده ها نمونه آن را پیش از این دیده ایم.
در آغاز انقلاب که ما در نوفل لوشاتو بودیم بیان راهنمایی که برای اسلام مطرح بود، عبارت بود از حقوق اسلام، حقوق ملی مردم ایران. آقای خمینی هم می گفت که من رهبر مردم نیستم . من دنباله رو و خدمتگزار مردم هستم. مردم خودشون راه افتادند و من هم به دنبال آنها راه افتادم. مردم انقلاب که کردند اعلامیه ایشان چهل روز بعد صادر شده است. اما اکنون مسئله وارونه شده است. انقلاب را آقای خمینی کرده است و مردم هم دنباله رو این آقا هستند!! اما تناقض را ببینید:‌ او از یک طرف می گوید که من دنباله رو مردم هستم، و از طرف دیگر می گوید اگر سی و پنج میلیون بگویند بله، من می گویم نه؛ یکی در برابر همه، یعنی زور مطلق. این تقابل حال در دوران خامنه ای به جایی رسیده است که امروز این آقا می گوید:‌ کدام سی وپنج میلیون؟‌ کدام رای مخالف؟ در دنیای مجازی آقای خامنه ای چهل میلیون به این رژیم رای داده اند. اما همین چهل میلیون اگر واقعا آمده اند رای داده اند این به معنی نفی ولایت فقیه و تاکید حکومت جمهور است. یعنی تو را محکوم کرده اند. وقتی چهل میلیون انسان می آید پای صندوق، یعنی حاکمیت مال من است نه اینکه من کاره ای نیستم و هر چه تو بگویی درست است. چهل میلیون رای به این معنی نیست که من یک ملت ناتوان و ضعیف هستم و تو در مقابل بخواهی زورگوتر بشوی. آیا معنای این انتخابات این است که تو بخواهی زورگوتر بشوی. خدای ناکرده ما در ایران چهل میلیون دیوانه داشتیم که بیایند رای بدهند و اعلام کنند که ما ناتوانیم و چون از ما کاری ساخته نیست تو بجای ما هر کاری را که می خواهی انجام بده و توی سر ما بزن و ما را سرکوب کن؟! از خودبیگانگی تا این حد؟!‌ اگر تلقی خامنه ای از مشارکت مردم در انتخابات را بپذیریم در این صورت انسان در این کشور صاحب هیچ حقی نیست، دیگر نه انسان به عنوان انسان و نه این ملت به عنوان یک ملت، صاحب رای محسوب می شود.
2. خشونت
در جریان انقلاب که آقای خمینی در نوفل لوشاتو بود بسیاری از افراد به او مراجعه می کردند که اجازه اقدامات مسلحانه بگیرند. آقای خمینی هم البته ابتدا نمی دانست چه بگوید. به ایشان پیشنهاد شد که بهتر است عکس این کار انجام شود؛ یعنی اجازه استفاده از اسلحه که به جای خود نباید به مردم داد بلکه مردم به سربازها گل بدهند و همین گل هم بود که باعث شد سرانجام انقلاب به پیروزی برسد. حالا در این انقلابی که گل بر گلوله پیروز شده است اکنون بعد از گذشت سی سال، آقای خامنه ای در نماز جمعه از اول تا اخر همه را – هم اعضای داخل نظام و هم مردم را – تهدید می کند که نکند هوای انقلاب مخملی به سرشان بزند. محتوای این بیان چیزی جز تهدید و ارعاب نیست، به دور از بیان صلح و بیان آزادی و بیان بردباری. به جای همه این بیانها، در مغز وی بیان خشونت جایگزین شده است که هیچ کس – حتی خود او - از آن در امان نیست. لذاوست که خطاب به امام زمان می گوید که من تن علیل خود را هم فدا می کنم. این اندازه از خود بیگانگی، نشان از ترس او از عواقب همین بیان خشونتی دارد که خود دارد می پروارند.
3. از تقدم اسلام تا تقدم نظر آقا این سوال که جایگاه اسلام در ایران پس از انقلاب چیست از آغاز جریان این انقلاب مطرح بود. در نوفل نوشاتو پاسخ به چیستی اسلام این بود که اسلام برابر با آزادی انسان و جامعه است. آقای خمینی می گفت: همه آزادند، زن و مرد برابرند. یک روز آقای احمد خمینی به من گفت که امام رو دست همه شما زد. گقتم چه شده است؟ گفت امروز در مصاحبه گفته اند که زن هم می تواند رئیس جمهور بشود. این اما آغاز ماجرا بود. در این مرحله مطرح نبود که اسلام بر همه چیز مقدم است. اما به تدریج و در تهران و قم و به ویژه در جریان کودتای بیست و هشت سال پیش شد اسلام مقدم است و نصف ایران که هیچ کل ایران هم برود اهمیتی ندارد، چرا که اسلام مقدم است. اکنون در عهد ولایت آقای خامنه ای کار به اینجا رسیده که اسلام هم مقدم نیست بلکه ولایت فقیه مقدم است ولایت فقیه بر خود اسلام هم مقدم است. حتی می توان گفت با این کارهایی که دارد می شود تقدم ولایت فقیه هم به کناری نهاده شده است. از 23 خرداد به این سو این خود شخص شخص آقای خامنه ای است که بر همه چیز مقدم است. مصلحتی هم اگر هست مصلحت شخص این آقا است و در هر اقدامی باید دید آقا چه اراده فرموده اند.
4. تبعیض‌ها در جریان انقلاب تبعیض ها کنار گذاشته شد و حتی مسلمان و غیرمسلمان برابر شدند. غیر مسلمان و کمونیست هم آزادی سخن و عقیده و اجتماع داشت. اما کم کم تمایزات و تبعیضات شروع شد؛ میان مکتبی و غیر مکتبی و سپس خود این آقا به مسئله خودی و غیر خودی و خاص و عام دامن زد. با توجه به سخنرانی نماز جمعه مشخص می شود که خودی ها هم دو دسته اند: ‌خودی ها و خودی ترها. آقای احمدی نژاد شد خودی تر و مورد حمایت و تایید قرار گرفت و سه نفر دیگر تهدید هم شدند. می بینیم اندیشه راهنمای جمهوری اسلامی از عدم تبعیض در همان آغازین سالها به تبعیض می رسد و امروز به اینجا می رسد که در خود این رژیم همه چون برای مثال چون گمان می رود انگلیس خبیث از آقای میر حسین موسوی حمایت کرده است، آقای میرحسین ناخودی می شود و باید مورد تهدید قرار ‌گیرد. قدرت استبدادی به همان میزان که بسط پیدا می کند تبعیض ها را بیشتر می کند، چون به این تبعیض ها احتیاج دارد. تبعیض هایی که در این رژیم ایجاد شده است با تبیعض هایی که در رژیم شاه ایجاد شده بود اساسا قابل مقایسه نیست. در این دوره تبعیض ها بسیار بیشتر و گوناگونترشده است.
5. حضور مردم در دوران اول انقلاب همه مردم در صحنه بودند. در سخنرانی نماز جمعه، این آقا اعلام می کند که بعضی ها فکر می کنند ایران گرجستان است، نه اقا اینجا گرجستان نیست که انقلاب مخملی ایجاد شود! توجه شود، زمانی این جنبش همگانی که باعث انقلاب 57 شد و این آقایان را به همه چیز رساند، خوب بود اما الان جرم محسوب می شود. جالب این جاست که تا شب جمعه که مردم برای انتخابات بیرون بودند کار خوبی کردند اما از فردا که انتخابات تمام شد دیگر بیرون آمدن مردم جرم محسوب می شود و براین اساس با مردمی که بیرون آمده اند به نحو خشن برخورد می شود و سرکوب می شوند. جرم اینها این است که می گویند در آرای ما تقلب شده است و ما اعتراض داریم. این نوع اعتراض از دید این اقا از دیروز جرم محسوب می شود و همه جا را ناامنی و وحشت فراگرفته است.
در جریان انقلاب سخن از چگونه زیستن بود. گفته می شد که این مردم لایق رشد و توسعه هستند و خاندان پهلوی نمی گذارد. سخن بر سر این بود که همه مردم دارای شغل باشند، در رفاه باشند و از امکانات برخوردار باشند. اما این آقایان بعد از اینکه رسیدند به قدرت، نزد آنان این ملت شد شهیدپرور.
در همین سخنرانی دیروز نیز این آقای رهبر تا بخواهی از مرگ سخن گفت. این تحول از زندگی به مرگ، خواست این رژیم بوده است. هر رژیم استبدادی که بیان راهنمایش خودکامه شود به این سرنوشت دچار می شود. به میزانی که به قدرت میل می کند از خودبیگانگی اش از حیات بیشتر می شود.
در آن دوران هر چقدر به شاه می گفتند که مردم در حال اعتراض و انقلاب هستند باور نمی کرد. یک دنیای مجازی برای خودش ساخته بود که چیزی را نمی خواست قبول کند. تا اینکه وقتی گفت من صدای انقلاب را شنیدم که دیر شد بود. آقای خمینی نیز گفت" اگر سی و پنج میلیون بگویند بله من می گویم نه". از خود بیگانگی بیان راهنما کار را به جایی رسانده که به این آقای خامنه ای اصلا امکان دیدن واقعیت را نمی دهد. لذا تقلب آشکار را نه تنها نفی نمی کند بلکه تلاش می کند که مردم دنیا هم این تقلب اشکار را باور کنند. این اندیشه راهنما دیگر کاملا مرده است. چیزی که بشود با آن واقعیت را دید در آن وجود ندارد. او با شرایطی که خود ساخته است درِ واقعیت را به روی خود بسته است. او گفته بود که چهل میلیون رای می خواهد که همه رای هم برای او باشد و فقط همین را می بیند. همه جا در احوالات دیکتاتورها و مستبدها چنین نشانه هایی ظهور پیدا می کند. همه آنها به این مرحله می رسند. به اینجا که رسید دیگر ایده راهنمای شخص یا نظام مرده است. با این حال هنوز یادآوری و تذکر شایسته و درخور است.
در آغار انقلاب صحبت این بود که چرا انقلاب باید کرد و آیا نمی توان از راه اصلاح رژیم شاه به هدف رسید؟ انقلاب رخ داد زیرا نیروهای محرکه اعم از انسآنها، مواد اولیه، دانش و فهم انقلاب در رشد به کار نمی رفتند بلکه در تخریب به کار می رفتند. جامعه انقلاب می کند تا فضا و نظام اجتماعی خود را باز کند، تا این نیروهای محرکه بتوانند فعال شوند. در انقلاب ایران هم همین اتفاق روی داد. جامعه ایران به دلیل داشتن نیروهای جوان از نیروهای محرکه خود می خواست استفاده کند و به سمت یک جامعه رشدیافته حرکت کند. به همین دلیل هم انقلاب روی داد، اما هنوز دو سال و اندی از آن رویداد بزرگ جهانی نگذشته بود که در اثر کودتای خرداد 60، تخریب این نیروهای محرکه دوباره شروع شد. سپس یک نسل در جنگ هشت ساله از بین رفتند. اکنون که نسلی جدید آمده است، باز رژیم در پی تخریب این نسل است. در این چهار سال که این رژیم دویست و هفتاد میلیارد درآمد نفتی خارجی داشته است یک جا مصرف شده است و به کسی هم حساب پس داده نشده است. هنوز هم حساب پس داده نشده است در آینده نیز پس داده نخواهد شد. در نتیجه کشور رو به ضعف و فقر روزافزون است و استعدادهای جامعه هم یا در حال از بین رفتن است یا در حال خارج شدن از کشور به طوری که سالانه صد و پنجاه هزار استعداد از ایران خارج می شود و یک زمانی هم آقای حدادعادل اعلام کرد که بگذار اینها بروند ما از این ها زیاد داریم. حالا این استعدادها سر از کجا در می آورند؟ آمریکا و غرب. ظاهراً این کشورها خود استعداد کم دارند که از کشورهایی مثل ما که زیاد داریم استعداد جذب می کنند!
انقلاب برای این بود که فضا و نظام اجتماعی باز شود و مردم بتوانند استعدادهای خود را به کار ببرند. اما ببینیم که متاسفانه ما در این انقلاب به کجا رسیدیم؟ به جایی رسیدیم که ولی فقیه فعلی به همه اعلام می کند که نه تنها در جامعه بلکه در خود این نظام هم کسی حق نفس کشیدن ندارد. خوب توجه کنید که از خود بیگانه شدن اندیشه راهنما به جایی رسیده است که در چارچوب خود این نظام هم کسی نمی تواند نظری مخالف نظر ولی فقیه داشته باشد. حتی اگر این کس، کسی باشد که خود باعث شده باشد که این آقا رهبر و ولی فقیه بشود، یعنی آقای هاشمی رفسنجانی. نگاهی به تاریخ بد نیست: ایشان بدین وسیله رهبر شد که در آن زمان آقای هاشمی اعلام کرد که آقای خمینی به آقای مشکینی نامه نوشته که غیر مرجع تقلید هم می تواند رهبر و ولی فقیه شود. این نامه مجوز شد که آقای سید علی خامنه ای طبق آن رهبر شود. این نامه که جزو قانون و قانون اساسی نبود که بر اساس آن ایشان رهبر شود. طبق قانون رهبر باید از میان مراجع انتخاب شود. پس الان معلوم می شود که فصل الخطاب بودن قانون به چه معنا است. البته جالب اینجاست که من آن نامه منسوب به آقای خمینی را دادم دو کارشناس بین المللی خط بررسی کنند تا صحت انتساب آن به آقای خمینی بررسی شود. آنها تصریح کردند که این نامه از آقای خمینی نیست. من هم این گزارش را دادم روزنامه لوموند و دیگر روزنامه ها انتشار دادند. سفارت ایران به روزنامه لوموند اعتراض کردند که چرا این را چاپ کردید؟ روزنامه لوموند هم گفت اگر شاکی هستید و معتقدید این نامه جعلی نیست به دستگاه های قضایی شکایت ببرید. تا امروز هم آنها شکایتی نکرده اند و نخواهند هم کرد چرا که آن نامه جعلی بود. حالا این آقای خامنه ای که خود با نامه جعلی و خلاف قانون رهبر شده است بیان می کند که فصل الخطاب قانون است. آیا بالاتر از این می شود به یک ملت توهین کرد؟ آن اندیشه راهنمایی که به واسطه آن یک نفر با نامه جعلی رهبر می شود نتیجه اش این می شود که فضا بسته می شود که کسی حتا از درون خود نظام هم حق حرف زدن به گونه دیگری را ندارد.
اما بیان راهنمای آغاز انقلاب چنان بود که به واسطه آن آقای خمینی می گفت که مردم خودشان انقلاب کرده اند و من پیرو آنان هستم. آن بیان راهنمای آزادی بود که خودانگیختگی انسانی را باعث شده بود تا در پرتو آن انسان استعدادها و توانایی هایش را آزاد کرده و به کار گیرد. انسان را توانا می کرد که خویشتن را فعال کند و برانگیزاند، و باعث می شد که انسان حقوق خود را به یاد آورد. اما اکنون از آن بیان به کجا رسیده ایم؟ به اینجا رسیده ایم که خودانگیختگی برای انسان جرم محسوب می شود. در جریان جنگ می گفتند اگر کسی خودش بخواهد که ابتکاری بکند و خطا باشد به جهنم می رود ولی اگر همان خطا را رهبری دستور دهد فرد بهشتی می شود. از خودبیگانگی تا این حد؟
اکنون در این زمان خودانگیختگی جرم است. هر کسی که به کسی غیر از نامزد این آقا رای داده است، مجرم است. به غیر احمدی نژاد به هر کسی رای بدهید مجرم محسوب می شوید. به قول خود آقای احمدی نژاد، خس و خاشاک محسوب می شوند. آن انسانی که در آغاز انقلاب بر اساس بیان آزادی، احترام و شخصیت و کرامت داشت و خود خویشتن را بر می انگیخت و استقلال رای داشت، امروزه کارش به جایی رسیده است که خس و خاشاک شده است. این چنین تحولی بیانگر این است که بیان راهنمای این نظام چقدر منحط شده است. اگر کسی بخواهد با این اسلام زندگی کند باید فورا جام زهری را آماده کند و زحمت زجرکش کردن را هم به خود ندهد.
دیروز در سخنان این آقا معلوم شد که تدبیر انسان نیست که بر سرنوشت او حاکم است بلکه این تقدیر قدرت است که بر مردم حکومت می کند. تقدیر قدرت حکم میکند که احمدی نژاد از صندوق بیرون بیاید. دیروز این آقا، تقلب را برای همه تفهیم کرد چه کسانی که در رژیم بودند و چه کسانی که خارج از رژیم هستند و اعلام کرد که هر کس بخواهد علیه این انتخابات حرفی بزند سر و کارش با چماق و زنجیر است.
چاره چیست؟

سخنان خود را با نکاتی چند درباره راه حل تمام می کنم. خامنه ای می گوید فصل الخطاب قانون است. اما فراموش کرده است که سخن آخر را جامعه و ملت می زند. فراموش کرده است که سخن آخر را در زمان انقلاب، مردم زدند نه قانون رژیم شاه و چون شاه سخن مردم را نشنید لذا به سرنوشتی دچار شد که همه آن را دیدید. اکنون این اقا می گوید مگر قرار است در خیابآنها تکلیف و سرنوشت کشور معین شود؟ فصل الخطاب قانون است. قانون هم خود ایشان است. اما آشکار است که وقتی کار به جایی رسید که مستقیم و صراحتا به مردم گفته شد که شما بر حاکمیت و سرنوشت خود اصلا حقی ندارید یعنی حاکمیت جمهور در این رژیم ملعبه ای بیش نیست. آن زمان خود آقای خمینی هم به من گفت این که ما می گوییم میزان رای مردم است به خاطر این است که دنیا نگوید که اینها دیکتاتورند و الا مردم حق و رایی ندارند. امروز این آقا به این ایده رسمیت داده است. مردم رای و حقی در حاکمیت ندارند.
خوب اکنون چاره چیست؟ در این دوران طولانی نظرهای زیادی ارائه شده است مبنی بر اینکه این مردم دیگر تن به انقلاب نمی دهند. خیلی از این جوآنها می گویند شما بیخود کردید انقلاب کردید که این وضع را برای ما درست کردید. ما انقلاب نمی خواهیم ما دنبال اصلاحات هستیم و انقلاب خشونت است و بد است. تنها یک راه است و آن هم اصلاحات از داخل رژیم است. امروز آخرین تلاش برای آزمون این دروغ، شرکتشان در انتخابات بود. امروز خود این اقا هم گفت اصلاحی که ذره ای تقدیر قدرت وی را محدود کند پذیرفته نیست. لذا چاره آن است که جامعه محکم بایستد و بگوید که حاکمیت مال من است؛ ولایت متعلق به جمهور مردم است و حاکمیت و رهبری درخور این رژیم در بیرون از این رژیم قرار دارد و لذا این مردم باید جانشینی دولت و حکومت جمهور را با این رژیم و دولت ضد جمهور هدف خود قرار دهد. شعار درخور این ملت که باید همیشگی باشد عبارت از ولایت جمهور مردم، نه ولایت فقیه (چه مطلقه و چه غیرمطلقه) و مبارزه برای استقرار حکومت جمهور مردم. این راهی طولانی است که اکنون که مردم قیام کرده اند نشان از این دارد که این شعار محقق شدنی است. روش صحیح هم شرکت جمهور مردم در مبارزه است تا هم میزان خشونت را کاهش دهد و هم اینکه در آینده سرنوشت وطن ما گرفتار حوادث و آسیب های متعدد و از جمله مداخله از خارج نشود. نباید ما لحظه ای از استقلال ایران غفلت کنیم. نباید اجازه دهیم هیچ کشور و قدرت خارجی در مبارزه مردم و حرکت مردم برای استقرار مردم سالاری مداخله کنند. در یک مصاحبه من به روزنامه نگاران ـ از جمله لیبرتی و اورونیوزـ این واقعیت را گفته ام به ما شر مرسانید که از شما امید خیر نیست. بگذارید ما خودمان مبارزه مان را پیش ببریم. البته ما به حمایت افکار عمومی دنیا نیاز داریم، بسیار هم مطلوب است. اما وقتی که "دولتها" مداخله می کنند، صرف نظر از این که برای این مداخله چه دلیلی می آورند، برای همین نیروی جوانی که می خواهد از منزل بیرون بیاید و در مبارزه شرکت کند این تهدید پیش می آید که او وابسته به خارج است و برای منافع قدرتهای خارجی از خانه بیرون می آید. این نگرانی را باید دائم داشته باشیم. برای مثال، این رادیوها و تلویزیونهای کشورهای خارجی برای این است که به جریان آزاد اطلاعات دامن بزنند نه اینکه در یک انتخابات از یک نامزد خاص دفاع کنند و به مردم بگویند به فلان کس رای دهید. به شما چی؟ وقتی شما کشورهای خارجی این کار را می کنید نشان از این دارد که شما در نامزدی هر فرد معین، نفع و خواسته ای دارید که تلاش می کنید این یکی نامزد، انتخاب شود و آن دیگری نشود. ما می خواهیم که مردم ایران خود را مستقل بدانند و مستقل باشند و وقتی رای می دهند رای آنها رای یک ملت رشید باشد. ایران امروز، ایران جوان است، زیرا ایرانی در حرکت و جنبش است. برای ایران و ایرانی بیشترین شادیها و بیشترین پیروزیها آرزو می کنم.

شاد و پیروز باشید.
ابوالحسن بنی صدر

زمان همبستگی ملی و پيوستن نيروهای نظامی و انتظامی به اين همبستگی است

2009-06-16T00:53:00.000-07:00

هموطنان عزيزم
امروز روزی است که می بايد مرزها را از ميان خود برداريد. هيچ سخنی و بهانه ای نبايد ميان شما مرز پديد آورد. در برابر ولايت مطلقه فقيه که خود تقلب بزرگ و سازمان دهنده تقلب برزگ است، شما مردم ايران می بايد يک صدا شويد، حق خود را بخواهيد و بستانيد.
جنبش در همبستگی ملی می بايد دراز مدت شود. برای اين کار، بر دانشجويان و دانشگاهيان است که نه جدا از مردم که از طريق و همراه مردم جنبش را به پيش ببرند. برای آنکه جنبش همگانی شود و موجهای جنبش سرتاسر ايران را بگيرند، می بايد هدفی که اينک روشن يعنی، نه به ولايت مطلقه فقيه و آری به ولايت جمهور مردم گشته است، همچنان شفاف بماند. جنبش دراز مدت مردم ايران می بايد سازمانی سازگار با دو ويژگی اين جنبش، همگانی و خودجوش بودن آن پيدا کند.
روشهائی می بايد ابداع شوند که کمترين امکان مداخله را به قوای سرکوب گر بدهند. پرهيز از خشونت می بايد با افشای خشونتهای ددمنشانه ای همراه شود که قوای سرکوب گر انجام می دهند و به پای مردم می گذارند. خشونت زدائی روشی است که می بايد همه مکانی و همه زمانی بگردد. مردم می بايد بسان موجهای بزرگ، شهرها و روستاهای کشور را فراگيرند.

ايرانيان مقيم خارج از کشور
با توجه به سانسوری که دستگاه ولايت مطلقه فقيه به مردم ايران تحميل می کند، تداوم بخشيدن به جنبش اعتراضی و آگاه کردن مستمر افکار عمومی کشورهای محل اقامت و بسا برانگختن مردم اين کشورها به شرکت در جنبش اعتراضی، کمک بزرگی به مردمی است که اينک در برابر تقلب بزرگ آقای خامنه ای و دستگاه او، به استقامت ايستاده اند.

نيروهای مسلح ايران از نظامی و انتظامی بدانند!
با گذشت ۳۰ سال، اينک وضعيت سياسی کشور بسيار روشن گشته است: ولايت حق جمهور مردم است. آقای خمينی اين حق را، در نوفل لوشاتو، مکرر تصديق کرده است. سه دهه فساد و جنايت و خيانت رژيم ولايت مطلقه فقيه را از زبان نامزدها شنيده ايد. به رفتار مردم خود و جهت عمومی تحول در ايران و جهان بنگريد و از خود بپرسيد: آيا ولايت مطلقه فقيه می تواند دير بپايد و آيا صحيح است آلت فعل متقلب بزرگ در سرکوب مردم خويش شويد؟ در ميان شما، بسا هنوز کسانی باشند که به ارتشيان شاه، گل می دادند و در پيروزی گل بر گلوله شرکت داشته اند. شايسته شما نيست که ايرانيان، برادران و خواهران خود را سرکوب کنيد. بدانيد که سرکوبگری نه مانع تحول می شود و نه جهت آن را تغيير می دهد. به فردا، فردائی که مردم ولايت بر سرنوشت خود را باز می يابند، فکر کنيد. در آن فردا، شما و فرزندان شما، در ميان اين مردم و فرزندان آنها زندگی خواهيد کرد. امروز کاری نکنيد که زندگی فردای همه با همه مشکل شود.
اميد که شما مردم ايران توانائی خويشتن را هرگز از ياد نبريد و با مداومت بخشيدن به جنبش، در همبستگی، بر اين توانائی استبداد شکن بيفزائيد.

۲۵ خرداد ۱۳۸۸

تقلب بزرگ شما را به جنبش همگانی می خواند

2009-06-13T05:05:00.000-07:00

در هشدارهای پياپی به شما مردم عزيز ايران يادآور شدم که روز ۲۳ خرداد، روز روياروئی با واقعيت بسيار تلخ است. اينک شما رأی دهندگان سخت احساس فريب می کنيد. اما نه وقت خود سپردن به اين احساس و نه زمان هم آغوش شدن با غم و یأس است. ترديد نکنيد که
۱ – اين انتخابات رسوا، دو شکست خورده داشت که يکی از آنها آقای خامنه ای مدعی ولايت مطلقه فقيه و ديگری آقای هاشمی رفسنجانی، همدست او در کودتای خرداد ۱۳۶۰ و جنايتها و خيانتها و فسادها است. ولايت مطلقه فقيه، بر فرض که تقلب بزرگ انجام نمی گرفت، باز بازنده بود. چرا که جمهور مردم ايران، از تحريم کنندگان و رأی دهندگان، مخالفت خود را با ولايت دروغ و دغل ابراز کرده اند.
۲ – پيروز اين انتخابات وفا کنندگان به عهد خود با ولايت جمهور مردم و شما مردم ايران هستيد.
در هشدارها، تأکيد شد که از ۲۳ خرداد به بعد، زمان از آن پيروز شوندگان، يعنی استواران بر حقوق مردم و شما مردم ايران هستيد. چرا که وجدان همگانی نه تنها نسبت به هدف که استقرار ولايت جمهور مردم است، بلکه بر روش که به جنبش همگانی روی آوردن بقصد رسيدن به اين هدف است، معرفتی شفاف پيدا می کند.

هموطنان!
نه وقت نا اميدی و غم که هنگام اميد و شادی است. چرا که اينک می دانيد ولايت مطلقه فقيه را نمی خواهيد و ولايت جمهور مردم را می خواهيد. اينک می دانيد که روش حق، عمل به حق است و نه وسيله زورآزمائی شدن در درون رژيمی که در مرکز خود، گرفتار شديد ترين تخاصم ها است. اينک می دانيد که حتی وقتی رژيم چهار مجرم را نامزد می کند، برای شما اختيار رأی دادن به يکی از آنها را نيز قائل نمی شود. چرا که شدت دشمنی در مرکز قدرت، دادن اين اختيار را ناممکن کرده است. اينک می دانيد چه کسانی با شما راست می گويند و انگيزه آنها نه قدرت و قدرتمداری که حقوق شما است. اينک می دانيد چه کسانی به شما راست نمی گويند. اينک می دانيد که نبايد خود دستيار رژيم در فريب خويشتن بگرديد. اينک می دانيد که رژيم ولايت مطلقه فقيه با حيات ملی تضاد آشتی ناپذير دارد و هرگاه بخواهيد در استقلال، در آزادی، زندگی کنيد، هرگاه بخواهيد بر ميزان عدالت اجتماعی، رشد کنيد، می بايد به جنبش همگانی روی آوريد. اينک می دانيد که توانائی داريد و اين توانائی را برای بازيافتن حقوق خود
می بايد بکار بريد.

جوانان ايران!
اين امر را که به خيابانها درآمديد و در فضای اميد و شادی، يکديگر را باز يافتيد و با يکديگر همداستان شديد، دليل بر توانائی قدرت شکن خويش بدانيد و آن را تمرين جنبش همگانی بشماريد و در تدارک اين جنبش برای استقرار حاکميت بر زندگی ملی و شخصی خويش شويد. تقلب بزرگ هم هدف و هم روش را بر شما آشکار کرد. حالا می دانيد که روش ناسازگار با حقوق شما که رأی دادن در عين علم به اين واقعيت که حق حاکميت از شما ستانده شده است، روش دستيابی به اين حق نيست. اين روش شما را به «حداقل» خواستها نيز نمی رساند. پس ديگرگوش به صداهايی که از دهان قدرتمدارها و توجيه گران قدرت بيرون می آيند، مسپاريد. خويشتن را به عصبانيت و خشونت مسپاريد. احساس توانائی با احساس اميد و شادی و خون سردی همراه است و جنبش همگانی با خشونت زدائی همزاد است. با شفاف کردن هدف و روش همراه است. هدف را استقرار ولايت جمهور مردم بشناسيد و تمام اين حق را بخواهيد و به تدارک جنبش همگانی برخيزيد.

ايرانيان!
اگر ترديد داشتيد، اينک می بايد ترديد شما رفع شده باشد و تقلب بزرگ، با وجود دشمنی در مرکز قدرت فسادگستر به شما گفته است که اين رژيم ميرنده است. تقلب بزرگ به شما هشدار می دهد که نبايد در بيراهه مرگ با اين رژيم همراه شد. می بايد به راه زندگی باز گشت. هرگاه با واقعيت تلخ اين سان رويارو شويد، در دل، اميد و شادی می يابيد و بر می خيزيد و برای استقرار حاکميت خويش، روی به جنبش می آوريد.
دلهای شما پر از اميد و شادی و معرفت شما بر توانائی خود هرچه شفاف تر و عزم شما بر برخاستن، بازهم استوار تر باد.

۲۳ خرداد ۱۳۸۸
معتمد شما
ابوالحسن بنی صدر

هشدار!

2009-06-10T04:39:00.000-07:00

زمانه آقای هاشمی رفسنجانی را به اعترافی ناگزير کرد که هم گويای استواری نخستين منتخب ملت ايران بر مطالبه حقوق ملی ايرانيان است و هم اعتراف است به توانائی مردم ايران هرگاه که تصميم بگيرند به عمر رژيم استبدادی پايان دهند. بنا بر نامه او، بنی صدر نماد حاکميت ملت و مروج پيگير ولايت جمهور مردم است. بدون اين اعتراف، نه می توانست وضعيت امروز را با وضعيت دوران بنی صدر مقايسه کند و نه به خامنه ای بابت جنبش مردم هرگاه از مهار بگريزد، هشدار دهد و نه او را تهديد کند

هموطنان!
آنها که می گفتند اگر اين رژيم برود ايران نيز از ميان می رود، امروز فرياد بر آورده اند که «وطن در خطر است». با سر دادن اين فرياد، اعتراف می کنند که آن هشداری بيان حقيقت بوده است که، بنا برآن، وجود اين رژيم با حيات ملی در تضاد است. با وجود اين اعتراف، نه رژيم، بلکه مهره ای، آقای احمدی نژاد را عامل به خطر افتادن وطن جلوه می دهند. راستی اينست که وطن درخطر است اما اين رژيم ولايت مطلقه فقيه است که وطن را به خطر افکنده است و ادامه حيات آن اين خطر را قطعی تر نيز می کند.
طی سه دهه، وفاداران به اصول راهنمای انقلاب ايران، جنايتها و خيانتها و فسادهای رژيم را بر شما و جهانيان آشکار کرده اند. اينک، چهار نامزد تحميلی در برابر چشمان شما، تصديق می کنند رژيم استبدادی حاکم بر ايران، رژيم تبهکاران و خائنان و فاسدان است. بيشتر از خيانتها و جنايتها و فسادهايی که تصديق می شوند، آتش فشان تخاصم های درونی که سرباز می کند، اهميت دارد. اين علامت مهم و ديگرعلامتهای مرگ رژيم اهميت دارند. اينک شما می دانيد رژيم، در مرکز خود، با شديد ترين تخاصمها روبرو است.

هموطنان!
اينک بر شما از روز روشن تر است که تنها کسانی صلاحيت يافته اند خدمتگزار اين رژيم شوند، که در جنايتها و خيانتها و فسادها شرکت مستقيم داشته اند. از اين امر که جنايتها و خيانتها و فسادها انکارنمی شوند، شگفت زده نشويد!. چرا که آتش فشان خصومت ها نه جائی برای نگفتن می گذارد و نه محلی برای انکار.
اينک، شما ديگر تنها در برابر «انتخاب بد و بدتر» قرار نداريد. در برابر بدترها قرار داريد. افزون بر اين، گرفتار بدترين، يعنی ولايت مطلقه فقيهی نيز هستيد که ديگر آدم سالم را تحمل نمی کند. پس، در برابر وجدان خود و در برابر وجدان جهانيان، مسئول رفتاری هستيد که در پيش می گيريد. نمی بايد کرامت و عزت ملی خود را در گرو رأی دادن به يکی از بدترها، بگذاريد. بهوش باشيد که فردا ، روز بعد از انتخابات قلابی، روز روياروشدن با واقعيتهای تلخ است.
هموطنان!
انتخابات رسوای کنونی، يک ويژگی دارد: حتی آنها که می خواهند در دادن رای شرکت کنند، از روی رضا و رغبت رای نمی دهند. شماری از آنها، اميدوارند رژيم را ناگزير کنند تغيير کند و شمار ديگری به حداقل راضی هستند و اميدوارند مانع از بدتر شدن وضع شوند. هر گاه اين دو گرايش از توانائی خود بهره جويند و جنبش را تا استقرار ولايت جمهور مردم ادامه دهند، با تحريم کنندگانی هم انديشه و هم روش شده اند که تحريم را بخشی از جنبش برای الغای ولايت مطلقه فقيه و استقرار ولايت جمهور مردم می دانند. بنا بر اين فرض، جنبش تحريم به يک هدف بزرگ دست يافته و آن هم نظر شدن جمهور مردم بر ضرورت تغيير از رژيم ولايت مطلقه فقيه به ولايت جمهور مردم است.
از اين رو، هشدار محل دارد:
۱ – شما، آن بخش از مردم که می خواهيد رأی بدهيد چون فکر می کنيد شدت گرفتاريها طاقتتان را طاق کرده است، بدانيد که شدت گرفتاريها دليل تحريم است و نه توجيه گر شرکت در دادن رأی. زيرا مُسکّن جای داروی درمانگر بيماری مهلکی را که ولايت مطلقه فقيه است، نمی گيرد. اين بيماری از آن نوع بيماريها است که مُسکّن بسا مانع از درمان آن نيز می شود. شما نيازمند «مناظره ها» نبوديد برای اين که بدانيد طی ۳ دهه، وضعيت زندگی شما همچنان رو به وخامت بوده است. زيرا سخن راست را هر روز از واقعيت ها شنيده ايد. هر روز، زندگی سخت تر گشته است و اينک شما از شدت فشارها در رنجی تحمل ناکردنی هستيد. اما عقل سليم به آدمی می گويد: برای رها شدن از شدت فشارها، به از ميان برداشتن علت اصلی آن بايد پرداخت. می دانم که می دانيد که علت فشارهای طاقت شکن، ولايت مطلقه فقيه است که شما را از حق حاکميت بر زندگی جمعی و فردی خويش محروم کرده است. پس به علم خود عمل کنيد و رفتاری در پيش بگيريد که از مدعی ولايت مطلقه فقيه سلب مشروعيت و از اين ولايت قلابی سلب وجود کند: با تحريم انتخابات قلابی، به ولايت مطلقه فقيه نه و به ولايت جمهور مردم، آری بگوئيد.

۲ – و اما شما که فکر می کنيد، از راه شرکت در انتخابات، رژيم را ناگزير از تحول می کنيد. يعنی از دل ولايت مطلقه فقيه، ولايت جمهور مردم و مردم سالاری را بيرون می آوريد! به شما بخاطر آگاهی بر اين واقعيت که راه حل الغای ولايت مطلقه فقيه و استقرار ولايت جمهور مردم است، تبريک می گويم. با وجود اين هشدار می دهم:
- حق را نمی توان جزء جزء کرد و به يک يا چند جزء آن قانع شد. استقلال حق است. حقوق انسان ذاتی حيات انسان هستند. هيچيک از اين حقوق را نه می توان جزء جزء کرد و نه به غير انتقال داد. با توجه به اين واقعيت بود که نه هنديان بجای استقلال، خواستار جزئی ازآن شدند و نه، سياهان افريقای جنوبی خواهان الغای جزئی از تبعيض نژادی گشتند و در ايران، مصدق خواهان استقلال بمثابه يک حق شد. بسيار بودند و هنوز نيز هستند که می گفتند و می گويند چرا او به جزئی از استقلال بسنده نکرد. اما غفلت از تجزيه و انتقال ناپذيری حق استقلال، سبب کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ و قرار داد کنسرسيوم و حاکميت امريکا بر ايران گشت. از انقلاب بدين سو، همين غفلت موجب کودتای خرداد ۶۰ و ادامه جنگ بمدت ۸ سال و... و وضعيت امروز شده است. و اينک، «انتخابات» رياست جمهوری درگرو رابطه با قدرتهای خارجی است. اين تجربه ها به ما ايرانيان می آموزند که بايد تمام حق ؛ ولايت جمهور مردم، را خواست و بدست آورد.
تحريم انتخابات اظهار اين حق، ايستادگی بر اين حق و فراخواندن شفاف به اين حق است. به وجدان خود رجوع کنيد و از او بپرسيد: اگر بخواهيد اين حق را بی کم و کاست مطالبه کنيد، چه بايدتان کرد همان کار را بکنيد!.
- می پذيريد که عامل تغيير مردم ايران هستند. پس بجای اينکه خود را وسيله زورآزمائی متخاصمان در کانون قدرت حاکم کنيد، شايسته آنست که توانائی خويشتن را به ياد يکديگر آوريد و بعنوان يک ملت رشيد، خويشتن را از حق حاکميت برخوردار کنيد!
شما ملتی با تاريخی بس دراز هستيد و فراوان درس های تجربه ها را در اختيار داريد. می دانيد که تخاصم در مرکز قدرت، ناشی از تحول قدرت است. پس در بيرون از رژيم حاکم است که تغيير اساسی که انتقال ولايت به جمهور مردم است، می بايد سازمان بيابد. آماده نشدن در بيرون از رژيم، از راه مطالبه حق ولايت جمهور مردم، ممکن است مدتی بر طول عمر رژيم بيفزايد، اما آن را از مرگ نجات نمی دهد. هرگاه در سطح جامعه، نيروی جانشين بيانگر ولايت جمهور مردم قوت نگيرد، بهای سنگين ادامه حيات و نيز سقوط رژيم را، مردم ايران می بايد بپردازند.

هموطنان!
زمانه آقای هاشمی رفسنجانی را به اعترافی ناگزير کرد که هم گويای استواری نخستين منتخب ملت ايران بر مطالبه حقوق ملی ايرانيان است و هم اعتراف است به توانائی مردم ايران هرگاه که تصميم بگيرند به عمر رژيم استبدادی پايان دهند. بنا بر نامه او، بنی صدر نماد حاکميت ملت و مروج پيگير ولايت جمهور مردم است. بدون اين اعتراف، نه می توانست وضعيت امروز را با وضعيت دوران بنی صدر مقايسه کند و نه به خامنه ای بابت جنبش مردم هرگاه از مهار بگريزد، هشدار دهد و نه او را تهديد کند.وضعيت دوران بنی صدر مقايسه کند و نه به خامنه ای بابت جنبش مردم هرگاه از مهار بگريزد، هشدار دهد و نه او را تهديد کند. او اعتراف می کند که او و آقايان خامنه ای و بهشتی، آقای خمينی را به کودتا بر انگيخته اند و او را می ترساند که هرگاه بموقع عمل نکند، بسا فردا بسيار دير باشد.
ايرانيان بهوش باشيد! بنا بر اين نامه، تا پايان روز ۱۹ خرداد، قرار بر بيرون آوردن آقای احمدی نژاد از صندوق است. زيرا هرگاه جز اين بود، آقای هاشمی رفسنجانی اين نامه را که از جمله آشکار کننده تقابل او با آقای خامنه ای است ، نمی نوشت. آنچه در دو روز آينده روی خواهد داد، خواهد گفت که آيا آقای خامنه ای تهديد را جدی گرفته و تمکين کرده است يا خير.
و بنی صدر که هيچگاه اعتماد خود را به مردم ايران از دست نداده است و تمام عمر برای استقرار ولايت جمهور مردم کوشيده است، نامه آقای هاشمی رفسنجانی و گفته ها و نوشته های ديگر شرکت کنندگان در کودتای خرداد ۱۳۶۰ را پيام اميد تلقی می کند و به شما هموطن عزيز خود می گويد: هم از اين واقعيت آگاه است که دستگاههای تبليغاتی غرب برای آقای ميرحسين موسوی تبليغ می کنند و هم می داند، وقتی بنا بر اين می شود که «برضد» نامزدی رأی داده شود، وسوسه رفتن به پای صندوق رأی، واگير می گردد. اما اين را نيز می داند فردا که حقيقت تلخی خود را آشکار می کند، سردی یأس جای هيجان را می گيرد. از اين رو، فريضه خود می داند به شما مردم ايران هشدار بدهد که هم بلحاظ بازيافتن حق حاکميت و هم بلحاظ استقلال ايران و جدا شدن حساب ملت از حساب رژيم خودکامه نزد جهانيان، و بنا بر اين تضمين امنيت ملی، تحريم هرچه گسترده تر انتخابات قلابی، پيشنهاد درخوری به شما مردم ايران است. ترديد نکنيد که ولايت مطلقه فقيه محکوم به زوال است. بنا بر اين، هدف می بايد استقرار ولايت جمهور مردم باشد. توانائی خود را به ياد آوريم و برای هدفی که دستيابی به آن را به هيچ رو نبايد به تأخير انداخت، به جنبش همگانی روی آوريم.

«انتخابات» ریاست جمهوری در بحبوحه بحران اقتصادی

2009-05-16T04:55:00.000-07:00

عواملی که اقتصاد ایران را مصرف محور کرده اند و نقش دولت و بخصوص رئیس جمهوری در اقتصاد:

شما از اقتصاد مصرف محور و اقتصاد تولید محور صحبت می کنید. توضیح بدهید چه عواملی سبب می شوند اقتصاد مصرف محور بشود و چه نقشی دولت در این کار دارد؟. آیا اگر احمدی نژاد جای خود را به دیگری بدهد، ممکن است او بتواند اقتصاد را تولید محور کند؟:

پاسخ به پرسش اول: تا ساخت دولت تغییر نکند، اقتصاد مصرف محور به اقتصاد تولید محور بدل نمی شود:

در این باره که چگونه اقتصاد مصرف محور می شود و عوامل آن کدامها هستند، بطور مرتب نوشته ام و گفته ام. بمناسبت اول ماه مه، به کارگران ایران، پیام داده ام و یکچند از این عوامل را بر شمرده ام. در مقام پاسخ به این پرسش، آن عامل ها را باز می آورم و در باره نقش دولت توضیح می دهم:

1 – تورم مزمن و مداوم گشته و همواره بر میزان آن افزوده شده است. و تورم، یکی از شیوه های استثمار زحمتکشان و رانت خواری اقلیت حاکم و سود جو است. و صد البته عامل گشوده نگاه داشتن دروازه ها بر روی واردات است.

2 – فرار سرمایه ها و استعدادها از کشور، یک امر واقع مستمر است. وقتی صدور نفت خام و وارد کردن بنزین و دیگر فرآورده های نفتی را نیز بر آن فرار بیفزائیم، متوجه می شویم در ایران، هر زمان بیشتر از زمان پیش، زمینه کار از بین می رود و نیروهای محرکه یا تخریب می شوند و یا صادر.

3 – همواره بر میزان بیکاران افزوده می شود. هرگاه بخواهیم بر مبنای ضوابط یک اقتصاد سالم، وضعیت را بسنجیم، از میزان بسیار بالای بیکاری که بدون تردید بیشتر از 50 درصد جمعیت در سن کار می شود، وحشت می کنیم. از حال و روز کارگران و جملگی مردم ایران و بیشتر از وضعیت کارگران، از حال و روز نسل فردا، وحشت می کنیم.

4 – زیر عنوان «خصوصی سازی»، کارخانه هائی که حاصل کار مردم زحمت کش ایران هستند، به مافیاهای نظامی – مالی واگذار می شوند و آنها کارخانه ها را اغلب تعطیل و یا وسیله رانت خواری می کنند. بگذریم از شرکتهای دولتی که دولت از وجودشان خبر نیز ندارد و وسیله خورد و بردها هستند.

5 – در بودجه دولت و در اعتباراتی که نظام بانکی می دهد، سهم سرمایه گذاری های تولیدی، سال به سال، کم و کمتر شده است. میزان نرخ بهره، فعالیتهای تولیدی را بی سود و انواع سوداگریها را پر سود می کند.

6 – دست اندازی مافیاهای نظامی - مالی، در پوشش سپاه، بر اقتصاد کشور و هدف شدن برای رساندن سود به حداکثر، اقتصاد ایران را به بلائی گرفتار کرده است که سرطان اقتصاد است و اینک دارد زندگی را از این اقتصاد می گیرد.

7 – شدت تورم و نیز سودجوئی مهار نکردنی مافیاها، همراه با نیاز دولت به فروش ارز به قیمت بالا برای تأمین بودجه خود، دولت دست نشانده آنها را مجبور کرده است دروازه ها را بر روی واردات بگشاید. نیاز این دولت به قدرتهای خارجی چون روسیه و چین و حتی شیخ نشین های خلیج فارس، مزید بر علت گشته، دروازه های وطن ما را بر روی واردات گشوده تر کرده است. حاصل آن تعطیل شدن واحدهای تولیدی و بیکاری شما کارگران ایران است.

8 - دولت استبدادی وابسته بخاطر نیاز شدیدش، نمی تواند عامل گسترش قاچاق نباشد. قاچاق که رژیم میزان آن را یک دهم واردات برآورد می کند، نه تنها مزاحم دیگری برای تولید داخلی است، بلکه عامل فراوانی نابسامانی ها و آسیبهای اجتماعی – که اعتیاد یکی از آنها است – می شود.

وقتی بر قاچاق، مبادلات مرزی و نیز واردکردنها از طریق «بازارهای آزاد» توسط قدرت بدستان را بیفزائیم، از عاملی مهم از عوامل ویرانی اقتصاد و انحطاط جامعه ایرانی، نیک آگاه می شویم.

9 - بورس بازیها، سرطان دیگری است که اقتصاد ایران را بی جان می کند. بودجه دولت حاصل از درآمد نفت و انواع قرضه ها و نقدینه که دائم بر حجم آن افزوده می شود، عامل اصلی رانت خواری، از جمله بورس بازی است. نتیجه اینست که میزان سود در فعالیتهای تولیدی، در مقایسه با میزان سود در سوداگری، بسیار کمتر و مجال فعالیت تولیدی زمان به زمان کمتر شده است.

10 - نابرابریها دائم پر شمارتر و بزرگ تر و سبب گسترش فقر و تنگ شدن عرصه تولید، حتی در بخش کشاورزی می شوند. این نابرابریها، در همان حال که در ایران امروز، طاقت شکن شده اند، باز کردن دروازه ها را بر روی واردات ناگزیر تر کرده اند. هم به این دلیل که قدرت خرید اقلیت پر درآمد جذب فرآورده های مرغوب و گران قیمت می شود و هم به این دلیل که تورم بر شدت نابرابری و در همان حال فقر می افزاید و دولت را ناگزیر می کند دروازه ها را بر روی کالاهای ارزان چینی و... باز کند تا فشار فقر انفجار سیاسی ببار نیاورد.

این 10 عامل که فهرست کردم و عاملهای دیگر که در مناسبت های دیگر، تشریحشان کرده ام، به هر ایرانی هشدار می دهند عوامل مصرف محور گرداندن اقتصاد و از میان بردن زمینه های تولید کدامها هستند و چرا هر روز که تغییر دولت استبدادی به دولت حقوقمدار به تأخیر افتد، خطری که حیات ملی را تهدید می کند، بزرگ تر می شود.

اما نقش دولت (سه قوه ) و رئیس قوه مجریه تدارکاتچی «ولی مطلقه» در مصرف محور شدن اقتصاد چیست؟:

1 - نخست یادآور شوم که بودجه دولت 298 میلیارد دلار است که حدود 50 میلیارد دلار کسر دارد. این بودجه از نفت و وام و عوارض گمرکی و فروش ارز حاصل از صدور نفت بدست می آید. در نتیجه، بودجه دولت برداشت از تولید ملی نیست، برداشت از فروش و پیش فروش ثروت کشور و مصرف است. و بجای آنکه دولت وابسته به ملت باشد، ملت وابسته به دولت است. تغییر این رابطه، بدون تغییر ساخت دولت از یک ساخت استبدادی به یک ساخت مردم سالار میسر نیست. زیرا دولت استبدادی موجودیت خود را از جریان نفت و گاز و فرآورده های نفتی به خارج و ورود کالاها و خدمات به داخل دارد.

2 - تغییر ساخت دولت هنوز کافی نیست. زیرا می باید

الف – به رانت خواری که حدود 40 درصد تولید ناخالص ملی و فساد ذاتی اقتصاد مصرف محوری از نوع اقتصاد ایران است و

ب – به اسراف که خود می گویند 30 تا 40 درصد بودجه را تشکیل می دهد، پایان داد.

ج - ساخت بودجه و ساخت اعتبارات بانکی و ساخت واردات را نیز می باید تغییر داد.

3 - دستگاه تبلیغاتی رژیم از قول صندوق بین المللی، دروغی را باز می گوید: ایران با رشد اقتصادی 2/3 درصد، در میان کشورهای جهان، مقام چهل و دوم را در سال 2009 خواهد داشت. دروغ ساز، می افزاید: این در حالی است که اقتصادهای امریکا و اروپا، رشد منفی می کنند. از دوران شاه، یک عامل بزرگ مصرف محور شدن اقتصاد ایران، رشد بالای مصرف و رشد منفی تولید بوده است. بعد از انقلاب با بودجه ای که حکومت رجائی تصویب و اجرا کرد و از آن پس، بودجه هائی که حکومت های دوران ولایت مطلقه فقیه به تصویب رسانده و به اجرا گذاشته اند، رشد اقتصاد مصرف محور، بزرگ تر و رشد اقتصاد تولید محور، منفی تر شده است. توضیح این که تولید ناخالص ملی را بر اساس مصرف، برآورد می کنند. صندوق بین المللی پول صورت را می بیند. یعنی ارقامی را می بیند که رژیم در اختیارش می گذارد. این دستگاه

الف- 40 درصد رانت خواری و 30 تا 40 درصد اسراف را از میزان کل مصرف کم نمی کند. و

ب – فروش ثروت کشور (نفت و گاز و دیگر منابع کانی) را هم به حساب کسر تولید نمی گذارد. کسر بودجه 50 میلیارد دلاری را مصرف حساب می کند.

ج – کاری به این کار نیز ندارد کدام بخش از اقتصاد ایران رشد مثبت می کند و کدام بخش رشد منفی. اما اگر حتی فروش نفت و فرآورده های نفتی را نیز در نظر نگیریم، تنها رانت خواری و اسراف و کسر بودجه را از تولید ناخالص بخش دولتی کم کنیم، واقعیت را وحشتناک تر از آن می یابیم که تصور می کردیم: 2/3 درصد رشد بخش دولتی، رشد منفی اقتصاد تولید محور را می پوشاند . وقتی کسر بودجه و رانت خواری و اسراف را منظور می کنیم، می بینیم با واقعیت جدیدی روبرو شده ایم و آن اینکه رشد اقتصاد مصرف محور نیز منفی شده است. برای این که نسبت هزینه به درآمد، در بخش دولتی اقتصاد ایران، بسیار بزرگ شده است: کسر بودجه بسیار بیشتر از 50 میلیارد دلار است. رانت خواری به کنار، تنها اسراف (30 درصد و نه 40 درصد ) و کسر بودجه 4/139 میلیارد دلار می شود.

4 – دانشجویان از آقای کروبی پرسیده اند: آیا اگر حفظ نظام ایجاب کند، شما تمامی دانشجویان حاضر در این سالن را زندانی می کنید؟ پاسخ داده است: بله زندانی می کنم زیرا حفظ نظام تقدم دارد. بدیهی است کسی که در حوزه، منطق صوری را آموخته است، نمی تواند بفهمد که

الف – نظام برای حقوقمند زیستن مردم است و مردم برای نظام نیستند.

ب – هرگاه نظام حقوقمند بود، حافظ دانشجویان در حقوق آنها می گشت و تعارضی که سبب زندانی کردن آنها شود، پدید نمی آمد.

ج – او، آگاه یا ناخود آگاه، تصدیق می کند، که دولت قدرتمدار است و هرگاه ایرانیان بخواهند از حقوق خود برخوردارشوند، سقوط می کند. از این رو، میان قدرت و حقوق انسان و حقوق ملی ایرانیان، تقدم و حاکمیت را به قدرت می دهد.

حال اگر این شخص ریاست جمهوری بیابد، با این طرز فکر، به اقتصاد و بودجه دولت، از دید تقدم مطلق با حفظ نظام است، می نگرد. یعنی بودجه ساخت کنونی و تکیه اش را بر اقتصاد مصرف محور نگاه می دارد. بر فرض که حکومت او تکرار حکومت خاتمی بگردد، نه رانت خواری از میان می رود و نه پویائی اقتصاد مصرف محور می گذارد که هزینه ها بزرگ تر و درآمدها کوچک تر نشوند.

در حقیقت، اقتصاد بعدی از ابعاد چهارگانه ایست که سه بعد دیگر آن، سیاسی و اجتماعی و فرهنگی هستند. این چهار بعد از یکدیگر جدائی ناپذیرند. پس هرگاه بخواهیم اقتصادی تولید محور پیدا کنیم، می باید بعدهای سیاسی و اجتماعی و فرهنگی با چنین اقتصادی سازگار شوند. آنها که از تحول تدریجی، آنهم در درون رژیم ولایت مطلقه فقیه، صحبت می کنند، واقعیت را نمی شناسند و بطریق اولی، مردم را از واقعیتی که خود نمی شناسند، آگاه نمی کنند. هرگاه ایرانیان در اقتصاد امریکا تأمل کنند، می توانند به شدت زلزله مرگبار و ویرانی آوری پی ببرند که در بی خیالی زندگی کردن و آن را ندیدن و یا دیدن و به روی خود نیاوردند پی می برند. امریکائیان آن را ندیدند. چون نه از وقوع آن جلوگیری کرده اند و نه حتی خود را آماده ساخته اند، مرگباری و ویرانگریش صد چندان شده است. نه تنها حکومت بوش واقعیت را به مردم امریکا نگفت و وسائل ارتباط جمعی، مردم امریکا را از واقعیت آگاه نکردند، بلکه مبلغ صورتی شدند که، به ادعای حکومت، گزارشگر رونق اقتصادی بود (کم شدن بی کاری و افزایش مصرف خانوارها و...) . هشدارهای اقتصاددانهای آگاه سانسور شدند و امریکا و جهان گرفتار بلائی بزرگ گشتند.

5 – بدین قرار، بر فرض که کار از کار اقتصاد ایران نگذشته باشد، بدون تغییر رابطه ملت با دولت، درمان ممکن نیست. اما تغییر رابطه به رها کردن دولت از ولایت مطلقه فقیه و از میان برداشتن ستون پایه هائی تحقق می یابد که ساختمان استبداد بر آنها، برپا و استوار است. از این دید که بنگریم، تحریم انتخابات را نیز کافی نمی یابیم. توضیح این که گرچه وسعت تحریم گویای مخالفت جمهور مردم با رژیم است، اما عزم مردم بر تغییر سرنوشت خود و بنا بر این، تغییر رابطه خود با دولت نیز ضرور است. ورود در جنبش برای به عمل درآوردن عزم خویش نیز بایسته است. این دو کار، نیاز به اندیشه راهنمای آزادی و فرهنگ و اخلاق آزادی و زورزدائی دائمی دارد. نیازمند عزم به یک رشته تغییر کردن ها و تغییر دادنها است: در جنبش همگانی تحریم، بمثابه بخشی از جنبش تغییر اندیشه راهنما و فرهنگ و اخلاق و تغییر رابطه ملت با دولت، می باید شرکت کرد.

* 5 پرسش در باره اقتصاد کشور در این ایام که بحران اقتصادی جهان را فراگرفته است:

سلام آقای بنی صدر. اميدوارم که حالتان خوب و ايامتان خوش باشد. با توجه به مقالات اخير نشريه انقلاب اسلامی در هجرت، اجازه می خواهم به عنوان يک علاقه مند به حوزه اقتصاد، به طرح چند پرسش از شما که به حق در ايران از جمله خوش نامان و بزرگان علم اقتصاد محسوب می گرديد بپردازم و خواهشمندم هرگونه که صلاح می دانيد به آنها پاسخ دهيد:

1. لطفا طرح تبديل پول بين المللی به سبدی از پول را که در اوايل انقلاب نيز قصد اجرای آن را داشتيد، مورد موشکافی بيشتری قرار دهيد و صادقانه بگوييد اگر طرح های شما عملی می شدند، آيا ايران می توانست به يکی از قطب های بزرگ اقتصادی جهان تبديل گردد؟

2. اگر به جای دلار، پول ديگری جايگزين آن گردد، آيا ارزش آن حتما ثابت خواهد ماند؟ آيا پيش بینی می کنيدکه وضعيت مشابهی نيز برای يورو به وجود آيد؟

3. به نظر شما بحران به وجود آمده، از چه هنگام اثرات واقعی خويش را در ايران بروز خواهد داد و شما چه آينده ای را برای ايران پيش بينی می کنيد؟. ايران بايد چه راهکارهايی را اتخاذ کند تا کمترين پيامدهای اين مسئله را متحمل گردد؟

4. نظر شما پيرامون ثابت ماندن نرخ بهره در سال 88 در ايران چيست ؟ چرا دولت با وجود مخالفت های گسترده اقتصاددانان، اين طرح را اجرايی نمود؟

5. واکنش شما و ساير اقتصاددانان به آن جمله بی ادبانه و دور از نزاکت خمينی چه بود؟ درود برشما. همواره تندرست باشيد.

پاسخها به 5 پرسش هموطن علاقمند به اقتصاد کشور:

1 - طرح سبد ارزها بجای دلار، که عبارت می شد از انتخاب ارزهای قوی به ترتیبی که مجموعه آنها، ثبات نسبی قدرت خرید درآمد ایران از فروش نفت را تضمین کند، بخشی از مجموعه ای از تدابیر را تشکیل می داد:

1/1 – تثبیت قدرت خرید نفت و نیز مواد اولیه .

1/2 – منظور کردن رشد اقتصاد صادر کننده نفت در فروش نفت به اقتصاد مسلط. این تدبیر، ایجاب می کرد که با خریداران نفت ایران، توافق جامعی در باره انتقال دانش و فن و تجهیزات، به اقتصاد ایران بعمل می آمد. این تدبیر به اوپک نیز پیشنهاد شده بود اما چون با رانت خواری رژیم های استبدادی نفت فروش، نمی خواند، مسکوت گذاشته شد.

1/3 – همراه کردن تورم زدائی در داخل با ناچیز کردن تورمی که از طریق کاهش قدرت خرید درآمد نفت به اقتصاد تحمیل می شد.

1/4 – آزاد کردن اقتصادهای خریدار نفت ایران از سلطه دلار. توضیح این که اقتصادهای خریدار نفت، دیگر ناگزیر نبودند دلار برای خرید نفت و گاز و مواد اولیه ذخیره کنند.

اما آیا این تدابیر سبب می شدند اقتصاد ایران یکی از قطب های اقتصادی جهان بگردد؟ پاسخ اینست:

1/5 – غیر از اتخاذ یک سلسله تدابیر برای تبدیل کردن اقتصاد مصرف محور به اقتصاد تولید محور، که چند نوبت تشریح کرده ام، اقتصاد تولید محور نیازمند پول و سیاست پولی بود و هست که

الف – ثبات ارزش پول را تضمین کند و

ب – پول ملی را از وابستگی به ارز خارجی آزاد کند و

ج – پول را، هم به لحاظ ارزش و هم بلحاظ حجم، تابع تولید داخلی و رشد آن بگرداند. بدین قرار، سیاست پولی بخشی از مجموعه تدابیربالا نیز بود و هست.

1/6 – بلحاظ نیروهای محرکه، ایران توانائی لازم را برای داشتن یک اقتصاد تولید محور و مستقل و بطور خودجوش در رشد، داشت:

● جامعه ایران جوان شده بود و هرگاه تدبیرها در قلمرو آموزش و پرورش به اجرا در می آمدند و «بانک استعدادها» تشکیل می شدند، ایران بزرگ ترین نیروی محرکه ای که انسان صاحب دانش و فن باشد را می داشت. بدیهی است این نیروی محرکه نیروهای محرکه دیگر را در رشد بکار می گرفت و بر کم و کیف آنها می افزود.

● از تدبیرها یکی نیز کاستن از شمار کارمندان و افزودن بر استعدادهای آماده شرکت در فعالیتهای تولیدی بود. این تدبیر علاوه بر پیدا کردن بانک استعدادها، بودجه دولت را آزاد و سرمایه بزرگی (نیروی محرکه دوم) را در اختیار اقتصاد تولید محور قرار می داد. حتی پیش از آن، با تغییر ترکیب بودجه، بودجه تولیدی افزایش یافت. الا این که هنوز فعالیتهای تولیدی قادر به جذب تمامی بودجه نبود.

● دانش و فن، نیروی محرکه سومی است که اقتصاد ایران می توانست به کار گیرد. لازمه آن، همراه کردن صدور نفت با ورود این نیروی محرکه بود. بدیهی است برخورداری از این توانائی نیاز به استقلال سیاسی بمعنای بیرون رفتن از روابط قوا با قدرتهای خارجی داشت. انقلاب ایران این امکان را به ایران می داد هرگاه گروگانگیری و محاصره اقتصادی و جنگ، ایران را در موقعیتی قرار نمی دادند که قرار دادند.

● اقتصاد ایران، برغم وابستگی که به اقتصاد مسلط پیدا کرده بود، در بخشهای صنعت و کشاورزی از امکانهای بسیار هنوز مورد استفاده قرار نگرفته برخوردار بود. هرگاه می خواست به استقلال اقتصادی دست یابد و اقتصاد در خدمت انسان قرار گیرد، توان ایجاد نظام اقتصادی جدیدی را می یافت که می توان آن را «اقتصاد توحیدی» خواند.

● موقعیت ایران در منطقه و امکان گسترش بازار داخلی – از جمله از راه توزیع عادلانه درآمدها – بازار گسترده ای را در اختیار اقتصاد ایران قرار می داد.

● فراوانی مواد اولیه (نیروی محرکه ارزشمند) و گوناگونی های طبیعی ایران، اقتصاد ایران را از امکان رشد کم نظیری برخوردار می کرد.

● حذف بهره از اعتبارهای تولیدی و حفظ آن در اعتبارات بازرگانی، با توجه به فرهنگ دیرین ایران و امکان رشد «صنایع هنری»، به اقتصاد ایران امکان می داد فرآورده های خود را، از جاذبه هایش برای جلب گردشگران بگرداند. و گردشگری را نیروی محرکه اقتصاد خود کند.

● و چنانچه بیان آزادی اندیشه راهنمای ایرانیان می گشت و بار زور در رابطه ها کم و خشونت بی محل می شد و بنا می شد بجای این که هرکس به فکر این باشد که چگونه از دیگری بخورد، استعدادهای خود را بکار می انداخت، نیروی محرکه ای که بیان آزادی است، بازترین فضا را برای فعالیتهای اقتصادی پدید می آورد. و

● و اگر ستون پایه های استبداد برداشته می شدند و نظام اجتماعی ایران باز و تحول پذیر، بنا بر این، توانا به فعال کردن نیروهای محرکه در خود می گشت و دولت حقوق مدار، امنیت های قضائی و غیر آن را برقرار می کرد، صد البته که ایران صاحب یک اقتصاد رشد پذیر و در خدمت انسان می شد و از ننگ فروش ثروت ملی خود و زندگی با درآمد آن، آنهم در فقر، می رهید.

پرسش کننده و همه مردم ایران می باید توجه داشته باشند که نه تنها برنامه بنای چنین اقتصادی وجود می داشت، بلکه

الف – برغم فقدان اسباب و وجود موانع، اجرای تدابیر، سبب شد که در شهرها و روستاها، درآمد متوسط خانوارها از هزینه متوسطشان، فزونی گیرد.

ب – در قلمروهای کشاورزی و صنعت فعالیتهای تولیدی گسترش پیدا کنند. بدانحد که بیکاران – که همه روز در خیابانها راه پیمائی می کردند - کار بجویند.

ج – نظام ورشکسته بانکی تجدید سازمان بجوید و از رابطه خود با اقتصاد مصرف محور بکاهد و به رابطه اش با اقتصاد تولید محور بیفزاید.

د – نیاز ایران به تولید و صدور نفت کاهش بیابد. به ترتیبی که با رساندن بهای نفت در بازار رسمی به بشکه ای 34 دلار و در «بازار آزاد» به 44 دلار، ایران با صدور روزانه 2/1 میلیون بشکه نفت، درآمد لازم را بدست آورد. هر ایرانی می تواند بفهمد فروش روزانه 5 میلیون بشکه (در دوره شاه) را به فروش روزانه 2/1 میلیون بشکه فروکاستن و درآمد بیشتر یافتن، چه اهمیتی از نظر حفظ منابع نفت و... می داشت.

ه – صنعت وابسته که وسیله رانت خواری از درآمد نفت و بودجه دولت بود، تجدید سازمان یابد و روی به استقلال نهد. و – بخش خدمات که در اقتصاد مصرف محور زیر سلطه، رشد سرطانی می کند، از رشد بیفتد و هزینه سنگینش کاهش پذیرد و...

بدیهی است این دست آوردها، در درون، استبدادیان و، در بیرون از مرزها، قدرتهای سلطه گر را سخت نگران کردند: «اقتصاد مال خر است» و «بنی صدر می خواهد ایران را سوئیس و فرانسه کند و مردم برای اسلام انقلاب کرده اند» از زبان آقای خمینی، گویای نگرانی شدید استبدادیان از تولید محور و مستقل شدن اقتصاد بود. و نیز، «امریکا تحمل دو ژاپن را در آسیا نمی آورد» که به کیسنجر، وزیر خارجه اسبق امریکا نسبت داده می شود، گویای نگرانی شدید امریکا بود. تحمیل جنگ به ایران که به قول آلن کلارک، وزیر دفاع انگلستان، در سود انگلستان و غرب بود و اسباب ایجاد و ادامه آن را فراهم کردند و کودتای خرداد 60، از توافق استبدادیان داخلی و طرفهای خارجی را در محروم کردن ایران از آن اقتصاد، حکایت می کنند.

2 - گروه اقتصاددانانی که اینک پول بین المللی متکی به سبد ارزها را پیشنهاد می کند، تنها به ثبات نسبی ارزش پول بین المللی نیست که توجه دارد. بلکه به این مهم نیز توجه دارد که در حال حاضر، دلار بمثابه پول جهانی، وسیله ای شده است که امریکا، با بکار بردن آن، از اقتصاد دنیا، بسود خود، برداشت می کند. نفت و گاز و مواد اولیه عاملهای اصلی این برداشت هستند.

توضیح این که چون خرید و فروش نفت و گاز و مواد اولیه با دلار انجام می گیرد، هر کشور نیازمند داشتن ذخایر دلار برای خرید این مواد است. بنا بر این، امریکا می تواند هر اندازه معاملات بین المللی بطلبد، اسکناس چاپ کند و در بیرون از اقتصاد خود به جریان اندازد. به این ترتیب که با آن پولها از اقتصادهای دیگر خرید کند. کشورهای فروشنده دلارها را در معاملات خود بکار می برند و دلارها ذخایر ارزی بزرگ (در چین و ژاپن و کشورهای نفت خیز – به استثنای ایران ولخرج – و اروپا) را بوجود می آورند. هرگاه این ذخایر بخواهند بصورت قوه خرید وارد اقتصاد امریکا شوند، از آن اقتصاد چیزی بر جا نمی ماند. آنها برای این که ذخایرشان کاغذهای بی ارزش نشوند، ناگزیر می شوند شمعک اقتصاد امریکا شوند. چنانکه اگر اوراق قرضه خزانه داری امریکا را نخرند، دولت امریکا ورشکستی می شود که قادر به پرداخت اقساط بدهی خود نمی شود.

و نیز می دانیم که بخصوص از زمان قطع رابطه دلار با طلا، بهمان ترتیب که ارزش دلار کاهش می پذیرد، از دارائی های کشورهای دارای ذخیره دلار کاسته می شود. پس برای تضمین ارزش دارائی های ارزی در حال و آینده و نیز ثبات نسبی بهای کالاها و خدماتی که خرید و فروش می شوند و نیز قطع برداشت اقتصاد دارای موقع مسلط از اقتصادهای دارای موقع زیر سلطه، نیاز به پولی جهانی است که این دو مقصود مهم را برآورد. یورو نمی تواند این دو مقصود را برآورد. زیرا بر فرض که جانشین دلار شود، میان اقتصاد اروپا و اقتصادهای دیگر، همان رابطه را بر قرار می کند که دلار میان اقتصاد امریکا و اقتصادهای دیگر برقرار کرده است.

هرگاه قرار باشد پول وسیله معامله باشد و بعنوان قدرت منتظر فرصت، نقشی نداشته باشد، رابطه فعالیت اقتصادی با سرمایه می باید با رابطه فعالیت اقتصادی با انسان، جانشین شود. به سخن دیگر، در اقتصاد سرمایه سالار، انسان در خدمت سرمایه است و در اقتصاد توحیدی، سرمایه و دیگر نیروهای محرکه و فعالیتهاشان به خدمت انسان، در جریان رشد در می آیند. این تغییر تعیین کننده، امکان می دهد میزان عرضه فرآورده ها با میزان تقاضای آنها برابری جوید و سوداگریها از میان برخیزند. در نتیجه پول نقش خود را بمثابه قدرت منتظر فرصت بدست آوردن سود بزرگ، از دست بدهد. بدیهی است بعدهای سیاسی و اجتماعی و فرهنگی نیز می باید دمساز با بعد اقتصادی تحول کنند تا که روابط قدرتی برجا نمانند و پول، بعنوان کارآ ترین سلاح، نقش نجوید. در حال حاضر، واقعیت موجود از این الگو، به دور است. اما الگو بکار آن می آید که در سطح ملی و در سطح بین المللی، سیاست پولی ای تعقیب شود که در عین حال که ارزش آن از ثبات نسبی برخوردار می شود، وسیله استثمار نگردد.

3 - اقتصاد ایران پیش از این بحران در بحران بوده است: از دوران قاجار تا امروز، اقتصاد ایران، موقعیت یک اقتصاد زیر سلطه را جسته است که بطور روز افزون، مصرف محور گشته است. دو کوشش بزرگ برای تولید محور کردن آن، یکی در دوران مصدق و دیگری در دوران مرجع انقلاب ایران، با دو کودتا، عقیم شدند. برای آنکه پرسش کننده درک روشنی از فاجعه بزرگی پیدا کندکه ایرانیان بدان گرفتارند، کافی است تصور کند که ایران در مجموع 80 میلیارد دلار کالا و خدمات وارد کرده است. حال فرض کنیم درآمد نفتی صفر شده باشد و ایران نتواند 80 میلیارد دلار کالا و خدمات وارد کند، ایران در فقر مقام اول را در جهان نمی یابد؟ از این واردات، 5 تا 7 میلیون تن گندم است. نبود پول برای پرداخت بهای گندم و دیگر کالاهای ضرور، به ما امکان می دهد جامعه ایرانی گرسنه و عریان را تصور کنیم.

در پاسخ به پرسش اول، ده عامل از عوامل تنگ کننده مجال تولید و فراخ گرداننده عرصه مصرف را برشمرده ام. امروز، بازگرداندن اقتصاد مصرف محور به اقتصاد تولید محور بسیار مشکل تر از 30 سال پیش شده است. با وجود این، راه حل دست زدن به این درمان سخت و طولانی است. عاملهای ده گانه – و عاملهای دیگر که در فهرست نیامده اند – نوع درمان را در اختیار می نهند. تجربه موفق دوران مرجع انقلاب نیز هست. در پاسخ به پرسشهای 1 و 2 پرسش کننده نیز در مورد پول و ارز، بخشی از مجموعه تدابیر را توضیح داده ام. اما از آنجا که بعد اقتصادی یکی از چهار بعدی است که واقعیت اجتماعی را می سازند و بلحاظ نقشی که دولت در اقتصاد ایران یافته است، تغییر رابطه جامعه ملی با دولت و استقرار ولایت جمهور مردم یعنی مالک دولت شدن ملت، درمان اصلی را تشکیل می دهد. درمانی که خود مجموعه ای از درمانهای سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و اخلاقی است: جامعه ای مستقل و آزاد، با بیان آزادی بمثابه اندیشه راهنما و فرهنگ و اخلاق آزادی و اقتصادی در خدمت انسان در جریان رشد او.

4 - در پاسخ به پرسش 2، از نقش پول بمثابه قدرت منتظر فرصت، یاد کردم. در اقتصاد، «رجحان نقدینه» یعنی امکانی که پول به دارنده خود می دهد تا از هر فرصتی برای تحصیل سود، بهره جوید. رجحان نقدینه یک دلیل بر وجود بهره پول و نرخ آنست. زیرا کسی که پول قرض می دهد، امکان استفاده از فرصت یا رجحان نقدینه را به دیگری می سپارد. اما وجود و میزان بهره، دلیل دیگری نیز دارد و آن ثبات ارزش پول است. هرگاه، از راه اغماض، کاربردهای پول در قلمروهای سیاسی و اقتصادی و اجتماعی را مستقل از رجحان نقدینه بدانیم، این کاربردها نیز از عوامل وجود و میزان نرخ بهره هستند.

در ایران امروز، تورم مزمن و دائم در افزایش و فرصتهائی که بورس بازیها و سوداگری ها در اختیار پول بمثابه قدرت منتظر فرصت می گذارند و نیز کاربردهای پول در قلمروهای سیاسی و اداری (رشوه خواری و هزینه های مقام و موقع سیاسی جستن و...) و اجتماعی (منزلت اجتماعی جستن از راه وصلت با پولدار و...) و فرهنگی (ارتقاء یافتن از راه تحصیل وهزینه های تفاخر جوئی و ...)، از کشور ما یک نمونه بسیار کم مانند ساخته است. از این نظر است که در فساد و نبود امنیت برای فعالیت اقتصادی، همواره در شمار چند کشوری هستیم که، در فهرست، در شمار فاسد ترین ها قرار دارند.

با وجود این سه عامل، نرخ بهره نمی تواند دستوری پائین بیاید. برای آنکه نرخ بهره پائین بیاید، می باید

4/1 - تورم به صفر میل کند و ارزش پول ثابت بگردد. و

4/2 – فرصتهای سودجوئی یعنی بورس بازیها و سوداگریها از میان بروند و

4/3- پول نقشهای غیر اقتصادی خود را از دست بدهد .

4/4 – دستگاه بانکی که اینک در اقتصاد مصرف محور نقش دارد و عامل جریان سرمایه ها به اقتصاد مسلط است، در اقتصاد تولید محور نقش پیدا کند به ترتیبی که هادی درآمدها به تولید بگردد و نقش خود را بعنوان بزرگ ترین عامل ایجاد کننده «رجحان نقدینه» از دست بدهد. در خور یاد آوری است که نظام بانکی در پدید آوردن بحران کنونی از عاملان درجه اول است.

این سه کار، خود در گرو اینست که بودجه دولت که اینک برداشت از اقتصاد مصرف محور و فروش و پیش فروش نفت و گاز و دیگر ثروتهای ملی و کسر بودجه است، برداشت از اقتصاد تولید محور بگردد. میزان نقدینه را نه هزینه های دولت و رانت خواریها که تولید معین کند. پول ملی ارزش خود را از تولید بگیرد و نزدیک به صفر شدن فرصتهای اقتصادی و غیر اقتصادی، رجحان نقدینه را مایل به صفر کند. نیازها واقعی گردند. یعنی مجازی و ساخته قدرت سرمایه نباشند به ترتیبی که در بازار، میزان عرضه با میزان تقاضا برابری بجوید. این امر تحقق نمی یابد مگر این که رشد کننده انسان باشد و نیازها در جریان رشد انسان، راهبر تولید و خدمت ها بگردد.

چون واقعیت از این الگو فاصله ای بزرگ دارد و در ایران این فاصله بسا بزرگ ترین است، گزینش نرخهای بهره متفاوت، برای جهت دادن به فعالیتهای اقتصادی به تولید، ضرور می شود. در دوران مرجع انقلاب ایران، این تدبیر بکار رفت. بدیهی است که این تدبیر می باید با مجموعه تدابیری همراه باشد که بکار تولید محور کردن اقتصاد ایران می آیند. وگرنه، وسیله رانت خواری های بزرگ می شود. وام گرفتن با بهره ناچیز و یا بدون بهره و وام دادن با بهره حداکثر، از رایج ترین شیوه های رانت خواری صاحبان قدرت در ایران امروز است.

با توجه به اهمیت بخش دولتی در اقتصاد ایران و نیز نقش تعیین کننده دولت در سمت بخشیدن به اقتصاد، به مالکیت ملت درآمدن دولت و از میان برداشتن ستون پایه های استبداد و ایجاد دولت حقوق مدار ترجمان ولایت جمهور مردم، تدبیری است که ملت ایران می باید به عمل درآورد.

5 – هرگاه منظور پرسش کننده جمله «اقتصاد مال خر است» باشد، واکنش نخست این بود که آقای خمینی چون از اقتصاد هیچ نمی داند، چنین می گوید. خوش بینی نسبت به او مانع از آن می شد که بدو گمان بد برد. با این حال، این پرسش بمیان آمد: مگر او نبود که در نوفل لوشاتو، در حضور جمع، با اشاره به بنی صدر، گفت: ما کارشناس اقتصاد داریم اما استبداد شاه مانع از آنست که او اقتصاد ایران را اصلاح کند؟ حالا که دست بکار شده ایم و نتایج خوب بدست آورده ایم، چرا می گوید: «اقتصاد مال خر است»؟ یک پاسخ این بود که طرز فکرهای چپ و اقتصاد گرا را تحقیر می کند. اما بعد، او از لزوم ریاضت سخن گفت. پس بجا است، که موقع را برای گشودن گره از یک مشکل نظری، مغتنم بشماریم:

5/1 – اقتصاد مال خر است و فراخواندن مردم به روش کردن ریاضت، ترجمان ثنویت معنویت و مادیت است. می دانیم که از دیرگاه، نظری به معنویت ارزش می نهاد و مادیت را پست می شمرد و نظر دیگری، مادیت را تنها واقعیت پذیرفتنی می دانست و روح و خدا را انکار می کرد. این نظر، اقتصاد گرائی و اقتصاد محوری را به بار آورد و نظر نخستین، استبدادهای دین همراه با فقر اقتصادی را سبب شد. اروپای دوران قرون وسطی، استبداد کلیسا و فقر و البته جنگهای صلیبی را تجربه کرد. بدیهی است کلیسا خود ثروت اندوز شد و از عوامل تعیین کننده جنگهای صلیبی، تغییر جریان طلا بود. طلا از افریقا به سرزمینهای مسلمان نشین جریان داشت. هدف جنگهای صلیبی این بود که آن جریان را قطع و جریان طلا از افریقا به سرزمینهای مسیحی نشین، یعنی اروپا را برقرار کند.

اقتصاد محوری نیز استبدادهای قرن بیستم را پدید آورد: استالینیسم و مائوئیسم. لیبرالیسم گرچه با استبداد سیاسی ناسازگار نبود، اما چون به سرمایه، سالاری می بخشید، نیازمند استبداد سیاسی نبود. با این حال، استبدادی که بر انسان حاکم کرده است، کاهنده تر است. چرا که با سلطه مطلق بخشیدن به مادیت، انسان را چنان از خود بیگانه می کند که او نیازهای معنوی را نیز، با فرآورده های مادی بر آورد.

بعد از تجربه، این امر که انکار معنویت، رابطه را رابطه قوا می کند و سبب اصالت جستن قدرت و استقرار استبداد می شود، می باید بر اهل نظر معلوم شده باشد. اما حقیر گرداندن مادیت چرا سبب استبداد دینی می شود؟ این پرسش بسیار مهم را ایرانیان می باید پیشاپیش از خود می کردند. از اتفاق، در دوران شاه سابق، گروهی از طلبه ها که از نجف آمده بودند، در پاریس، در کلیسائی، دست به اعتصاب غذا زدند. از این جانب خواستند برای آنها و ایرانیانی که در کلیسا حاضر شده بودند، سخنرانی کنم. در باره رابطه مادیت و معنویت صحبت کردم. یکی از حاضران گفته بود: چه جای این بحث فلسفی بود؟ زمان شهادت داد که جای این بحث پیش از انقلاب می بود و آن زمان می باید مشکل نظری حل می شد.

دو گانگی معنویت و مادیت سبب استبداد بنام معنویت می شود. زیرا فرض اینست که مادیت انسان، او را مایل به پستی و شرارت می کند و هرگاه قدرت در اختیار «نماد معنویت» قرار گیرد، در صلاح انسان و تعالی معنوی او بکار خواهد رفت. از این رو، ضرور است که تمام قدرت از آن «ولی امر» بگردد و او «بر جان و مال و ناموس بندگان خدا بسط ید» پیدا کند!!!. نظریه ولایت مطلقه فیلسوف اول و قانون گذار اول و پاپ و «فقیه» و مرشد و پیر و قطب، این سان ساخته شد. باز فرض اینست که ثروت می باید در اختیار صاحب ولایت مطلقه باشد وگرنه، سبب گرایش بشر به مفاسد اخلاقی و غیر آن می شود!!.

برای رها شدن از این دو استبداد، این دوگانگی مادیت و معنویت است که می باید از میان برخیزد. چگونگی آن را در کتاب کیش شخصیت، فصل مادیت و معنویت توضیح داده ام. اقتصادی که ترجمان مدار باز مادی ↔ معنوی می شود، اقتصاد توحیدی است. در خور انسان مستقل و آزاد و رشد یاب و جامعه باز و تحول پذیر این اقتصاد است.

اقتصاد و انتخابات

2009-05-06T06:11:00.001-07:00

* پرسش اول: دولت بودجه خود را از کجا می آورد؟:
مصاحبه شما را در 12 مارس، با رادیو آزادگان شنیدم. گفتید که بودجه را بر اساس هر بشکه نفت 45 دلار بسته اند و بر این مبنا، درآمد سالانه ایران 32 میلیارد دلار می شود. این دولت و دولتهای پیش از آن، بقیه بودجه را از کجا می آورند؟ در مقاله ای در انقلاب اسلامی خواندم که 46 میلیارد دلار کسر بودجه است. اما بودجه کشور 298 میلیارد دلار است. با کسر 46 میلیارد دلار، 252 میلیارد دلار می ماند. این پول از کجا می آید؟

● پاسخ به پرسش اول:
1 – بودجه دو قسمت دارد:
الف - بودجه جاری و عمرانی و
ب - بودجه شرکتهای دولتی است.
بودجه شرکتهای دولتی بخش بزرگ کل بودجه را تشکیل می دهد. هرگاه شرکتها و مؤسسات دولتی خوب اداره شوند، می باید مازاد نیز داشته باشند. یک دلیل از دلایل فساد گستری دولت استبدادی اینست که شرکتها و مؤسسات دولتی در مجموع زیان می دهند و کسری آنها می باید از بودجه دولت تأمین شود. چون دولت پول ندارد، این کسری با گرفتن وام از نظام بانکی، داخلی و خارجی، تأمین می شود. برای مثال، می گویند: بخش نفت نیاز به سالانه 20 میلیارد دلار سرمایه گذاری دارد. هرگاه شرکت ملی نفت نیک اداره می شد، می باید مازاد لازم را برای سرمایه گذاری می داشت. اما چون اداره آن گرفتار سرطان فساد است، این سرمایه را ندارد و از راه امتیاز فروشی، می خواهد سرمایه لازم را جلب کند و موفق نیست. زیرا تحریمها مانع از سرمایه گذاری شرکتهای بزرگ شده اند و می شوند.
2 - بدین سان، بخشی از کسر بودجه که از اعتبارات بانکی تأمین می شود، از دید مردم مخفی می ماند:
بدهی دولت به بانک مرکزی تمامی بدهی دولت نیست. قرضه های خارجی نیز هستند. اما این دو رقم نیز تمامی بدهی دولت را تشکیل نمی دهند. وامهای گرفته شده از نظام بانکی نیز هستند. و این سه رقم، هنوز تمامی بدهی دولت و کسر بودجه را تشکیل نمی دهند. پیش فروش نفت ( معروف به نفت کاغذی) و امتیاز فروشی را هم می باید بر آنها افزود.
3 - مجموع این بدهی ها هنوز تمامی پیشخور کردن ثروت کشور را تشکیل نمی دهند. زیرا وقتی بودجه دولت از مالیات تأمین نمی شود و دولت به ملت یارانه می دهد، پس رشد اقتصاد کشور منفی است. اگر رشد اقتصاد کشور منفی است، پس رشد واردات و بودجه دولت و فروش و پیش فروش نفت و قرضه ها است که بسیار بالا است. میزان منفی شدن رشد اقتصاد، بمعنای تولید واقعا  داخلی، هم گزارشگر کسر بودجه خانوارهای ایرانی است و هم گویای شدت پیشخور کردن ثروت کشور است. اگر فقر در جامعه دامن می گسترد، بمعنای آن نیست که شدت پیشخور کردن کم است، بمعنای آنست که شدت پیشخور کردن با شدت فساد همراه است. بدین خاطر است که میزان رانت خواری، از 40 تا 60 درصد برآورد شده است.
4 – حساب سازی دیگری نیز انجام می گیرد. این حساب سازی تنها برای 76;زرگ کردن رقم بودجه نیست، بلکه برای پوشاندن بزرگی خطر از چشم مردم نیز هست: در آمد نفت را دولت به ارز خارجی می گیرد و آن را به ریال، به وارد کنندگان و کسانی که در خارج از کشور هزینه دارند، می فروشد. خریداران ارز، واردات می کنند. بخشی از ارز که صرف واردات می شود، از کل ارز حاصل از درآمد نفت کمتر است. زیرا بخشی از این درآمد خرج هزینه های ارزی دولت و توسط آن بخش از خریداران ارز خرج می شود که در خارج از ایران، هزینه بر عهده دارند. دولت از واردات، حقوق و عوارض گمرکی می گیرد. اما این درآمد، از همان درآمد نفت حاصل است.
و دولت، با ارزی که می فروشد، به کارکنان خود حقوق می دهد. از این حقوق نیز مالیات می گیرد. اما این مالیات نیز از درآمد نفت است.
و دولت به اعتبار نفت، وام می گیرد. با توجه به این واقعیت که هنوز بودجه دولت از نفت است، یعنی منبع دیگری جز نفت برای بازپرداختش وجود ندارد، مجموع بدهی های دولت نیز، بمعنای پیش فروش نفت و گاز است.
و دولت در داخل کشور فرآورده های نفتی و گاز می فروشد. درآمد حاصل از آن هم از نفت و گاز است.
و دولت فرآورده های حاصل از نفت و گاز (پتروشیمی ) صادر و یا در داخل بفروش می رساند. در آمدهای حاصل از فروش این مواد نیز، در آمد های حاصل از نفت و گاز هستند.
حال اگر زمانی را در نظر مجسم کنیم که ایران دیگر قادر به صدور نفت نباشد، ایران را در وضعیت کشورهای افریقائی خواهیم یافت که سلطه گران اقتصاد آنها را در صدور منابع ثروتشان ناچیز کردند و چون منابع به پایان رسیدند، به روز سیاه نشستند. از پیش متعین کردن آینده، آینده ای سراسر فقر سیاه همین است.
از این دید که در عملکرد دولتها بنگریم، دو استثناء بیشتر نمی یابیم: دوران مصدق و دوران مرجع انقلاب ایران. در این دو دوران بود که کوشیده شد اقتصاد ایران تولید محور بگردد. بودجه دولت برداشتی از تولید داخلی بشود و دولت بکار افتادن نیروهای محرکه را در رشد تصدی کند.
اما دولتهائی که اقتصاد ایران را از استقلال محروم و تحت سلطه اقتصاد مسلط درآورده اند، به یک اندازه، از اقتصاد ملی بیگانه و با اقتصاد مسلط یگانه نبوده اند: بانی خارجی کردن دولت در بودجه خویش، شاهان قاجار بودند. در دوران پهلوی، تصرف اقتصاد کشور توسط اقتصاد مسلط، نظام و سازمان یافت. اما بخصوص در دهه پایانی دولت محمد رضا شاه پهلوی، خارجی شدن بودجه و تصرف اقتصاد کشور توسط اقتصاد مسلط و مصرف محور شدن اقتصاد، وسعت و شدت گرفت. در دوران مرجع انقلاب، کوشش بعمل آمد اقتصاد تولید محور بگردد و از رهگذر استقلال، رشد پذیر شود و بجای پیشخور کردن ثروت ملی، نیروهای محرکه ایجاد کند و این نیروها در آن بکار افتند. بازگž8;ت به وابستگی اقتصادی را حکومت رجائی آغاز کرد و در حکومت خامنه ای – موسوی، خارجی شدن بودجه و اقتصاد کشور ادامه یافت. اما این در حکومت هاشمی رفسنجانی بود که وسعت و شدت سلطه اقتصاد مسلط بر اقتصاد ایران و مصرف محور شدنش به پای دهه پایانی رژیم شاه سابق رسید. در حکومت خاتمی، اقتصاد همچنان مصرف محور باقی ماند. دروازه ها بر روی واردات باز ماندند. اما این در حکومت احمدی نژاد بود که وسعت و شدت خارجی شدن اقتصاد و بودجه از اندازه بیرون شد.
تورم شدید و بیکاری و گسترش فقر که ذاتی ساز و کار خارجی شدن اقتصاد مصرف محور و بودجه هستند، واقعیت هائی هستند که مردم کشور، روزمره، با آنها روبرویند. ولو آنها از علم اقتصاد هیچ ندانند، مشاهده بدتر شدن مستمر وضعیت اقتصادی شان، این واقعیت ها به آنها می گویند که آینده سیاه، شتابان نزدیک می شود. اقتصاد تحت اختیار مافیاها با جانشین کردن بدتر با بد – که مطلقا ناممکن است - به اقتصاد تولید محور و رشد یاب بدل نمی شود. جامعه ای که بخواهد از پیشخورکردن و در همان حال، از گرفتار فقر روز افزون گشتن برهد، می باید از مدار بسته بد و بدتر بدر آید، به ولایت فقیه، از مطلقه و غیر مطلقه آن، پایان بدهد و در پی استقرار ولایت جمهور مردم شود.

* پرسش دوم: آیا انتخاب همواره میان بد و بدتر است؟:
برای تشویق مردم به رأی دادن، می گویند: در دموکراسی، این انتخاب میان بد و بدتر است که آگاهی می طلبد. جامعه آگاه جامعه ای را گویند که وقتی در برابر بدتر قرار گرفت، به دنبال آرمان نرود، به دنبال بدی برود که می تواند جانشین بدتر کند. زیرا اگر اختیار خود را به آرزوها و آرمان ها بسپرد، در انتخابات شرکت نمی کند، نتیجه آن می شود که بدتر انتخاب می شود.

●پاسخ به پرسش دوم:
بیچاره دموکراسی! زیرا عقلی که این توجیه را ساخته است، منطق صوری بکار برده و جبری گری خود را آشکار کرده است :
1 – منطق صوری بکار برده زیرا فراخنای خوب و خوب تر و خوب ترین را یکسره در پس پرده غفلت قرار داده است. چنانکه پنداری، در دموکراسی نیز، انتخابی جز میان بد و بدتر وجود ندارد!
2 – جبری گری خود را نمایان کرده است زیرا آرمان را باطل شمرده و غافل بوده است که بدون آرمان، انتخاب و بنا بر این، آزادی وجود ندارد. ندانسته است که انسان آزاد است که آرمان می گزیند و چند و چون هر آرمان، میزان آزادی او را گزارش می کنند:
1/2 – فرض کنیم کسی مقام و یا ثروت را بعنوان نماد قدرت، آرمان می کند. لحظه گزینش، لحظه آزادی است. از جمله به این دلیل که او می تواند میان فراوان گزینه ها، یکی را برگزیند و آن یکی نماد قدرت باشد. اما وقتی این 711;زینه را آرمان، یا برترین هدف خویش گرداند، دیگر آدمی نیست که آزادی انتخاب داشت. زیرا، پس از انتخاب، روشی که برای تحقق بخشیدن به آرمان خود بر می گزیند، می باید متناسب با آن باشد. رسیدن به ثروت یک روش دارد و رسیدن به مقام روشی دیگر می طلبد. اما هر دو روش، بکار بردن قدرت برای دست یابی به آرمان است. بتدریج که مقام طلب یا ثروت جو به پیش می رود، هم قدرت بیشتر می یابد و هم نیاز به بکار بردن قدرت بیشتر پیدا می کند زیرا بیش از پیش، در مدار بسته روابط قوا، زندانی می شود. هرگاه بتواند همچنان بر رقبای خود غلبه کند و موانع را از پیش پا بردارد و به آرمانی دست یابد که در آزادی برگزیده بود، با مقام یا ثروتی یگانگی می جوید که زیادت طلب است. او ناگزیر می شود، بیش از پیش، مأمور حفظ ثروت یا مقام و زیادت طلبی آن یا این شود. قارون و فرعون و «خدایگان آریامهر» و «تجسم خدا» و صاحب ولایت مطلقه این سان پدید می آیند.
2/2 – اینک فرض کنیم که کسی دانش را آرمان می کند. روشی که بر می گزیند، دانشجوئی است. هرگاه نخواهد دانش را وسیله دستیابی به قدرت کند و یا در یافته خود بماند، به تدریج که دانش می یابد، هم نیاز به آزادی بیشتر می یابد و هم بر پهنای آزادی خود می افزاید. نیاز به آزادی می یابد زیرا استعدادهای ابداع و ابتکار و خلق و دانش جوئی او، فراخنای بزرگ تری را می طلبند. بر پهنای آزادی می افزاید زیرا دانش او، به او امکان می دهد از استقلال و آزادی خویش بهتر و بیشتر برخوردار شود. افزون بر این، دانش او نیروی محرکه رشد برای او و دیگران می شود و بر گستره استقلال و آزادی اعضای جامعه ای می افزاید که او عضو آنست.
3 - بدین سان، هدف گزینی که ذاتی فعالیت انسانی است، در آزادی، انجام می گیرد و خود دلیل بر ذاتی حیات انسان بودن آزادی است. از این رو، مسئولیت انتخاب این و آن نماد قدرت، بمثابه آرمان، بر عهده انسانی است که در پی «قدرت یابی» می شود. او با اختیار، از آزادی خود چشم می پوشد. به سخن دیگر، در فراخنای آزادی، انتخاب ها میان بهتر ها انجام می گیرد. حتی وقتی کسی بر آن می شود خویشتن را از آزادی محروم کند، چون آزاد است می تواند خود را از آن محروم کند. دقیق تر بخواهی، می تواند خود را از آزادی خویش غافل کند. بدین قرار، با غفلت از آزادی است که انسان گرفتار جبر قدرت (= زور) می شود. پس از آن که گرفتار جبر قدرت مداری شد، منطق صوری همچنان او را فریب می دهد: او گمان می برد در مدار بسته، هنوز می تواند میان بد و بدتر انتخاب کند. غافل از این که چنین انتخابی وجود ندارد و با وجود بدتر، ممکن نیست بتوان بد را انتخاب کرد. به حکم جبر قدرت می باید به بدترین تن در داد.
اما چرا با وجود بدتر نمی توان بد را انتخاب کرد؟ زیرا فرض کنیم آقای احمدی نژاد رئیس جمهوری بدتر و هر نامž6;د دیگر ریاست جمهوری، بد باشد. این فرض بما می گوید:
3 /1 – جامعه از آزادیهای بیرونی (آزادی بیان و آزادی مطبوعات و آزادی اجتماعات و...) محروم است. تحت جبر استبداد، انتخاب دیگری جز انتخاب میان کسانی که در این استبداد، مقام ریاست جمهوری را تصدی خواهند کرد، وجود ندارد.
3 /2 – اما اگر در مدار بسته بد و بدتر، بدتر ریاست جمهوری را یافته است، یعنی این که ساخت قدرت تحولی را به خود پذیرفته است که تصدی بدتر را ایجاب کرده است. از این رو، هر نامزدی که نخواهد بیانگر تغییر ساخت قدرت حاکم بگردد، بضرورت، همان بدتر است. دقت باید کرد که ستون پایه های قدرت و عواملی ( مافیاهای نظامی – مالی، ترکیب بودجه دولت و ساخت اقتصاد کشور، بیگانگی دولت از ملت، مرام حاکم بر دولت و قدرت کانونی یا «ولی امر» و رابطه با قدرتهای منطقه ای و جهانی و...) که در این ساخت فعال هستند و تحول ساخت، حاصل فعالیتهای آنها است، برجا می مانند و هر کس به ریاست جمهوری برگزیده شود، «تدارکاتچی» این عوامل باقی می ماند. از آنجا که در مدار بسته، تحول یک سویه و از بد به بدتر و از بدتر به بدترین است، جامعه ای که خود را زندانی مدار بسته بد و بدتر کرده است، می باید خود را آماده بدترین کند.
در حقیقت، جامعه ای که تسلیم جبر قدرت می شود و در مدار بسته، خود را به انتخاب میان بد و بدتر فریب می دهد، به استبداد حاکم گفته است خیالش از لحاظ او راحت باشد. این جامعه غافل شده است از این واقعیت، که قدرت اولا  زیادت طلب و ثانیا  تمرکز طلب است و ثالثا  چون از تخریب پدید می آید، از رهگذر زیادت طلبی و تمرکز، بر ویرانگری خود می افزاید. لذا، بمحض این که جامعه به بد تسلیم شد، قدرت بدتر و بدترینی را می سازد و ناگزیرش می کند، این بار، از ترس بدترین، تسلیم بدتر شود. از کودتای ملاتاریا تا امروز، همواره گذار از بد به بدتر و از بدتر به بدترین بوده است و جز این نیز نمی توانسته است باشد.
دلیل واقعی انصراف آقای خاتمی از نامزدی ریاست جمهوری، جز این نیست که پس از ورود به صحنه، او دریافته است که حتی نخواهد توانست نقش بد را در برابر بدتر بازی کند و نخواسته است مهر «بدتر از احمدی نژاد» را بخورد.
4 - بازگشت از بدتر به بد محال است زیرا جامعه ای که در مدار بسته بد و بدتر زندانی می شود، از توانائی خود یکسره غافل و خود را ناتوان می انگارد و این ناتوانی را مطلق می کند. باز گشت از بدتر به بد، نیازمند عمل عاملی است که بتواند ساخت بسته قدرت را باز و تحول پذیرکند. این عامل، مردم هستند. اما مردم وقتی می توانند بعنوان عامل تغییر عمل کنند که توانائی خویشتن را به یادآورند و بعنوان عامل توانا به تغییر، وارد عمل شوند. این امر نیازمند به آزاد کردن خویش از مدار بسته بد و بدتر و باز یافتن فراخنای آزادی و باز 580;ستن اختیار انتخاب میان خوب و خوب تر ها است. بدین قرار، تحریم وسیع «انتخابات» بمعنای نه گفتن به رژیمی که ایرانیان را در مدار بد و بدتر زندانی کرده است، مقدمه بکار گرفتن توانائی برای ایجاد نظام اجتماعی باز و تحول پذیر است. نظام اجتماعیی که در آن، موضوع های انتخاب بهترین ها هستند.

* پرسش سوم:

فرموده اید: قوائی که دربازار فعالیت دارند، هرگاه بخواهند ازقوائد پنجگانه پیروی کنند، پیش از رودروئی، می باید از آن منصرف شوند. یعنی مبادله ای صورت نگیرد. زیرا نقطه و لحظه تعادل، نقطه و لحظه بی حرکت شدن است. و تعادل دراین نقطه و لحظه پدید نمی آید. آیا منظورتان تعادل به اصطلاح "ئی کولوبریم" است؟ منظورتان از بی حرکت شدن در نقطه تعادل چیست،ِ و آیا آن نقطه تعادل بوجود خواهد آمد یا خیر؟ چگونه لیبرالیسم سرمایه داری از این نقطه برای انبا شتن سرمایه بیشتر استفاده میکند؟

●پاسخ به پرسش سوم:
هرچند این پرسش و پاسخ آن بکار اهل دانش اقتصاد می آیند، اما با توجه به بحران اقتصادی و این واقعیت که حتا آنها که تا پیش از این بحران، از «آزادی بازار» دم می زدند، امروز از «دیکتاتوری بازار» سخن می گویند، می توانند بکار همگان بیایند. فرض اینست که در بازار رقابت کامل، قیمت هر کالا، مساوی می شود با هزینه تولید آن. بنا بر این دو تعادل برقرار می شوند: یکی تعادل میان عوامل تولید و کارفرمائی (= نماینده سرمایه) و دیگری تعادل میان عرضه و تقاضای کالاها. در حال حاضر، میان کارفرمائی و عوامل تولید (کار و مواد اولیه و انرژی و دانش و فن )، تعادل بسود کارفرمائی برقرار است. در بازار مبادله، نیز بلحاظ نابرابری قدرت عرضه کنندگان و تقاضا کنندگان، باز تعادل بسود کارفرمائی برقرار است.
حال اگر فرض کنیم عوامل پنج گانه رقابت کامل (شفاف بودن و خورد و پر شمار بودن تولید کنندگان و عرضه کنندگان و آزادی ورود به بازار و همگونی فرآورده ها و قابلیت تحرک عوامل تولید ) وجود داشته باشند، تعادل قوا در نقطه ای برقرار می شود که هر یک از عوامل تولید بی حرکت می شوند. به سخن دیگر، نقطه تعادل نقطه سکون و بی تحرکی عوامل تولید می شود. چرا که فرض بر اینست که
1 – اصل بر تعادل قوا است و
2 – قوای طرفهای مبادله برابر هستند. در نتیجه،
3 – منتجه قوا صفر می شود.
اما چه وقت منتجه قوا صفر می شود؟ وقتی که شرکت کنندگان در روابط قوا، بر یکدیگر اعمال قوه کنند. اما هرگاه قوه ها برابر باشند و منتجه قوا صفر شود، شرکت کنندگان در تعادل قوا، یکدیگر را بی حرکت می کنند.
واقعیتی که لیبرالیسم، بهنگام ساختن نظریه رقابت کامل از آن غفلت کرد، این واقعیت است: برفرض �8;حقق این 5 شرط، عوامل تولید و نیز عرضه کنندگان و تقاضا کنندگان یکدیگر را بی حرکت می کنند. به سخن دیگر، هرگاه کار به بازار واگذاشته شود، تعادل قوا بسود قدرتمند تر ها بر قرار می شود و بازار قلمرو دیکتاتوری آنها می شود.
طرفداران اقتصاد لیبرال کلاسیک می گویند: منتجه قوا صفر نمی شود. بازار بهر یک از طرفهای مبادله، به اندازه کاری که کرده است، مزد می دهد. به سخن روشن تر، بازار محل مبادله کارهای متبلور در کالاها و خدمتهائی است که با یکدیگر مبادله می شوند. اما برفرض که بتوان انسان را در «کار متبلور در کالا یا خدمت» ناچیز کرد، اولا  بازاری که مزد کار هرکس را به او می دهد، نمی باید محل روابط قوا باشد. بلکه می باید محل ارزیابی کار متبلور در کالا و دادن بهای آن باشد به ترتیبی که «هرکس به اندازه کار خود، بها دریافت کند». و ثانیا ، ارزیابی انسان از کار خود و کار دیگری و ارزش کار طبیعت که در کالا یا خدمت متبلور است و تفاوت کالاها یا خدمتها از لحاظ ایجاد زمینه کار و... بازار را محل رویاروئی کارهای نا مساوی می گرداند که انسانها با توانائی ها و ذهنیت های جوراجور، بنا بر انگیزه های گوناگون، کالاها و خدمت ها را ارزش گذاری می کنند. بدین سان، بازار رقابت کامل تشکیل ناشدنی است و قول لیبرالها که می باید به بازار خود مختاری کامل داد، جز این معنا نمی دهد که مزاحم «دیکتاتوری بازار» یعنی صاحبان قدرت نباید شد.
می دانیم که بر اثر انتقادهایی که لیبرالیسم کلاسیک قادر به پاسخ گفتن به آنها نبود، لیبرالها تغییر نظر دادند و گروهی از آنها بر این شدند که نابرابری مبادله سودمند است. زیرا سبب تمرکز سرمایه نزد آنهائی می شود که «روحیه کارفرمائی» دارند و چون میان آنان رقابت است، سرمایه ها را بکار می اندازند، کار ایجاد می کنند و سبب برخورداری جمهور مردم از درآمد می شوند. وضعیت کنونی محیط زیست و نابرابریهای روز افزون و خشونت هستی سوز حاصل به اجرا در آمدن این مرام است.
حال اگر بنا را بر این بگذاریم که بهای هر کار به صاحب آن و بهای کار طبیعت به طبیعت داده شود و مبادله سبب نشود که یکی زمینه کار را از دست بدهد و دیگری آن را بدست آورد ( مثال نفت و مواد اولیه که فروشنده امکان کار را از دست می دهد و خریدار که امکان کار را به دست می آورد) و انتقال نیروهای محرکه بهنگام مبادله نیز برابر انجام پذیرد، نیاز به سازمان دهی در سطح هر جامعه و در سطح جامعه جهانی پیدا می شود که، در آن، ولایت از آن جمهور مردم شود و اداره شورائی جامعه ها، بر میزان عدالت اجتماعی، بازاری را سازمان دهد که در آن، چنین مبادله ای ممکن باشد.
پرسش کننده و خواننده ای که خواستار تفصیل باشد، ب607; کتاب عدالت اجتماعی نوشته این جانب رجوع می کند.

* پرسش چهارم: یظل من یشاء و یهدی من یشاء، تصدیق آزادی انسان است و یا «خودکامگی خدا»؟:
پرسش کننده ای، تلفنی، می پرسید: در قرآن آمده است که خداوند هرکس را بخواهد هدایت می کند و هرکس را نخواهد گمراه می گرداند. چرا خداوند هرکس را نخواست گمراه می کند؟ مسلمان ایرانی و مسلمان افغانی و مسلمان عرب و... آنچه از این آیه می فهمد، اینست که ظلالت و هدایت بدست خدا است. اگر آنچه شما از این آیه می فهمید غیر از آنست که همه مسلمانان از آیه می فهمند، چرا قرآن سخن به روشنی نگفته است که همه مردم آن را یک جور بفهمند؟

● پاسخ پرسش چهارم:
این آیه تصدیق آزادی انسان است و ممنوع می کند بکار بردن زور را در هدایت انسان. توضیح این که
1 – اصل بر تقدم تدبیر انسان بر تقدیر خداوندی است از جمله بنا بر این هشدار به انسانها: تا تغییر نکنید خداوند چیزی را در شما تغییر نمی دهد.
2 – هدایت خداوندی به همه انسانها از مؤمن و کافر داده شده است.
3 – حتا پیامبر نیز نمی تواند کسی را هدایت کند ولو بخواهد و بکوشد. زیرا
4 – هرکس خود خویشتن را هدایت می کند.
بنا براین، هرکس نخواست هدایت جوید، خداوند او را در ظلالتی باقی می گذارد که خود گزیده است. چرا که انسان آزاد است و دانستن حقی از حقوق انسان است. اما اگر کسی نخواست بداند، نباید به ضرب چماق، او را مجبور کرد بداند. بدین قرار، بنا بر این آیه، هیچ کس و مقامی اختیار هدایت کردن انسانی را، ولو از انکار حقوق خود به تصدیق آنها، ندارد. بنا براین، بکار بردن قدرت (= زور) در هدایت انسانها، جنایت و فساد گستری است.
از دوران تفتیش عقاید و پیش از آن، تا امروز، هر قدرتمداری، هدایت انسانها را وسیله توجیه قدرتمداری خود و بکار بردن زور کرده است: شاه سابق می گفت : «من، ولو به زور، ایران را به دروازه تمدن بزرگ می رسانم»، خمینی و ملاتاریا، به زور «اسلام ناب محمدی» را «پیاده» کرده اند و می کنند، اروپای استعمارگر، فرهنگ خویش را جهان شمول خواند و مدعی شد با مستعمره کردن کشورها، آنها را به این فرهنگ راهبر می شود. استالین به زور، «جامعه سوسیالیستی در یک کشور» را می ساخت، هیتلر، به زور، برای نژاد برتر «فضای حیاتی» می جست، بوش برای «استقرار دموکراسی در خاورمیانه بزرگ» عراق و افغانستان را به خاک و خون کشید و... و سرمایه سالاران قدرت سرمایه را وسیله توجیه رسیدن به اقتصاد وفور کردند. حاصل کار همه زورمدارها وضعیت کنونی جهان است. هر11;اه انسانها از آزادی و حقوق خویش غافل نبودند، می دانستند که
1 – انسان آزاد، بنا بر این که صاحب استعدادها، از جمله استعداد دانشجوئی است، هرگاه از آزادی خود غافل نباشد، استعدادهای خود را بکار می اندازد و رشد می کند.
2 – هرگاه انسانی از آزادی و حقوق خویش غافل شد، بنده زور می شود. بکار بردن زور برای این که او از غفلت بدر آید، او را از زور باوری منصرف نمی کند بلکه موجب سخت شدن باورش به زور می شود. از این رو است که
3 - قرآن، اختیار هدایت و ظلالت را از راه اعمال قوه، از پیامبر نیز ستاند و هدایت را در اختیار هر انسان (تقدم تدبیر) و خداوند (تابعیت تقدیر از تدبیر) نهاد. بنا بر این،
4 – اما «اختیار بر»، در آزادی همان معنی را ندارد که در روابط قوا دارد. رابطه قوا را دو محدود برقرار می کنند. خداوند محدود نیست، زور ضعف است و خداوند توانائی مطلق است. او آزادی مطلق است. رابطه آفریننده مطلقا آزاد با آفریده های خود، رابطه در آزادی و عشق است. آن هدایت خداوندی که به هر آفریده ای داده شده است، فراخواندن آزاد نسبی به خود، به آزاد مطلق است. بدین سان، آزادی مطلق بر او اختیار دارد و این اختیار را از راه هدایت به آزادی، بکار می برد. حال اگر آفریده ای ظلمت زورباوری را برگزید، هدایت خداوندی (= خواندن به آزادی) برجاست، الا این که برای بیرون آوردن گمراه از گمراهی زور بکار نمی برد. هر زمان، او از بند زور رها شد و آزادی خویشتن را باز یافت، خود را در نور، در راست راه هدایت می یابد. وارونه آن، «اختیار بر» در قدرتمداری است: «اختیار بر» صاحب قدرت بر بی قدرت، زور بکار بردنش بر او است.
5 - ولایت بر مردم، بمثابه اختیار و بسط ید بر مردم، به قدرت – که خود فرآورده ظلالت است – اختیار هدایت و ظلالت بخشیدن است. این ولایت ستمگری است و جز ظلالت نمی افزاید.
ولایت سازگار با آگاهی مستمر از آزادی و حقوق خویش و نماندن در ظلالت، ولایت جمهور مردم است.
6 – از آنجا که هرکس خود خویشتن را هدایت می کند و حتی آزاد است که از آزادی و حقوق خویش غافل شود، اهل حق از هرگونه ملاحظه ای در اظهار حق رها می شوند. حق را بی کم و کاست می گویند خواه ظلمت گزیدگان را خوش آیا و چه خوش نیاید. می کوشند نماد حق شوند تا مگر ظلمت گزیدگان روشنی ببینند و از تاریکی بدرآیند. این روش سبب می شود ظلمت گزیدگان از غفلت بدر آیند و از ظلمت زور باوری به نور استقلال و آزادی و حقوق باز آیند.
بدین قرار، حتی اگر کسی اصول راهنما را، برابر تعریفی که قرآن از آنها بدست می دهد، نشناسد، همین اندازه که از حاصل کار زورگویانی اطلاع داشته باشد که مدعی هدایت کردن مردم می شوند و هدایت مردم را وسیله توجیه زورمداری و روش کردن زور می کنند، معنای آیه را به روشنی تمام در می یابد. پس اگر مسلمانهای ایرانی و افغانی و عرب و ... تصدیق آزادی انسان و ممنوعیت 576;کار بردن زور را در هدایت انسان، «خودکامگی خداوند» می فهمند، از رهگذر اعتیاد به اطاعت از قدرت از سوئی و بیگانه شدن دین در بیان قدرت از سوی دیگر است.

* پرسش پنجم: چرا در آینده، حاضر به قبول هیچ مقام اجرائی نیستید؟:

با عرض سلام به جناب بنی صدر:

در مصاحبه با خانم ناصری فرموده اید در آینده هیچ سمت اجرایی و غیر اجرایی نخواهید پذیرفت. فرض کنیم الان ایران آزاد شده و دموکراسی و مردمسالاری حاکم است. به علت وابستگی به درآمد نفت کشور وابسته است و بعلت بحران اقتصادی احتمال بازگشت استبداد هست. در ضمن الگوی اقتصاد توحیدی بر مبنای رفع نیازهای اساسی مردم ورشد معنوی انسان به جای انسان مصرف گرا پیاده نشده و در نتیجه بن بست اقتصاد جهانی واحتمال فروپاشی نوع انسان می رود. بنابراین هدف خیلی بالاتراز استقرار دموکراسی در ایران است. اگر این موارد مورد تایید شما است، این سئوال را دارم که چه کسی جز شما هست که هم به این آرمان ها باور داشته و هم توان اجرای آن را داشته باشد؟

البته بحث پست و مقام نیست، بحث انجام رسالت تاریخی است.

به امید پیروزی در سال جدید.

● پاسخ پرسش پنجم:

بنا بر پاسخ به پرسش چهارم، تغییر کردن در گرو تصمیمی است که مردم ایران می باید بگیرند. هرگاه این تصمیم را گرفتند و بنا را بر ولایت جمهور مردم گذاشتند و جمهور مردم پذیرفتند که اقتصاد می باید در خدمت انسان باشد و اصل راهنما در سیاستگذاری، نه تضاد که توحید اجتماعی می باید باشد و اقتصاد می باید تولید محور بگردد و...، اداره دولت حقوق مدار را به کسانی می سپرند که بنای این اقتصاد را برنامه کار خود کنند.

اما آیا جز این جانب کسانی از این دانش و توانائی اجرای آن برخوردار نیستند؟ چرا هستند. اما برفرض که پرسش کننده اینطور بپندارد، یا باید مدعی ولایت مطلقه بگردم و یا دانش را جمهور مردم دریابند و خواستار اجرای آن شوند. ولایت مطلقه فساد مطلق پدید می آورد و بهیچ رو با روش کردن تجربه برای بنای آن اقتصاد و جامعه باز و تحول پذیر و دولت حقوق مدار سازگار نیست. اما همگانی شدن دانش و شرکت همگان در اجرای آن، در کوتاه و میان و حتی دراز مدت نیازمند نیروی محرکه سیاسی صاحب این دانش و وفادار به اصول استقلال و آزادی و رشد بر میزان عدالت اجتماعی است. از این رو، انسانهای دانش پژوهی که مجموعه ای از مدیران را تشکیل می دهند، شرط روی آوردن مردم به جنبش همگانی برای استقرار ولایت جمهور مردم 575;ست.

انسانهای پراستقامتی که خود را برای تصدی خدمتی چنین پر ارزش، آماده سازند، انسانهای سخت کوشی هستند که هر روز بر یک مزاج نیستند و کارشان از راه به بیراهه رفتن و بازگشتن نیست. «همه با هم» را شعار کردن، وقتی همه معتقد به ولایت جمهور مردم باشند، همه مستقل از هر قدرت بیگانه و استبداد حاکم باشند، همه در آگاهی به حقوق انسان و عمل به این حقوق، اشتراک جسته باشند، همه حقوق ملی را بشناسند و رعایت کنند و جامه عمل پوشاندن به آنها را وجهه همت خویش کنند، کاری نیکو و به جا است. با وجود این، در مرحله بنای دولت حقوق مدار و جامعه باز و اقتصاد و فرهنگ آزادی و... نیاز به مدیران دانشمند توانا به نمایندگی از جامعه ملی را دارد. از این رو، هر انسان مسئولیت شناسی نخست نفس خویش را مکلف می شناسد و به ساختن خود می پردازد. اعضای جمع خود را به بالاندن خود می خواند و خود الگو می شود.

بدین قرار، اگر خطر بزرگ است که هست و اگر یا انسان تصمیم به نجات حیات خویش، از جمله از راه نجات محیط زیست، می گیرد و یا همچنان بیراهه مرگ از راه ویرانگری را تا به آخر می رود، پس برای این که انسان از بیراهه به راه باز آید، هر کس که آگاه می شود، می باید سراپا هشدار شود و هشدار دهد. اگر دین دارد و اگر هم دین ندارد، بیان آزادی را بیاموزد و بکار برد. این بیان را بیاموزاند و الگو بگردد تا دیگران نیز عمل کنند. بدیهی است که جای گرفتن بیان آزادی در وجدان همگانی و ترک اعتیاد به اطاعت از قدرت، زمان دراز می طلبد. بلحاظ عملی، دست کم گروهی توانا به نمایندگی از ولایت جمهور مردم و توانا به مدیریت برنامه گذاریها و اجرای آنها، می باید مسئولیت سنگین را بر عهده گیرند. برای اینکه وجدان همگانی دستور اجرای حکم خود را بر استقرار ولایت جمهور مردم، بدهد، ضرور است مثلث زور پرست از صحنه سیاسی کشور رانده شوند. بنا بر این، آنها که می خواهند از ولایت جمهور مردم نمایندگی کنند، نه تنها نمی باید با هیچیک از سه رأس این مثلث همانندی و همکاری بجویند، بلکه می باید مبارزه با هر سه رأس این مثلث را یک مبارزه شناسند.

با توجه به اهمیت آگاهی جامعه ملی بر ولایت خویش و اهمیت پیروزی در مبارزه برای استقرار ولایت جمهور مردم، ماندن در میان مردم، ضرورتر کارها است. چرا که دولت حقوق مدار نمی ماند اگر تحت حاکمیت ولایت جمهور مردم بر اصول استقلال و آزادی نباشد. افزون بر این، بارور شدن استعدادهایی که عقلهای آزاد دارند، خود تحقق شرط برخاستن مردم به جنبش همگانی است.